อาจจะยาวหน่อยคิดว่าอ่านนิยายน้ำเน่าแล้วกันเนอะ
สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษาที่มีปัญหาความรักเหมือนวัยรุ่นทั่วไปนั้นแหละค่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีคนที่ชอบและเค้าก็ชอบเรา แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนปิดเทอมเมื่อ 3 ปีก่อน
เราคบกันคนๆนี้แล้วก็โดนบอกเลิก เค้าเป็นเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกัน เหตุผลที่เค้าบอกเลิกเราเพราะเค้าบากว่าเค้าดีไม่พอและอยากให้เราเจอคนที่ดีกว่า
ตอนนั้นเราเสียใจมาก อาจเพราะเราอยากให้เค้าบอกเหตุผลจริงๆและด้วยความที่เราไม่เคยโดนบอกเลิกมาก่อนด้วย เราร้องไห้หนักมากพี่เรารู้เรื่องและเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ พ่อเราเลยโมโหมาก ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าเค้าแต่ถ้าพูดชื่อขึ้นมา พ่อเรามีคิ้วกระตุกอ่ะ
หลายๆคนคงทีครอบครัวที่แอนตี้เรื่องลูกมีแฟนในวัยเรียน ครอบครัวเราก็เป็นหนึ่งในนั้น หลังจากปิดเทอมจบลงเราก็ต้องมาเจอหน้าเค้า
ตอนนั้นความสัมพันธ์ของเราแย่มากมองหน้ากันไม่ติดด้วยซ้ำ แต่เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน หลังจากผ่านไปสักพักเราก็กลับมาคุยกันและเล่นกันเหมือนเดิม
จนกระทั่งเราเรียนจบ ห้องนัดกันไปเที่ยวทะเลค้าง 1 คืน ด้วยหลายๆอย่างในตอนนั้น ทำให่เราเปิดใจคุยกันและได้รู้
เหตุผลจริงๆที่เค้าเลิกกับเรา เพราะ เราโลกส่วนตัวสูงเกินไป ไม่คุยกับเค้า ไม่โทรหาเค้าเลย แต่พอปรับความเข้าใจกันและความรู้สึกของเราทั้งคู่
ยังไม่ได้หายไป เราเลยกลับมาคบกันอีกครั้ง แต่...คบไปได้ไม่นานพ่อเราก็รู้เรื่องและต่อต้านสุดชีวิต เค้าไม่เห็นด้วยและบังคับ
ให้เราเลือกระหว่างครอบครัวกับผู้ชาย แน่นอนว่า 100ทั้ง100ยังไงเราก็ต้องเลือกครอบครัว เราเลยไปบอกแฟนเราตรงๆ ถึงจะเสียใจและยอมรับไม่ค่อยได้ แต่ความสัมพันธ์ของเราก็ไม่ได้แย่ขนาดตอนเลิกกันครั้งแรก เรายังคุยกันเล่นกันได้ จนเรากับเค้าตัดสินใจเรียนต่อที่เดียวกันและสาขาเดียวกัน
ได้อยู่ห้องเดียวกัน เราเป็น นศ.โครต้า ส่วนเค้าสอบตรงเข้ามา เราเลยสนิทกันเพราะรู้จักกันมาก่อน จนผ่านมากลางเทอมมีเหตุการณ์นึงที่ทำให้เรา
รู้สึกว่าเรายังชอบเค้า และตอนนั้นเรา 2 คนก็ใจตรงกัน แต่.....เราไม่ได้คบกันเพราะ เราไม่อยากเลิกกับเค้าอีกแล้ว เราเลยบอกเค้าว่าเราจะไม่คบกัน
เพราะถ้าคบกันยังไงพ่อเราก็ต้องรู้สุดท้ายก็จะเหมือนเดิมคือเราต้องเลิกกัน รอจนกว่าเรา 2 คนจะเรียนจบและมีงานทำ มีอนาคต ถึงตอนนั้น
