เราเป็นผู่หญิงที่โสดมาตลอด 25 ปี เพราะตั้งแต่โตมาก็ไม่เคยมีแฟน พ่อแม่เราไม่เคยห้ามออกจะสนับสนุนด้วยซ้ำ แต่ว่าทำไมเราถึงไม่มีความอยากที่จะมีแฟนเลยคะ
เราตกหลุมรัก รุ่นพี่ที่โรงเรียน ตกหลุมรักเพื่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยแบบคนทั่วไปเลยค่ะ ตอนเรียนมัธยมเราบอกพี่เค้าไปนะคะว่าชอบอะไรแบบนี้ ซึ่งพี่เขาก็ไม่ปฏิเสธเรา แต่พอความสัมพันธ์เริ่มขึ้นแต่ไม่ใช่ในทางอย่างว่านะคะ เราหมายถึงพอพี่เขาเริ่มเข้าใกล้เรามากขึ้นมาหาเรา หาช่วงเวลาเข้าใกล้เราทั้งๆที่ใจเราเต้นแรงมาก ทำตัวไม่ถูกและน่าจะหน้าแดงด้วยซ้ำ เวลาที่พี่เขามานั่งใกล้ๆ แต่พอสักพักเรากลับรู้สึกไม่โอเคค่ะ เหมือนกับว่าทุกอย่างที่เคยพองโตฟีบแบนเหี่ยวย่นไปหมด ทั้งๆที่พี่เชาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ จากนั้นเราก็ตีตัวออกห่าง แล้วก็หยุดใจเต้นแรงกับพี่เขาไปเลย เรากับพี่เขาแยกกันไปเพราะพี่เขาจบม.6 ส่วนเรายังเรียนอยู่โรงเรียนเดิม ตอนนั้นมีเพื่อนมาบอกเราว่าพี่เขาอยู่กินกับแฟนแล้วนะ ซึ่งเรารู้สึกว่าเราโอเคมาก ไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือเหมือนคนอกหักเลย ทั้งๆที่แต่ก่อนก็ออกจะชอบพี่เขา แต่เราไม่รู้ตัวเลยว่าทำไมเราถึงเลิกชอบพี่เขา อยู่ดีๆมันก็หายวาร์ปไปเลย แถมยังยินดีกับพี่เขา ก่อนจะมารู้อีกทีว่าพี่เขาอยู่กับผู้หญิงแล้วรู้สึกไม่มีความสุข และปัจจุบันพี่แกเป็นเกย์ เรากลัวมากว่าสิ่งที่เราทำอาจทำให้พี่เขาเจ็บปวดหรือเปล่า
คือยังไงดี เรากลัวพี่เขาอาจชอบเรามากเพราะเราหน้าตาปานกลางนะคะ แต่เพื่อนผู้ชายมักบอกว่า เวลามองเราถ้าจะมองว่าสวยก็สวย ถ้าจะมองว่าน่ารักก็น่ารักซึ่งเราไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่และเราก็ไม่ค่อยจะเชื่อ แต่เรื่องของรุ่นพี่คนนี้ทำให้เราคิดว่ามันอาจจะจริงก็ได้ เหมือนเป็นการโทษตัวเองหรือเปล่าก็ไมแน่ใจนะคะ
ส่วนตอนเรียนมหาวิทยาลัยออกแนวรักข้างเดียวนะคะ ไม่บอกเลยว่าชอบ มีแง้มๆกับเพื่อนบ้างแต่ก็ตัดปัญหาเพราะโดนแซวหนักมาก แถมเรากับคนที่เราชอบก็ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ ตอนแรกๆก็เหมือนเดิมเลย คุยกันเริ่มสนิทและมีแอบๆมองกะนบ้าง เล่นเฟสคุยกันถามนั่นนี่มีส่งแนวข้อสอบวิชามอให้กันบ้าง ยิ้มให้กันไปออกกำลังกายเจอกันหรือไปพร้อมกันบ้าง