ใจกล้า... แต่ปากแข็ง

เรื่องมีอยู่ว่า 3 วันก่อน เป็นวันเกิดของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งคืนนั้นของวันนั้นผมได้อวยพรวันเกิดผ่าน แชทในfacebook ไป
ผมคิดไว้ว่าเธอคงเปิดอ่านอยู่แล้ว แต่เธออาจจะตอบหรือไม่ตอบผมก็ได้ แต่เธอตอบด้วยคำพูดที่ขึ้นมาว่า 555 ตามด้วยคำขอโทษ
และถามผมว่าหายโกรธรือยัง ผมก็ตกใจที่เธอพูดคำนี้ออกมา(คำพูดที่ถามด้วยความเป็นห่วงความรู้สึกผม)
ผมตอบไปว่าหายแล้ว และผมก็ถามต่อว่า สบายดีไหม
คุยกันได้แปปเดียว ผมก็บอกฝันดีเธอไป การสนทนาในวันนั้นก็จบลง
     
     บอกเลยว่าผู้หญิงคนนั้น คือ แฟนเก่าผมเอง เธอเคยบอกเลิกผมไปเมื่อปีที่แล้ว ด้วยสาเหตุบางอย่างของเธอ
ปีนั้นผมเสียใจมาก ไม่เล่นเฟส ไม่เล่นไลน์ โซเชียลทุกอย่างหยุดเล่นไปเลย บางครั้งก็แอบร้องไห้คนเดียวก่อนนอน
น้อยใจในตัวเอง (ผมเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แต่ถ้าสนิทกันผมจะเป็นคนกวนๆนิดๆ) ไม่คุยกับใครเป็นอาทิต
ฟังเพลงเพื่อชีวิต ดูรายการสร้างแรงบันดาลใจเยอะมาก จนเริ่มคิดเองได้ว่า ชีวิตมันก็ต้องมีผิดหวัง สมหวังบ้าง
มันอยู่ทีใจเราจะทน และจะยอมรับมันได้แค่ไหน อยู่ที่เราจะเลือกใช้ชีวิตในแบบที่เราอยากเป็น ในแบบที่เรามีความสุขไปกับมัน
     แม่ผมบอกว่า ลูก กับเธอ อาจไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นคู่กัน (แสดงว่าแม่ผมเชื่อเรื่องโชคชะตาฟ้าลิขิต) ผมก็เชื่อนะ แต่เชื่อแค่ 30%
อีก 70% ผมเชื่อเรื่องการกระทำ และเหตุผล มากกว่า
     มีหลายคนบอกมาว่า ไม่ตายก็หาใหม่ , ปล่อยเขาไปตามทางของเขา , หาแฟนใหม่ประชด ทำให้เขาเสียดาย , ทำตัวให้ดูดีขึ้น เพื่อให้เขาเสียดาย
บางคนก็บอกว่า  ลองไปง้อดู ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก , ค่อยๆพูดกัน นึกถึงวันแรกๆที่รักกัน
บางคนก็บอกว่า อยู่คนเดียวก็ดีแล้ว อิสระดี , ช่างรักตัวเองก็พอ
     
     และเมื่อวานผมได้ตัดสินใจ ส่งเพลงไปหนึ่งเพลงและทักเธอไปว่า "ขอโทษที่ ไม่ได้พูดขอโทษในคืนก่อนนั้น"
อันที่จิงผมเป็น ผช. ต้องเอ่ยปากขอโทษ ผญ. ก่อนถึงจะถูก  เธอบอกว่าไม่เป็นไร ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
เราก็คุยกันถามสารทุกข์สุขดิบ กัน ส่วนมากผมจะเป็นคนถามมากกว่า แต่เธอก็ตอบทุกคำถาม สั้นบ้าง ยาวบ้าง มี555 บ้าง
ผมเลยทำสิ่งที่ไม่หน้าทำที่สุด คือ เข้าไปส่องเฟสเธอ ซึ่งอันที่จริงผมไม่ได้เข้าไปส่องนานเกือบปีแล้ว วันนั้นเลยเห็นสิ่งที่เธอแชร์
ผมเลยไม่กล้าถามคำถาม3คำถามนี้ก็คือ -ที่ผ่านมามีใครเข้ามาคุย รือเข้ามาจีบบ้างรือป่าว  -เราจะมีโอกาสกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้รือป่าว  -เธอยังรู้สึกดีต่อกันแบบคนรักรือป่าว รือแค่คนรู้จัก       นี่แหละนะคนปากแข็งอย่างผม
........ผมก็ไม่รู้ใจเธอคิดอะไรอยู่เหมือนกัน  แต่ผมรู้ใจผมเองว่า รักเธอมาก เห็นรอยยิ้มของเธอ
ผมก็รู้สึกดีแล้ว (ความสุขของผมก็คือ การได้เจอเธอ และรอยยิ้มของเธออีกครั้ง แค่นี้ก็สุขมากพอแล้ว)
หากเรื่องของเราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ผมจะขอให้เราสองคนเมื่อเวลาเจออะไรขอให้คุยกันดีๆ ช่วยกันแก้ปัญหากันและกัน
หากเรื่องของเราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ให้รู้ไว้เลยว่าผมไม่ได้โกรธเกลียดเธอเลย และเธอก็ไม่ได้โกรธเกลียดผมเลย
ต่างคนต่างมีน้ำใจของคนที่คอยเป็นห่วงกันแบบเพื่อน รือแบบคนรู้จักกัน ยิ้มให้กันเมื่อเจอหน้า  

      ส่วนชีวิตผมก็คงเดินตามทางที่ผมตั้งไว้ สุขไปกับมัน หัวเราะไปกับมัน นี่แหละชีวิตมนุษย์ LIFE    ........(The Earth)
มีเพลงมาฝากนะ แฮร่ๆๆ  https://www.youtube.com/watch?v=5Rdco9vKozI

อันที่จริง ผมเพิ่ง 20เอง  แต่ก็พอเข้าใจชีวิตจริงๆบ้างแล้วละนะ

อยากรู้ถ้าคุณเจอกับตัวเอง จะรู้สึกอย่างไรเหมือนผมรือป่าว  ทำตัวอย่างไร