ไปต่อไม่ไหวแต่ตัดใจก็ไม่ขาด

เรามีแฟนคะ คบกันมาปีกว่าแล้ว แรกๆเขาดีมากทำดีกับเราแทบทุกอย่าง เรารักเขามากไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน คบกันไปซักพักเราก็ย้ายไปอยู่กับเขา เรารู้เราง่ายเกิน แต่เราไปอยู่เราก็ยังไปเรียนเหมือนปกติ ลืมบอกไปเรากะแฟนอายุเท่ากันแต่แฟนเราไม่ได้เรียนแล้ว ครอบครัวเขาอยู่ต่างจังหวัด เขาทำงานอยู่ที่นี่คนเดียว พอเราไปอยู่ด้วยกันทุกอย่างเหมือนจะดีคะ แรกๆอะไรก็ดีคำนี้จริง พอเราคบกะเขาได้4-5เดือน เราเริ่มทะเลาะกันบ่อยมาก 7วันทะเลาะไป4 แรกๆเขาง้อเราพอนานไปต่างคนต่างไม่ยอมกัน เอาชนะกันตลอด บางทีเราเบื่อเราก็ยอมง้อเพื่อที่จะไม่ทะเลาะ เราทะเลาะกันหนักขึ้นทุกวันจนถึงขั้นที่เขาตบตีเรา เรายอมตลอดเพื่อที่จะอยู่ หลายคนบอกให้เราเลิกหลายคนไม่ชอบแฟนเราเพราะเขาทำร้ายเรา บางทีก็ปากแตกไปเรียน บางทีก็แขนขาเขียว เราก็ยังไม่เลิกจนแทบจะไม่มีใครอยากจะพูดกับเรา เรารู้เราควรเลิกแต่เราเลิกไม่ได้เรารักเขามาก เคยทะเลาะกันจนเขาเครียดกินยาเกินขนาดจนเข้ารพ. เราอยู่ด้วยกันทุกวันจนเหมือนขาดกันไม่ได้ หรือแค่เราขาดเขาไม่ได้ก็ไม่รู้ เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะคะ จนวันนึงที่ทำงานเขาปิดกิจการเขาก็ไม่มีงานทำ เรามีเงินใช้กัน2คนแค่เดือนละ3,000 เงินนี่เป็นเงินของพ่อเราที่ให้ไว้ไปเรียน บางทีเงินหมดเราไม่มีตังไปเรียนด้วยซ้ำ ต้องไปขอยืมเพื่อน บางวันเราไม่มีข้าวกินจนพี่ข้างห้องที่รู้จักซื้อข้าวมาแบ่ง มาม่าห่อเดียวก็กินกันมาแล้ว บางวันก็ไม่มีกินด้วยซ้ำ เราก็ยังอยู่ไม่ทิ้งเขาไปไหน จนมุมคะสุดท้ายเราต้องแยกย้ายกันกลับบ้านเพราะอยู่ต่อไปก็อด เราก็กลับมาอยู่บ้าน เขาก็กลับบ้านไปหางานทำต่างจังหวัด ลืมบอกไปเรา2คนใช้ฮีโร่คะเพราะขายโทรศัพท์เพื่อจะเอาเงินมาใช้ เราได้แต่โทรคุยกันไม่เคยวิดีโอไม่เคยคุยเฟส เหมือนทุกอย่างจะดีแต่เปล่าเลย เราทะเลาะกันหนักมากขึ้น บอกเลิกกันไม่รู้กี่รอบ
จนถึงวันนี้ปีกว่าแล้วเราก็ยังอยู่ยังไม่เลิกคิดว่าเขาจะดีขึ้น จะเข้าใจจะไม่ทะเลาะ เรายอมรับเรางี่เง่า แต่เราก็มีเหตุผล เขาเป็นคนใจร้อนไม่ยอมคน ทะเลาะกันทีก็หนัก เราเริ่มเบื่อแล้ว ทนกับคำพูดที่แรงและไม่แคร์เรามามากแต่เราตัดใจไม่ได้
เราควรจะทำไงต่อดีคะ