แต่เพราะช่วงนั้นเพิ่งจะมีการแฮกเกอร์เฟสบุ๊ค แล้วคือเราไม่รู้ว่าเขาโดนแฮก เลยต่อว่าไปจนแทบจะมองหน้าไม่ติด เราไม่รู้ว่าไม่ใช่เขาเพราะมันไม่ใช่จะทำกันง่ายๆเมื่อสมัยมีเฟสบุ๊คใหม่ๆแต่คือเราพยายามจะทำเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้นเพราะเขาเป็นเพื่อนของเพื่อน แต่เจ้าตัวก็แรงมากจนเราตอบว่า "โอเค เราผิดเอง" แค่นี้เขาโกรธเรามากจนแบบ ผิดความตั้งใจของเราที่จะยอมรับผิดไปเลย เราเคืองมากแต่เราต้องติดต่อเขาตลอดเพราะช่วงนั้นเพื่อนเราไม่สบาย (คือเพื่อนเราพักหอเดียวกับผู้ชายคนที่เราชอบเขาเคยเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันค่ะ มาเรียนมอเดียวกันแต่คนละเอก และอยู่หอเดียวกัน) เราต้องติดต่อกันแบบถามคำตอบคำซึ่งจากชอบกลายเป็นอึดอัดและ ขอร้องให้เพื่อนของเราพยายามพูดเองทั้งๆที่เจ็บคอมากเพื่อไม่ต้องคุยกับเขาคนนั้น
แล้วจากนั้นหลังจากเพื่อนเราหายจากป่วยเราไปเดินเล่นกันสามคน มีเรา เพื่อนเรา และคนที่เราชอบ ตอนนั้นเราเดินข้างเพื่อนเราแล้วเพื่อนเราเดินคล้ายๆจะโอบไหล่ เหมือนแหล้งกันมากเพราะคนที่เราชอบมองตาแทบถลนจนเราที่ชอบแอบมองหน้าเขาประจำสังเกตแล้วว่าจะยังไงกันแน่ ซึ่งเรารู้สคกเหมือนเพื่แนเรานี่แหละตัวดีเลยน่าจะคิดแผนอะไรบางอย่างในใจเอาไว้แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ทำอะไรเอาแต่มองเรากับเพื่แนสลับกันไปมาทำนองว่า จะกินกันเองใช่ไหมซึ่งมันไม่มีอะไรเลยในกอไผ่
แต่แล้วจนได้เรากับเพื่อนทะเลาะกัน ซึ่งทำให้เราห่างกับเพื่อนและกับคนที่เราชอบไปด้วยแต่ประเด็นคือ เราไม่โหยหาที่จะอยากพบเจอหน้าคนที่เราชอบเลย แต่เพราะมันอาจจะโลกกลมเกินไปทำให้เราพบเจอกันในมอบ่อยมาก เรามองหน้ากันสองสามงิจากนั้นก็ทางใครทางมัน ตั้งแต่นั้นมาเลย เนาไม่รู้สึกอยากทักหรืออยากพูดคุยด้วย จนปัจจุบันนี้ห่างกันมาสามสี่ปีแล้วแต่ต่างฝ่ายต่างยังไม่ทีใครเลย จนเมื่อไม่นานมานี้เราเริ่มคุยกันทางเฟสและไลน์ เขาส่งโปสการ์ดมาให้เราด้วยนะ แต่คือเราเฉยอะ และไม่กล้าถามว่าตกลงเขาคิดยังไง เหมือนกับว่ามันไม่จำเป็น
เราอยากรู้ว่าตกลงแล้วเราด้นชากับความรัก หรือตายก้านกับความรักหรือเปล่าที่ความรักของเราทั้งสองครั้งตอนจบไม่สมหวังแต่เรากลับไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เศร้าไม่เจ็บปวดแต่แค่รู้สึกผิด