เราไม่อยากเสียเวลาคบอีกแล้ว ถ้าเมื่อไหร่ที่พร้อม เราแต่งงานกันเลยได้ไหม (บางคนอาจจะหาว่าเราแก่แดด แต่การที่รู้จักคนๆนึงมา 4 ปี เคยคบกับเค้าแล้ว 2 ครั้ง กว่าเค้าจะเรียนจบอีก มันเป็นเวลานานพอที่จะตัดสินคนๆนึงที่จะมีชีวิตร่วมกับเราแล้ว และมันทดสอบใจเค้าได้ด้วยเพราะเราไม่ได้คบกัน)
เราเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่ทั้งหมด เค้าชอบทำหน้าเศร้าเวลามีเพื่อนมาถามว่าทำไมไม่คบกัน และมาถามเราว่าเมื่อไหร่จะคบกัน เราลำบากใจมาก
ไม่ใช่แค่เค้า แต่เพื่อนเค้า(ซึ่งก็คือเพื่อนเราด้วยเหมือนกัน) ชอบพูดกดดันเราว่าทำไมเราไม่คบกับเค้า เราก็อธิบายแล้ว ทุกคนก็ตอบรับแต่ไม่มีใครเข้าใจ
แต่เราก็พยายามไม่คิดมาก เพราะไม่ได้คุยเรื่องแบบนี้ทุกคนอยู่แล้ว จนกระทั่ง เพื่อนและคนที่เราชอบร่วมมือกันอยากให้เราเค้าใจความรู้สึกของคนที่เราชอบบ้าง ซึ่งเหตุการณ์นั้นทำให้เรารู้สึกแย่มาก เราโทรร้องไห้ให้เพื่อนคนนี้ฟังและปรึกษากับเพื่อนอีกคน เราถึงขนาดลงไปหยิบมืดขึ้นห้องด้วยอารมณ์
ชั่ววูบ แต่ก็ไม่กล้าทำเพราะเราห่วงครอบครัว เลยได้แต่นั่งร้องไห้ให้เพื่อน 2 คนฟัง จนได้มารู้ทีหลังว่าเพื่อน 2 คนนี้และคนที่เราชอบรวมหัวกันหลอกเรา
เราเสียความรู้สึกมาก ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของเราที่ชอบเลยสักนิดเดียว ทำไมไม่คุยกันดีๆ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ ทำไมถึงทำกันได้ลงคอ
ฟังเราร้องไห้เป็น ชม. โดยไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง มันทำให้ความรู้สึกเรายิ่งแย่ลงๆ จนตอนนี้เราไม่ได้คุยกับคนที่ชอบแล้ว แต่ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์นี้หรอกนะ
ช่วงนี้เป็นช่วงฝึกงาน เราต้องแยกกันฝึก แถมคนที่ชอบก็ทำงานพิเศษ กว่าจะเลิกงานก็ 4 ทุ่ม คือเราหลับไปแล้ว แต่เพื่อนที่มาฝึกงานกับเรา คือ 1 ในคน
ที่รวมหัวหลอกเราในวันนั้น แต่เราไม่คิดมากเรื่องนั้นแล้ว เพราะเค้าก็ขอโทษแล้ว วันนึงเราพูดเรื่องนี้กันขึ้นมา เราเลยบอกว่าเราไม่อยากคบ ถ้ารู้ว่าต้องเลิกจะคบทำไม เพราะสุดท้ายถ้าคบกันแล้วพ่อเรารู้คนที่เครียดก็มีแต่เรากับเค้า เพื่อนไม่ได้มาเครียดด้วยนี่ แต่เพื่อนกลับพูดมาว่า
ถ้ารู้ว่าจะตายและจะหายใจทำไม มันทำให้เราโกรธมากจริงๆ เพราะเค้าเอาชีวิตที่มีค่าที่เราต้องดูแลแม่ มาเปรียบเทียบกับการคบกับผู้ชายคนนึง
จนสุดท้าย เราก็มองหน้ากันไม่ค่อยติด เหมือนมันเกิดรอยร้าวกับแค่ผู้ชายคนเดียว และตัวคนที่ชอบก็ชอบโพสเฟสว่าเหงา มันก็ยิ่งทำให้เราเครียด
