สวัสดีค่ะทุกคนที่เข้ามาอ่าน
เริ่มเลยนะค่ะ คือเราเป็นคนหนึ่งที่หลายๆคนมองว่าชีวิตเรามีความสุข มีครอบครัวที่คอยรักเรา มีความเป็นอยู่ของชีวิตที่ดี
แต่ที่คนอื่นมองเราแบบนั้นก็เพราะว่าเราเองที่เป็นคนสร้างภาพขึ้นมาให้เขาเห็นแบบนั้น ทุกครั้งที่ใครถามถึงเรื่องครอบครัวของเรา เราก็จะตอบว่าอยู่ด้วยกันดี ไม่มีปัญหา เราหลอกคนอื่นว่าแม่กับพ่อยังรักกันแต่แค่แยกกันอยู่ เราหลอกพวกเขาว่าคนในครอบครัวคอยรับฟังปัญหาของเรา เราไม่เคยแสดงออกว่าเรามีเรื่องราวทุกข์ใจกับใครเลย เราร่าเริงเสมอเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราหลอกทุกคนได้ เเต่เราหลอกตัวเองไม่เคยได้เลย ชีวิตเราไม่ได้มีความสุข เราต้องเจอมรสุมชีวิตตั้งแต่ยังเด็กๆ พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรา 3 ขวบ เราอยู่กับพ่อมาโดยตลอด แม่เรามีครอบครัวใหม่ ทุกครั้งที่เรามีปัญหา ทุกครั้งที่เราเจอเรื่องราวร้ายๆ เราพูดกับใครไม่ได้ เราอยากร้องไห้หนักๆแล้วเดินไปกอดพ่อ บอกเขาว่าเราไม่โอเค แต่เราไม่สามารถทำได้ เพราะว่าเราเคยทำแบบนั้นเเล้ว แต่พ่อก็ไม่รับฟังไม่ปลอบเรา พ่อชอบพูดว่าเราเป็นคนผิดเสมอ เราเลยเลือกที่จะเก็บทุกอย่างทั้งหมดไว้คนเดียว ไม่เสียใจไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น แล้วเราก็แอบมาร้องไห้ในห้องนอนของตัวเอง ร้องไห้หนักแค่ไหนเราก็ต้องร้องไห้เบาที่สุด ไม่ไห้ใครรู้ ชีวิตเราไม่ได้สวยงามเหมือนเปลือกนอกที่เราสร้างขึ้นมา เราอยากมีใครสั๊กคนที่รับฟังเราบ้าง เราอยากมีคนที่เข้าใจเรา เราไม่อยากเก็บไว้คนเดียวเราเคลียดเราเหนื่อย แต่พอเราพูดออกไปปัญหามันก็จะหนักกว่าเดิมเสมอ เพราะไม่มีใครเข้าใจและรับฟังเราจริงๆสั๊กคนเลย
แม่เขาก็ไม่เคยสนใจพ่อก็ไม่เคยรับฟัง เราเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับความรู้สึกตัวเอง เหนื่อยกับการที่ต้องแบกทุกอย่างใว้คนเดียว เหนื่อยที่ต้องทำเหมือนเข้มเเข็ง ต้องทำเหมือนมีความสุขอยู่ตลอดเวลา เราผิดไหมที่สร้างเปลือกออกมาให้สวยหรู่ เราผิดไหมที่หลอกคนอื่นว่าชีวิตเรามีความสุข
#ที่เรามาตั้งกระทู้เพราะในนี้ไม่มีใครรู้จักว่าเราเป็นใคร เราถึงกล้าพูดออกมา เราแค่อยากระบาย
#เราเหนื่อย
ผิดไหมกับการสร้างเปลือกนอกให้ดูว่าชีวิตมีความสุข?
เริ่มเลยนะค่ะ คือเราเป็นคนหนึ่งที่หลายๆคนมองว่าชีวิตเรามีความสุข มีครอบครัวที่คอยรักเรา มีความเป็นอยู่ของชีวิตที่ดี
แต่ที่คนอื่นมองเราแบบนั้นก็เพราะว่าเราเองที่เป็นคนสร้างภาพขึ้นมาให้เขาเห็นแบบนั้น ทุกครั้งที่ใครถามถึงเรื่องครอบครัวของเรา เราก็จะตอบว่าอยู่ด้วยกันดี ไม่มีปัญหา เราหลอกคนอื่นว่าแม่กับพ่อยังรักกันแต่แค่แยกกันอยู่ เราหลอกพวกเขาว่าคนในครอบครัวคอยรับฟังปัญหาของเรา เราไม่เคยแสดงออกว่าเรามีเรื่องราวทุกข์ใจกับใครเลย เราร่าเริงเสมอเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราหลอกทุกคนได้ เเต่เราหลอกตัวเองไม่เคยได้เลย ชีวิตเราไม่ได้มีความสุข เราต้องเจอมรสุมชีวิตตั้งแต่ยังเด็กๆ พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรา 3 ขวบ เราอยู่กับพ่อมาโดยตลอด แม่เรามีครอบครัวใหม่ ทุกครั้งที่เรามีปัญหา ทุกครั้งที่เราเจอเรื่องราวร้ายๆ เราพูดกับใครไม่ได้ เราอยากร้องไห้หนักๆแล้วเดินไปกอดพ่อ บอกเขาว่าเราไม่โอเค แต่เราไม่สามารถทำได้ เพราะว่าเราเคยทำแบบนั้นเเล้ว แต่พ่อก็ไม่รับฟังไม่ปลอบเรา พ่อชอบพูดว่าเราเป็นคนผิดเสมอ เราเลยเลือกที่จะเก็บทุกอย่างทั้งหมดไว้คนเดียว ไม่เสียใจไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น แล้วเราก็แอบมาร้องไห้ในห้องนอนของตัวเอง ร้องไห้หนักแค่ไหนเราก็ต้องร้องไห้เบาที่สุด ไม่ไห้ใครรู้ ชีวิตเราไม่ได้สวยงามเหมือนเปลือกนอกที่เราสร้างขึ้นมา เราอยากมีใครสั๊กคนที่รับฟังเราบ้าง เราอยากมีคนที่เข้าใจเรา เราไม่อยากเก็บไว้คนเดียวเราเคลียดเราเหนื่อย แต่พอเราพูดออกไปปัญหามันก็จะหนักกว่าเดิมเสมอ เพราะไม่มีใครเข้าใจและรับฟังเราจริงๆสั๊กคนเลย
แม่เขาก็ไม่เคยสนใจพ่อก็ไม่เคยรับฟัง เราเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับความรู้สึกตัวเอง เหนื่อยกับการที่ต้องแบกทุกอย่างใว้คนเดียว เหนื่อยที่ต้องทำเหมือนเข้มเเข็ง ต้องทำเหมือนมีความสุขอยู่ตลอดเวลา เราผิดไหมที่สร้างเปลือกออกมาให้สวยหรู่ เราผิดไหมที่หลอกคนอื่นว่าชีวิตเรามีความสุข
#ที่เรามาตั้งกระทู้เพราะในนี้ไม่มีใครรู้จักว่าเราเป็นใคร เราถึงกล้าพูดออกมา เราแค่อยากระบาย
#เราเหนื่อย