คอมเม้นได้ แต่อย่างแรงมากนะคะ งดใช้คำไม่สุภาพนะคะ
ขอบคุณค่ะที่อ่าน
อยากรู้ว่าตัวเองด้านชาหรือตายด้าน กับความรักหรือเปล่า
เราตกหลุมรัก รุ่นพี่ที่โรงเรียน ตกหลุมรักเพื่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยแบบคนทั่วไปเลยค่ะ ตอนเรียนมัธยมเราบอกพี่เค้าไปนะคะว่าชอบอะไรแบบนี้ ซึ่งพี่เขาก็ไม่ปฏิเสธเรา แต่พอความสัมพันธ์เริ่มขึ้นแต่ไม่ใช่ในทางอย่างว่านะคะ เราหมายถึงพอพี่เขาเริ่มเข้าใกล้เรามากขึ้นมาหาเรา หาช่วงเวลาเข้าใกล้เราทั้งๆที่ใจเราเต้นแรงมาก ทำตัวไม่ถูกและน่าจะหน้าแดงด้วยซ้ำ เวลาที่พี่เขามานั่งใกล้ๆ แต่พอสักพักเรากลับรู้สึกไม่โอเคค่ะ เหมือนกับว่าทุกอย่างที่เคยพองโตฟีบแบนเหี่ยวย่นไปหมด ทั้งๆที่พี่เชาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะคะ จากนั้นเราก็ตีตัวออกห่าง แล้วก็หยุดใจเต้นแรงกับพี่เขาไปเลย เรากับพี่เขาแยกกันไปเพราะพี่เขาจบม.6 ส่วนเรายังเรียนอยู่โรงเรียนเดิม ตอนนั้นมีเพื่อนมาบอกเราว่าพี่เขาอยู่กินกับแฟนแล้วนะ ซึ่งเรารู้สึกว่าเราโอเคมาก ไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือเหมือนคนอกหักเลย ทั้งๆที่แต่ก่อนก็ออกจะชอบพี่เขา แต่เราไม่รู้ตัวเลยว่าทำไมเราถึงเลิกชอบพี่เขา อยู่ดีๆมันก็หายวาร์ปไปเลย แถมยังยินดีกับพี่เขา ก่อนจะมารู้อีกทีว่าพี่เขาอยู่กับผู้หญิงแล้วรู้สึกไม่มีความสุข และปัจจุบันพี่แกเป็นเกย์ เรากลัวมากว่าสิ่งที่เราทำอาจทำให้พี่เขาเจ็บปวดหรือเปล่า
คือยังไงดี เรากลัวพี่เขาอาจชอบเรามากเพราะเราหน้าตาปานกลางนะคะ แต่เพื่อนผู้ชายมักบอกว่า เวลามองเราถ้าจะมองว่าสวยก็สวย ถ้าจะมองว่าน่ารักก็น่ารักซึ่งเราไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่และเราก็ไม่ค่อยจะเชื่อ แต่เรื่องของรุ่นพี่คนนี้ทำให้เราคิดว่ามันอาจจะจริงก็ได้ เหมือนเป็นการโทษตัวเองหรือเปล่าก็ไมแน่ใจนะคะ
ส่วนตอนเรียนมหาวิทยาลัยออกแนวรักข้างเดียวนะคะ ไม่บอกเลยว่าชอบ มีแง้มๆกับเพื่อนบ้างแต่ก็ตัดปัญหาเพราะโดนแซวหนักมาก แถมเรากับคนที่เราชอบก็ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ ตอนแรกๆก็เหมือนเดิมเลย คุยกันเริ่มสนิทและมีแอบๆมองกะนบ้าง เล่นเฟสคุยกันถามนั่นนี่มีส่งแนวข้อสอบวิชามอให้กันบ้าง ยิ้มให้กันไปออกกำลังกายเจอกันหรือไปพร้อมกันบ้าง แต่เพราะช่วงนั้นเพิ่งจะมีการแฮกเกอร์เฟสบุ๊ค