จนเรามารู้ว่า เพื่อนเรากับคนที่ชอบ ไปไหนมาไหนด้วยกัน คุยเฟสกัน ไม่เคยชวนเราซึ่งเค้าคงคิดว่าชวนแล้วเราคงไม่ไป เพราะเราไม่ชอบออกจากบ้าน
มีอะไรเพื่อนคนนี้ก็เอาไปบอกคนที่เราชอบ คนที่เราชอบก็มาระบายกับคนๆนี้บ่อย แล้วเพื่อนเราก็ชอบเข้าข้างคนที่ชอบ มันทำให้เราดูแย่อ่ะ
ทั้งๆที่เราก็จริงจัง อยากจะจริงจังกับใครสักคน
แต่กับอีกคน คนๆนี้เรารู้จักกับเค้ามา 6 ปี เค้าอายุห่างจากเรา 7 ปี ตอนนี้เค้าเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนึง เค้ารู้จักกับพ่อเราและแม่เรา จะนับเป็นลูกอีกคนเลยก็ว่าได้ เข้าออกบ้านเราได้เหมือนบ้านตัวเอง และเราก็สนิทกับพ่อแม่เค้าเหมือนกัน ไปบ้านเค้าก็บ่อยมาก เหมือนไปเป็นลูกสาวบ้านเค้าอีกคน เค้าเป็นคนเงียบๆ ยิ้มยากแต่ชอบกระตุยิ้ม น้อยครั้งที่จะยิ้มจริงๆ มีความเป็นผู้ใหญ่ ชอบดุเราตอนเรางอแงหรือเราดื้อเกินไป เป็นคนเดียวที่เอาเราอยู่จริงๆ
ด้วยความที่เค้าดูแลเราดีมาก ทำให้แฟนเค้าบอกเลิกเพราะเค้าเลือกเรา เค้าบอกกับเราว่าเลิกก็ดีจะได้ดูแลเราได้เต็มที่ เค้าคอยอยู่กับเราตลอด
(พ่อกับแม่เราแยกทางกัน ตอนนี้เราอยู่กับแม่ แต่แม่เราไม่ค่อยอยู่บ้าน) คอยให้คำปรึกษา คอยปลอบเราเวลาฟ้าร้อง (เราจะเป็นคนที่กลัวฟ้าร้องมากถึงขนาดลงไปนั่งร้องไห้กลางตลาดได้) คอยเช็ดน้ำตาให้เราตลอด ดุเรายิ่งกว่าพ่อ แต่ก็ห่วงและตามใจเรามากกว่าพ่อซะอีก คอยซื้อขนมมาให้ พาเราไปเที่ยวเวลาเค้าว่าง ซื้อของขวัญวันเกิดมาให้ทุกปี ทั้งๆที่แม่เราก็ยังจำวันเกิดเราไม่ค่อยได้ คอยซื้อนู้นนี่ให้ ใส่ใจเราและเข้าใจเราทุกอย่าง
พาเราไปหาหมอ คอยอยู่ดูแลเวลาเรานอนโรงพยาบาล (เราจะเป็นคนที่ป่วยบ่อยมาก ร่างกายอ่อนแอและมีโรคประจำตัว) ทั้งๆที่เค้าก็ดีกับเราขนาดนี้แต่
ความรู้สึกของเรา 2 คน มันผูกพันธ์ด้วยอะไรหลายๆอย่าง แต่มันไม่ใช่ความชอบแบบคนรัก เราอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ ได้เติมเต็มส่วนที่ขาดของกันและกัน
แต่คนที่เราชอบกับเป็นอีกคนที่ตรงข้ามกับเค้าทุกอย่าง ทั้งงี่เง่าง้องแง้ง ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ แต่กับเค้าทั้งเพรียบพร้อม หน้าที่การงาน ความเป็นผู้ใหญ่ วุฒิภาวะทางอารมณ์ ความเข้าใจ ทุกอย่าง แต่เรากับไปชอบอีกคนที่ตรงข้ามกับสเปคเรามาก
แล้วเราควรต้องทำยังไง ปล่อยคนที่ชอบไปกับเพื่อนเราแล้วมาอยู่กับคนนี้?? หรือ จะให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปดี??
