สำหรับคนที่มีอายุ 20 ปลาย ต้น 30 เพื่อนๆ คงทยอยแต่งงานมีลูกกันบ้างแล้วใช่ไหมครับ
และถ้าเป็นคนโสดด้วย ก็จะโดนคำถามทางสังคมอย่างเมื่อไหร่จะมีครอบครัว เมื่อไหร่จะแต่ง
แล้วคำถามที่น่าจะแทงใจดำมากที่สุดคือ เมื่อไหร่จะหาได้ซะที (หึหึ)
แต่ประเด็นพวกนั้นจะไม่พูดถึงครับ ผมอยากพูดถึงอีกเรื่องมากกว่า
เป็นสิ่งที่กวนใจลึกๆ มาตลอดตั้งแต่เพื่อนๆ เริ่มมีลูกกัน
ก็คือ สรรพนามที่ถูกเรียก
เหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้ครับท่านผู้โช้ม
ผมเป็นคนในรุ่นอายุนี้ล่ะ แล้วเพื่อนๆ รุ่นพี่รุ่นน้อง ก็เริ่มมีลูกกันแล้วด้วย
ซึ่งแต่ละคนก็จะมีวิธีสอนให้ลูกๆ เรียกผมในแบบที่แตกต่างกันไป
เรียกพี่บ้าง เรียกน้าบ้าง
และเรียกลุงบ้าง!
ทีแรกก็ไม่คิดอะไรหรอกครับ โดยเฉพาะลูกๆ ของรุ่นน้อง
ผมก็แทนตัวเองว่าลุงได้สะดวกปากตามศักดิ์
แต่มันเริ่มจะมาคิดละ ตอนที่เพื่อนรุ่นเดียวกัน
บางคนให้ลูกเรียกผมว่าน้า บางคนให้ลูกเรียกผมว่าลุง
และพีคสุดๆ ในความรู้สึกคือ
รุ่นพี่ที่อายุมากกว่าสอนให้ลูกเรียกผมว่าลุง!
ผ่าม!! (เล่นใหญ่ตลอด)
ดูเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กๆ ใช่ไหมครับ
จริงๆ ปล่อยผ่านก็ได้ ไม่น่าเก็บเอามาใส่ใจหรอก
ไม่เรียกไอ้หมาไอ้แมวก็ดีแค่ไหนแล้ว
แต่ก็ยอมรับกันตรงๆ ว่าลึกๆ ข้างในรู้สึกไม่ชอบ
และเหนือยิ่งไปกว่าการไม่ชอบคือ สงสัย
ทำไมคนบางคนถึงให้ลูกตัวเองเรียกเพื่อนที่อายุเท่ากันหรือรุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าว่า ลุง/ป้า
เขาไม่รู้เหรอครับว่ามันเป็นคำพูดที่คนฟังไม่อยากฟัง
เขาคิดอะไรอยู่ในหัวครับ
อยากจะล้อเล่น?
เคยชิน?
หรือเห็นว่าสมควรที่จะเรียก?
ผมไม่รู้นะครับว่าจริงๆ แล้วเป็นเพราะอะไร เพราะผมไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น
(ผมชอบเรียกให้คนอื่นรู้สึกดีครับ ซึงก็ไม่ได้หมายความว่า
ผมขนสตอมาทั้งสวน แต่ผมชอบที่จะเห็นคนรู้สึกดีกับตัวเอง
ผมชอบเห็นคนมีพลังชีวิต มากกว่าจะเห็นความวิตกกังวลของเขา!)
แต่ไม่ว่าเหตุผลคืออะไร ที่เกิดขึ้นแน่ๆ ก็คือ
คำพูดเล็กๆ แค่คำเดียวเนี่ยที่พ่อแม่ของเด็กพูด หรือตัวเด็กพูด
มันทำให้ผมรู้สึกว่า คนพูดไม่รู้จักกาลเทศะอย่างแรง
และด้วยความสัตย์ซื่อต่อใจ ความเอ็นดูที่ผมน่าจะมีให้หลาน
จากเต็มร้อย ลดลงไปเหลือสักสิบเปอร์เซ็นได้มั้ง
แหม รักให้ตายแค่ไหน แต่ถ้าต้องฟังคำที่บั่นทอนเรื่อยๆ มันก็หมดรักได้เนาะ
ดูๆ แล้วเหมือนผมเห็นแก่ตัวใช่ไหมครับ
เด็กไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ทำไมไม่รักเด็กล่ะ...