แล้วคือเราไม่รู้ว่าเขาโดนแฮก เลยต่อว่าไปจนแทบจะมองหน้าไม่ติด เราไม่รู้ว่าไม่ใช่เขาเพราะมันไม่ใช่จะทำกันง่ายๆเมื่อสมัยมีเฟสบุ๊คใหม่ๆแต่คือเราพยายามจะทำเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้นเพราะเขาเป็นเพื่อนของเพื่อน แต่เจ้าตัวก็แรงมากจนเราตอบว่า "โอเค เราผิดเอง" แค่นี้เขาโกรธเรามากจนแบบ ผิดความตั้งใจของเราที่จะยอมรับผิดไปเลย เราเคืองมากแต่เราต้องติดต่อเขาตลอดเพราะช่วงนั้นเพื่อนเราไม่สบาย (คือเพื่อนเราพักหอเดียวกับผู้ชายคนที่เราชอบเขาเคยเป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันค่ะ มาเรียนมอเดียวกันแต่คนละเอก และอยู่หอเดียวกัน) เราต้องติดต่อกันแบบถามคำตอบคำซึ่งจากชอบกลายเป็นอึดอัดและ ขอร้องให้เพื่อนของเราพยายามพูดเองทั้งๆที่เจ็บคอมากเพื่อไม่ต้องคุยกับเขาคนนั้น
แล้วจากนั้นหลังจากเพื่อนเราหายจากป่วยเราไปเดินเล่นกันสามคน มีเรา เพื่อนเรา และคนที่เราชอบ ตอนนั้นเราเดินข้างเพื่อนเราแล้วเพื่อนเราเดินคล้ายๆจะโอบไหล่ เหมือนแหล้งกันมากเพราะคนที่เราชอบมองตาแทบถลนจนเราที่ชอบแอบมองหน้าเขาประจำสังเกตแล้วว่าจะยังไงกันแน่ ซึ่งเรารู้สคกเหมือนเพื่แนเรานี่แหละตัวดีเลยน่าจะคิดแผนอะไรบางอย่างในใจเอาไว้แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ทำอะไรเอาแต่มองเรากับเพื่แนสลับกันไปมาทำนองว่า จะกินกันเองใช่ไหมซึ่งมันไม่มีอะไรเลยในกอไผ่
แต่แล้วจนได้เรากับเพื่อนทะเลาะกัน ซึ่งทำให้เราห่างกับเพื่อนและกับคนที่เราชอบไปด้วยแต่ประเด็นคือ เราไม่โหยหาที่จะอยากพบเจอหน้าคนที่เราชอบเลย แต่เพราะมันอาจจะโลกกลมเกินไปทำให้เราพบเจอกันในมอบ่อยมาก เรามองหน้ากันสองสามงิจากนั้นก็ทางใครทางมัน ตั้งแต่นั้นมาเลย เนาไม่รู้สึกอยากทักหรืออยากพูดคุยด้วย จนปัจจุบันนี้ห่างกันมาสามสี่ปีแล้วแต่ต่างฝ่ายต่างยังไม่ทีใครเลย จนเมื่อไม่นานมานี้เราเริ่มคุยกันทางเฟสและไลน์ เขาส่งโปสการ์ดมาให้เราด้วยนะ แต่คือเราเฉยอะ และไม่กล้าถามว่าตกลงเขาคิดยังไง เหมือนกับว่ามันไม่จำเป็น
เราอยากรู้ว่าตกลงแล้วเราด้นชากับความรัก หรือตายก้านกับความรักหรือเปล่าที่ความรักของเราทั้งสองครั้งตอนจบไม่สมหวังแต่เรากลับไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เศร้าไม่เจ็บปวดแต่แค่รู้สึกผิด
คอมเม้นได้ แต่อย่างแรงมากนะคะ งดใช้คำไม่สุภาพนะคะ
ขอบคุณค่ะที่อ่าน