ปล.ขอบคุณที่รับฟังนะคะ อยากระบายแต่ระบายกับเพื่อนไม่ได้เลย
คนที่ชอบ.....กับคนที่ใช่
สวัสดีค่ะ เราเป็นนักศึกษาที่มีปัญหาความรักเหมือนวัยรุ่นทั่วไปนั้นแหละค่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีคนที่ชอบและเค้าก็ชอบเรา แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนปิดเทอมเมื่อ 3 ปีก่อน
เราคบกันคนๆนี้แล้วก็โดนบอกเลิก เค้าเป็นเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกัน เหตุผลที่เค้าบอกเลิกเราเพราะเค้าบากว่าเค้าดีไม่พอและอยากให้เราเจอคนที่ดีกว่า
ตอนนั้นเราเสียใจมาก อาจเพราะเราอยากให้เค้าบอกเหตุผลจริงๆและด้วยความที่เราไม่เคยโดนบอกเลิกมาก่อนด้วย เราร้องไห้หนักมากพี่เรารู้เรื่องและเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อ พ่อเราเลยโมโหมาก ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าเค้าแต่ถ้าพูดชื่อขึ้นมา พ่อเรามีคิ้วกระตุกอ่ะ
หลายๆคนคงทีครอบครัวที่แอนตี้เรื่องลูกมีแฟนในวัยเรียน ครอบครัวเราก็เป็นหนึ่งในนั้น หลังจากปิดเทอมจบลงเราก็ต้องมาเจอหน้าเค้า
ตอนนั้นความสัมพันธ์ของเราแย่มากมองหน้ากันไม่ติดด้วยซ้ำ แต่เพื่อนยังไงก็คือเพื่อน หลังจากผ่านไปสักพักเราก็กลับมาคุยกันและเล่นกันเหมือนเดิม
จนกระทั่งเราเรียนจบ ห้องนัดกันไปเที่ยวทะเลค้าง 1 คืน ด้วยหลายๆอย่างในตอนนั้น ทำให่เราเปิดใจคุยกันและได้รู้
เหตุผลจริงๆที่เค้าเลิกกับเรา เพราะ เราโลกส่วนตัวสูงเกินไป ไม่คุยกับเค้า ไม่โทรหาเค้าเลย แต่พอปรับความเข้าใจกันและความรู้สึกของเราทั้งคู่
ยังไม่ได้หายไป เราเลยกลับมาคบกันอีกครั้ง แต่...คบไปได้ไม่นานพ่อเราก็รู้เรื่องและต่อต้านสุดชีวิต เค้าไม่เห็นด้วยและบังคับ
ให้เราเลือกระหว่างครอบครัวกับผู้ชาย แน่นอนว่า 100ทั้ง100ยังไงเราก็ต้องเลือกครอบครัว เราเลยไปบอกแฟนเราตรงๆ ถึงจะเสียใจและยอมรับไม่ค่อยได้ แต่ความสัมพันธ์ของเราก็ไม่ได้แย่ขนาดตอนเลิกกันครั้งแรก เรายังคุยกันเล่นกันได้ จนเรากับเค้าตัดสินใจเรียนต่อที่เดียวกันและสาขาเดียวกัน
ได้อยู่ห้องเดียวกัน เราเป็น นศ.โครต้า ส่วนเค้าสอบตรงเข้ามา เราเลยสนิทกันเพราะรู้จักกันมาก่อน จนผ่านมากลางเทอมมีเหตุการณ์นึงที่ทำให้เรา
รู้สึกว่าเรายังชอบเค้า และตอนนั้นเรา 2 คนก็ใจตรงกัน แต่.....เราไม่ได้คบกันเพราะ เราไม่อยากเลิกกับเค้าอีกแล้ว เราเลยบอกเค้าว่าเราจะไม่คบกัน
เพราะถ้าคบกันยังไงพ่อเราก็ต้องรู้สุดท้ายก็จะเหมือนเดิมคือเราต้องเลิกกัน รอจนกว่าเรา 2 คนจะเรียนจบและมีงานทำ มีอนาคต ถึงตอนนั้น