แต่ถ้าพ่อแม่สอนมาไม่ดี ความผิดก็ไม่น่าจะเป็นของผมรึเปล่าครับ?
ถ้าพ่อแม่คนไหนรักลูกๆ ที่พูดจาไม่มีเสน่ห์ เพราะคิดว่ามันตลก มันตรง มันดีงาม
ผมจำเป็นต้องรักด้วยไหมครับ? ต้องง้อป่ะ? ก็ไม่
ผิดกัน กับเพื่อนบางคนที่รู้จักใจคน ก็จะสอนให้ลูกเรียกเราว่าคุณน้าคุณอา
(ไม่ต้องถึงขั้นเรียกพี่หรอกครับ มันกระดากที่จะฟัง 555)
เราก็จะรู้สึกเอ็นดูมากหน่อย เพราะมันเป็นวิธีพูดที่ละมุนละไมมากกว่า
ตอนนี้ผมก็เลยกลายเป็นโรคลำเอียง รักหลานไม่เท่ากันไปแล้ว (หึหึ)
ที่มาตั้งกระทู้นี้ไม่ใช่เพราะยังขุ่นใจหรือหาทางแก้ปัญหาไม่ได้นะะครับ
แต่เพราะรู้สึกว่า ชักจะโดนอย่างนี้ถี่ขึ้นทุกวัน
เลยอยากจะฝากบอกถึงคนที่มีลูกแล้วกำลังจะสอน
ให้ลูกเรียกคนอื่นแบบนี้ว่า อย่าเลยครับ
ผมบอกตามตรงนะ คนถูกเรียกอะ ไม่มาบอกคุณหรอกว่าเขาพอใจหรือไม่พอใจ
เพราะถ้าเขาไม่พอใจมากๆ เขาก็แค่หนีครับ
แล้วก็เลิกสนใจทุกสิ่งอันเกี่ยวกับลูกของคุณไปเลย
จบครับ สุดท้ายนี้ ยินดีน้อมรับทุกความเห็นต่าง
อยากจะฝากเพจด้วย แต่พอดีไม่มีของขาย เลยไม่ฝากละกัน
ขอบคุณครับ
ทำไมบางคนถึงให้ลูกเรียกเพื่อนหรือคนอายุน้อยกว่าว่า ลุง/ป้า ครับ?
และถ้าเป็นคนโสดด้วย ก็จะโดนคำถามทางสังคมอย่างเมื่อไหร่จะมีครอบครัว เมื่อไหร่จะแต่ง
แล้วคำถามที่น่าจะแทงใจดำมากที่สุดคือ เมื่อไหร่จะหาได้ซะที (หึหึ)
แต่ประเด็นพวกนั้นจะไม่พูดถึงครับ ผมอยากพูดถึงอีกเรื่องมากกว่า
เป็นสิ่งที่กวนใจลึกๆ มาตลอดตั้งแต่เพื่อนๆ เริ่มมีลูกกัน
ก็คือ สรรพนามที่ถูกเรียก
เหตุการณ์มันเป็นอย่างนี้ครับท่านผู้โช้ม
ผมเป็นคนในรุ่นอายุนี้ล่ะ แล้วเพื่อนๆ รุ่นพี่รุ่นน้อง ก็เริ่มมีลูกกันแล้วด้วย
ซึ่งแต่ละคนก็จะมีวิธีสอนให้ลูกๆ เรียกผมในแบบที่แตกต่างกันไป
เรียกพี่บ้าง เรียกน้าบ้าง
และเรียกลุงบ้าง!
ทีแรกก็ไม่คิดอะไรหรอกครับ โดยเฉพาะลูกๆ ของรุ่นน้อง
ผมก็แทนตัวเองว่าลุงได้สะดวกปากตามศักดิ์
แต่มันเริ่มจะมาคิดละ ตอนที่เพื่อนรุ่นเดียวกัน
บางคนให้ลูกเรียกผมว่าน้า บางคนให้ลูกเรียกผมว่าลุง
และพีคสุดๆ ในความรู้สึกคือ
รุ่นพี่ที่อายุมากกว่าสอนให้ลูกเรียกผมว่าลุง!
