สวัสดีค่ะ
เราเป็นนักเรียนกำลังขึ้นม.ปลาย เราเรียนปานกลางๆเกรด5เทอมประมาณ 3.7กว่า บ้านเราไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่ แต่ก็พออยู่พอกินแต่ในระดับหนึ่งไม่ค่อยมีเงินก้อน เราอยู่ในสังคมที่ดีมาก สังคมของเรามีแต่เพื่อนรวยๆฉลาดๆ เราอยู่มาได้พักนึง เราก็เริ่มคิดว่า เรามันไม่มีอะไรเลย แม่เราเลี้ยงเรามาคนเดียว เราไม่มีพ่อ พ่อแท้ๆเราก็ร็จักว่าเขาคือใคร อยู่ที่ไหน แต่เขาไม่สนใจเราเพราะเขาก็มีลูกของเขาอยู่แล้ว ใรขณะที่เพื่อนๆของเรามีครอบครัวสมบูรณ์พร้อม แต่แม่เรามีแฟนใหม่ แต่งงานกันแล้วคนที่แต่งด้วยก็ไม่ได้รวยอะไรเขาก็มีลูกของเขาเหมือนกัน ลูกเขาโตกว่าอยู่ปีสามแล้ว แต่แฟนใหม่แม่ไม่ค่อยจะให้เงินเราใช้เลย เราใช้แบบประหยัดไม่ค่อยได้เรากินเก่ง เราไม่เคยได้ไปเที่ยว ไม่เคยไปเดินห้าง ไม่เคยไปสวนสนุกกับครอบครัว ไม่ค่อยได้ไปกินร้านอาหาร เรารู้สึกอิจฉาเพื่อน เพื่อนเราหน้าตาดี บ้านรวย พ่อแม่ตามใจมีเงินให้ใช้มีรถยนต์หรูๆ เราไปเที่ยวไกลๆกับเพื่อนคนนี้บ่อย ไปหัวหินกับครอบครัวเพื่อนสนิทกับพ่อแม่เพื่อนมาก เราเริ่มมองมาที่ตัวเอง เราไม่มีอะไรเลยจริงๆ ... แม่เราไม่มีรถเก๋ง ไม่มีรถยนต์ มีแต่รถกระทะใส่แค็ป 2 ประตูรุ่นเก่าๆ เหมือนประมาณ50ปีที่แล้วอะ อาจจะเก่ากว่านั้นอีก แต่เพื่อนเรานั่งเฟอร์ทินเนอร์รวยอะ เรารู้สึกอายอะ มาก บางทีเราควรพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่แต่ที่เรามีมันน้อยเกินไปอะ เราไม่มีคอม เราไม่ค่อยมีเสื้อผ้าสวยๆดีๆใส่ ต่างกับเพื่อนเราหลายๆคน ต่างกับลูกของพ่อใหม่ด้วย เราคิดว่าถ้าเราเกิดมาแล้วแม่ไม่มีอะไรให้เราขนาดนี้จะให้เราเกิดตั้งแต่แรกทำไม แม่เราก็มีโรคประจำตัวนะ เราก็สงสาร เราก็เห็นใจ ที่แม่มีลูกที่มักมากขนานี้ แต่เราแค่อยากมีบ้าง อยากนั่งรถเก๋งไปเดินห้างกับแม่ ไม่ใช่นั่งมอไซด์หัวฟูๆตลอด เราไม่เคยมีอะไรแบบนี้เลย ทำไมเราถึงไม่มีแบบที่คนอื่นเค้ามีบ้างนะ เราคิดแบบนั้นทุกวัน เราเลยตั้งใจเรียน แต่ก็เหมือนเดิมเราก็อยากเรียนพิเศษ อยากซื้อหนังสือมานั่งอ่าน แต่ก็นั่นแหละแม่บอกว่าไม่มีตัง เรานี่ร้องไห้เลย เรียนประมาณสองพันทั้งเทอม แม่ไม่มีจริงๆหรอ จนสุดท้ายเราขอข้าเรียนพิเศษจากป้า เราชวนเพื่อนมาเรียนด้วยกันแม่เพื่อนก็อยากให้มันเรียนเราก็พูดกล่อมๆมัน คำแรกมันบอก ขี่เกียจ พอฟังละเราก็พอเลยอะ คือดูมันดิ แม่มันพร้อมสนับสนุน มีเงินให้อยากเรียนเท่าไหร่อยากซื้อเท่าไหร่ก็ได้อะ แต่มันกลับบอกว่าขก.ไม่อยากเรียน แล้วดูเราอยากเรียนแต่ไม่มีเงิน ... เห้อ เราควรทำไงอะ คือเราอยากเรียนแล้วถ้าเราต้องเรียนสูงๆอะ อย่างมหาลัย เราว่านะเราอยู่ในสังคมที่ดีเกินไปอะ แต่ก็นั่นแหละถ้าเราอยู่ในสังคมไม่ดีเราอาจจะแรด ไปแล้วก็ได้ เราอยากละบายออกมา เราอยากแปลงครอบครัวตัวเองให้รวย เราอยากมีชีวิตที่ดีรถที่ดีแบบคนอื่น
หลายๆคนคงเครียดที่เผลอเข้ามาอ่าน เราไม่ค่อยโอเค ไม่โอเคมากๆด้วย