เราไม่อยากเสียเวลาคบอีกแล้ว ถ้าเมื่อไหร่ที่พร้อม เราแต่งงานกันเลยได้ไหม (บางคนอาจจะหาว่าเราแก่แดด แต่การที่รู้จักคนๆนึงมา 4 ปี เคยคบกับเค้าแล้ว 2 ครั้ง กว่าเค้าจะเรียนจบอีก มันเป็นเวลานานพอที่จะตัดสินคนๆนึงที่จะมีชีวิตร่วมกับเราแล้ว และมันทดสอบใจเค้าได้ด้วยเพราะเราไม่ได้คบกัน)
เราเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่ทั้งหมด เค้าชอบทำหน้าเศร้าเวลามีเพื่อนมาถามว่าทำไมไม่คบกัน และมาถามเราว่าเมื่อไหร่จะคบกัน เราลำบากใจมาก
ไม่ใช่แค่เค้า แต่เพื่อนเค้า(ซึ่งก็คือเพื่อนเราด้วยเหมือนกัน) ชอบพูดกดดันเราว่าทำไมเราไม่คบกับเค้า เราก็อธิบายแล้ว ทุกคนก็ตอบรับแต่ไม่มีใครเข้าใจ
แต่เราก็พยายามไม่คิดมาก เพราะไม่ได้คุยเรื่องแบบนี้ทุกคนอยู่แล้ว จนกระทั่ง เพื่อนและคนที่เราชอบร่วมมือกันอยากให้เราเค้าใจความรู้สึกของคนที่เราชอบบ้าง ซึ่งเหตุการณ์นั้นทำให้เรารู้สึกแย่มาก เราโทรร้องไห้ให้เพื่อนคนนี้ฟังและปรึกษากับเพื่อนอีกคน เราถึงขนาดลงไปหยิบมืดขึ้นห้องด้วยอารมณ์
ชั่ววูบ แต่ก็ไม่กล้าทำเพราะเราห่วงครอบครัว เลยได้แต่นั่งร้องไห้ให้เพื่อน 2 คนฟัง จนได้มารู้ทีหลังว่าเพื่อน 2 คนนี้และคนที่เราชอบรวมหัวกันหลอกเรา
เราเสียความรู้สึกมาก ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของเราที่ชอบเลยสักนิดเดียว ทำไมไม่คุยกันดีๆ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ ทำไมถึงทำกันได้ลงคอ
ฟังเราร้องไห้เป็น ชม. โดยไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง มันทำให้ความรู้สึกเรายิ่งแย่ลงๆ จนตอนนี้เราไม่ได้คุยกับคนที่ชอบแล้ว แต่ไม่ใช่เพราะเหตุการณ์นี้หรอกนะ
ช่วงนี้เป็นช่วงฝึกงาน เราต้องแยกกันฝึก แถมคนที่ชอบก็ทำงานพิเศษ กว่าจะเลิกงานก็ 4 ทุ่ม คือเราหลับไปแล้ว แต่เพื่อนที่มาฝึกงานกับเรา คือ 1 ในคน
ที่รวมหัวหลอกเราในวันนั้น แต่เราไม่คิดมากเรื่องนั้นแล้ว เพราะเค้าก็ขอโทษแล้ว วันนึงเราพูดเรื่องนี้กันขึ้นมา เราเลยบอกว่าเราไม่อยากคบ ถ้ารู้ว่าต้องเลิกจะคบทำไม เพราะสุดท้ายถ้าคบกันแล้วพ่อเรารู้คนที่เครียดก็มีแต่เรากับเค้า เพื่อนไม่ได้มาเครียดด้วยนี่ แต่เพื่อนกลับพูดมาว่า
ถ้ารู้ว่าจะตายและจะหายใจทำไม มันทำให้เราโกรธมากจริงๆ เพราะเค้าเอาชีวิตที่มีค่าที่เราต้องดูแลแม่ มาเปรียบเทียบกับการคบกับผู้ชายคนนึง
จนสุดท้าย เราก็มองหน้ากันไม่ค่อยติด เหมือนมันเกิดรอยร้าวกับแค่ผู้ชายคนเดียว และตัวคนที่ชอบก็ชอบโพสเฟสว่าเหงา มันก็ยิ่งทำให้เราเครียด