ผ่าม!! (เล่นใหญ่ตลอด)
ดูเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กๆ ใช่ไหมครับ
จริงๆ ปล่อยผ่านก็ได้ ไม่น่าเก็บเอามาใส่ใจหรอก
ไม่เรียกไอ้หมาไอ้แมวก็ดีแค่ไหนแล้ว
แต่ก็ยอมรับกันตรงๆ ว่าลึกๆ ข้างในรู้สึกไม่ชอบ
และเหนือยิ่งไปกว่าการไม่ชอบคือ สงสัย
ทำไมคนบางคนถึงให้ลูกตัวเองเรียกเพื่อนที่อายุเท่ากันหรือรุ่นน้องที่อายุน้อยกว่าว่า ลุง/ป้า
เขาไม่รู้เหรอครับว่ามันเป็นคำพูดที่คนฟังไม่อยากฟัง
เขาคิดอะไรอยู่ในหัวครับ
อยากจะล้อเล่น?
เคยชิน?
หรือเห็นว่าสมควรที่จะเรียก?
ผมไม่รู้นะครับว่าจริงๆ แล้วเป็นเพราะอะไร เพราะผมไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น
(ผมชอบเรียกให้คนอื่นรู้สึกดีครับ ซึงก็ไม่ได้หมายความว่า
ผมขนสตอมาทั้งสวน แต่ผมชอบที่จะเห็นคนรู้สึกดีกับตัวเอง
ผมชอบเห็นคนมีพลังชีวิต มากกว่าจะเห็นความวิตกกังวลของเขา!)
แต่ไม่ว่าเหตุผลคืออะไร ที่เกิดขึ้นแน่ๆ ก็คือ
คำพูดเล็กๆ แค่คำเดียวเนี่ยที่พ่อแม่ของเด็กพูด หรือตัวเด็กพูด
มันทำให้ผมรู้สึกว่า คนพูดไม่รู้จักกาลเทศะอย่างแรง
และด้วยความสัตย์ซื่อต่อใจ ความเอ็นดูที่ผมน่าจะมีให้หลาน
จากเต็มร้อย ลดลงไปเหลือสักสิบเปอร์เซ็นได้มั้ง
แหม รักให้ตายแค่ไหน แต่ถ้าต้องฟังคำที่บั่นทอนเรื่อยๆ มันก็หมดรักได้เนาะ
ดูๆ แล้วเหมือนผมเห็นแก่ตัวใช่ไหมครับ
เด็กไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ทำไมไม่รักเด็กล่ะ...
แต่ถ้าพ่อแม่สอนมาไม่ดี ความผิดก็ไม่น่าจะเป็นของผมรึเปล่าครับ?
ถ้าพ่อแม่คนไหนรักลูกๆ ที่พูดจาไม่มีเสน่ห์ เพราะคิดว่ามันตลก มันตรง มันดีงาม
ผมจำเป็นต้องรักด้วยไหมครับ? ต้องง้อป่ะ? ก็ไม่
ผิดกัน กับเพื่อนบางคนที่รู้จักใจคน ก็จะสอนให้ลูกเรียกเราว่าคุณน้าคุณอา
(ไม่ต้องถึงขั้นเรียกพี่หรอกครับ มันกระดากที่จะฟัง 555)
เราก็จะรู้สึกเอ็นดูมากหน่อย เพราะมันเป็นวิธีพูดที่ละมุนละไมมากกว่า
ตอนนี้ผมก็เลยกลายเป็นโรคลำเอียง รักหลานไม่เท่ากันไปแล้ว (หึหึ)
ที่มาตั้งกระทู้นี้ไม่ใช่เพราะยังขุ่นใจหรือหาทางแก้ปัญหาไม่ได้นะะครับ
แต่เพราะรู้สึกว่า ชักจะโดนอย่างนี้ถี่ขึ้นทุกวัน
เลยอยากจะฝากบอกถึงคนที่มีลูกแล้วกำลังจะสอน
ให้ลูกเรียกคนอื่นแบบนี้ว่า อย่าเลยครับ
ผมบอกตามตรงนะ คนถูกเรียกอะ ไม่มาบอกคุณหรอกว่าเขาพอใจหรือไม่พอใจ
เพราะถ้าเขาไม่พอใจมากๆ เขาก็แค่หนีครับ
แล้วก็เลิกสนใจทุกสิ่งอันเกี่ยวกับลูกของคุณไปเลย
จบครับ สุดท้ายนี้ ยินดีน้อมรับทุกความเห็นต่าง
อยากจะฝากเพจด้วย แต่พอดีไม่มีของขาย เลยไม่ฝากละกัน
ขอบคุณครับ