ชีวิตของเราเป็นแบบนี้
เราเป็นนักเรียนกำลังขึ้นม.ปลาย เราเรียนปานกลางๆเกรด5เทอมประมาณ 3.7กว่า บ้านเราไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่ แต่ก็พออยู่พอกินแต่ในระดับหนึ่งไม่ค่อยมีเงินก้อน เราอยู่ในสังคมที่ดีมาก สังคมของเรามีแต่เพื่อนรวยๆฉลาดๆ เราอยู่มาได้พักนึง เราก็เริ่มคิดว่า เรามันไม่มีอะไรเลย แม่เราเลี้ยงเรามาคนเดียว เราไม่มีพ่อ พ่อแท้ๆเราก็ร็จักว่าเขาคือใคร อยู่ที่ไหน แต่เขาไม่สนใจเราเพราะเขาก็มีลูกของเขาอยู่แล้ว ใรขณะที่เพื่อนๆของเรามีครอบครัวสมบูรณ์พร้อม แต่แม่เรามีแฟนใหม่ แต่งงานกันแล้วคนที่แต่งด้วยก็ไม่ได้รวยอะไรเขาก็มีลูกของเขาเหมือนกัน ลูกเขาโตกว่าอยู่ปีสามแล้ว แต่แฟนใหม่แม่ไม่ค่อยจะให้เงินเราใช้เลย เราใช้แบบประหยัดไม่ค่อยได้เรากินเก่ง เราไม่เคยได้ไปเที่ยว ไม่เคยไปเดินห้าง ไม่เคยไปสวนสนุกกับครอบครัว ไม่ค่อยได้ไปกินร้านอาหาร เรารู้สึกอิจฉาเพื่อน เพื่อนเราหน้าตาดี บ้านรวย พ่อแม่ตามใจมีเงินให้ใช้มีรถยนต์หรูๆ เราไปเที่ยวไกลๆกับเพื่อนคนนี้บ่อย ไปหัวหินกับครอบครัวเพื่อนสนิทกับพ่อแม่เพื่อนมาก เราเริ่มมองมาที่ตัวเอง เราไม่มีอะไรเลยจริงๆ ... แม่เราไม่มีรถเก๋ง ไม่มีรถยนต์ มีแต่รถกระทะใส่แค็ป 2 ประตูรุ่นเก่าๆ เหมือนประมาณ50ปีที่แล้วอะ อาจจะเก่ากว่านั้นอีก แต่เพื่อนเรานั่งเฟอร์ทินเนอร์รวยอะ เรารู้สึกอายอะ มาก บางทีเราควรพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่แต่ที่เรามีมันน้อยเกินไปอะ เราไม่มีคอม เราไม่ค่อยมีเสื้อผ้าสวยๆดีๆใส่ ต่างกับเพื่อนเราหลายๆคน ต่างกับลูกของพ่อใหม่ด้วย เราคิดว่าถ้าเราเกิดมาแล้วแม่ไม่มีอะไรให้เราขนาดนี้จะให้เราเกิดตั้งแต่แรกทำไม แม่เราก็มีโรคประจำตัวนะ เราก็สงสาร เราก็เห็นใจ ที่แม่มีลูกที่มักมากขนานี้ แต่เราแค่อยากมีบ้าง อยากนั่งรถเก๋งไปเดินห้างกับแม่ ไม่ใช่นั่งมอไซด์หัวฟูๆตลอด เราไม่เคยมีอะไรแบบนี้เลย ทำไมเราถึงไม่มีแบบที่คนอื่นเค้ามีบ้างนะ เราคิดแบบนั้นทุกวัน เราเลยตั้งใจเรียน แต่ก็เหมือนเดิมเราก็อยากเรียนพิเศษ อยากซื้อหนังสือมานั่งอ่าน แต่ก็นั่นแหละแม่บอกว่าไม่มีตัง เรานี่ร้องไห้เลย เรียนประมาณสองพันทั้งเทอม แม่ไม่มีจริงๆหรอ จนสุดท้ายเราขอข้าเรียนพิเศษจากป้า เราชวนเพื่อนมาเรียนด้วยกันแม่เพื่อนก็อยากให้มันเรียนเราก็พูดกล่อมๆมัน คำแรกมันบอก ขี่เกียจ พอฟังละเราก็พอเลยอะ คือดูมันดิ แม่มันพร้อมสนับสนุน มีเงินให้อยากเรียนเท่าไหร่อยากซื้อเท่าไหร่ก็ได้อะ แต่มันกลับบอกว่าขก.ไม่อยากเรียน แล้วดูเราอยากเรียนแต่ไม่มีเงิน ... เห้อ เราควรทำไงอะ คือเราอยากเรียนแล้วถ้าเราต้องเรียนสูงๆอะ อย่างมหาลัย เราว่านะเราอยู่ในสังคมที่ดีเกินไปอะ แต่ก็นั่นแหละถ้าเราอยู่ในสังคมไม่ดีเราอาจจะแรด ไปแล้วก็ได้ เราอยากละบายออกมา เราอยากแปลงครอบครัวตัวเองให้รวย เราอยากมีชีวิตที่ดีรถที่ดีแบบคนอื่น
หลายๆคนคงเครียดที่เผลอเข้ามาอ่าน เราไม่ค่อยโอเค ไม่โอเคมากๆด้วย