จนเรามารู้ว่า เพื่อนเรากับคนที่ชอบ ไปไหนมาไหนด้วยกัน คุยเฟสกัน ไม่เคยชวนเราซึ่งเค้าคงคิดว่าชวนแล้วเราคงไม่ไป เพราะเราไม่ชอบออกจากบ้าน
มีอะไรเพื่อนคนนี้ก็เอาไปบอกคนที่เราชอบ คนที่เราชอบก็มาระบายกับคนๆนี้บ่อย แล้วเพื่อนเราก็ชอบเข้าข้างคนที่ชอบ มันทำให้เราดูแย่อ่ะ
ทั้งๆที่เราก็จริงจัง อยากจะจริงจังกับใครสักคน
แต่กับอีกคน คนๆนี้เรารู้จักกับเค้ามา 6 ปี เค้าอายุห่างจากเรา 7 ปี ตอนนี้เค้าเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนึง เค้ารู้จักกับพ่อเราและแม่เรา จะนับเป็นลูกอีกคนเลยก็ว่าได้ เข้าออกบ้านเราได้เหมือนบ้านตัวเอง และเราก็สนิทกับพ่อแม่เค้าเหมือนกัน ไปบ้านเค้าก็บ่อยมาก เหมือนไปเป็นลูกสาวบ้านเค้าอีกคน เค้าเป็นคนเงียบๆ ยิ้มยากแต่ชอบกระตุยิ้ม น้อยครั้งที่จะยิ้มจริงๆ มีความเป็นผู้ใหญ่ ชอบดุเราตอนเรางอแงหรือเราดื้อเกินไป เป็นคนเดียวที่เอาเราอยู่จริงๆ
ด้วยความที่เค้าดูแลเราดีมาก ทำให้แฟนเค้าบอกเลิกเพราะเค้าเลือกเรา เค้าบอกกับเราว่าเลิกก็ดีจะได้ดูแลเราได้เต็มที่ เค้าคอยอยู่กับเราตลอด
(พ่อกับแม่เราแยกทางกัน ตอนนี้เราอยู่กับแม่ แต่แม่เราไม่ค่อยอยู่บ้าน) คอยให้คำปรึกษา คอยปลอบเราเวลาฟ้าร้อง (เราจะเป็นคนที่กลัวฟ้าร้องมากถึงขนาดลงไปนั่งร้องไห้กลางตลาดได้) คอยเช็ดน้ำตาให้เราตลอด ดุเรายิ่งกว่าพ่อ แต่ก็ห่วงและตามใจเรามากกว่าพ่อซะอีก คอยซื้อขนมมาให้ พาเราไปเที่ยวเวลาเค้าว่าง ซื้อของขวัญวันเกิดมาให้ทุกปี ทั้งๆที่แม่เราก็ยังจำวันเกิดเราไม่ค่อยได้ คอยซื้อนู้นนี่ให้ ใส่ใจเราและเข้าใจเราทุกอย่าง
พาเราไปหาหมอ คอยอยู่ดูแลเวลาเรานอนโรงพยาบาล (เราจะเป็นคนที่ป่วยบ่อยมาก ร่างกายอ่อนแอและมีโรคประจำตัว) ทั้งๆที่เค้าก็ดีกับเราขนาดนี้แต่
ความรู้สึกของเรา 2 คน มันผูกพันธ์ด้วยอะไรหลายๆอย่าง แต่มันไม่ใช่ความชอบแบบคนรัก เราอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ ได้เติมเต็มส่วนที่ขาดของกันและกัน
แต่คนที่เราชอบกับเป็นอีกคนที่ตรงข้ามกับเค้าทุกอย่าง ทั้งงี่เง่าง้องแง้ง ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ แต่กับเค้าทั้งเพรียบพร้อม หน้าที่การงาน ความเป็นผู้ใหญ่ วุฒิภาวะทางอารมณ์ ความเข้าใจ ทุกอย่าง แต่เรากับไปชอบอีกคนที่ตรงข้ามกับสเปคเรามาก
แล้วเราควรต้องทำยังไง ปล่อยคนที่ชอบไปกับเพื่อนเราแล้วมาอยู่กับคนนี้?? หรือ จะให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปดี??
ปล.ขอบคุณที่รับฟังนะคะ อยากระบายแต่ระบายกับเพื่อนไม่ได้เลย