หนักใจ

เหนื่อยใจจัง เหนื่อยกับทุกเรื่องเลยไม่อยากไประบายกับคนอื่นกลัวเขาจะหนักใจไปกับเราด้วย อยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออกมันเหนื่อยมันอึดอัด ไม่มีความสุขเลยมันว่างเปล่ามันโดดเดี่ยว มันท้อเห

เคยมั้ยทั้งเหนื่อยทั้งท้อ เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้มาก อยากหลุดพ้นบ่วงกรรมนี้ให้ได้ จัง ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย จะบอกใครก็ไม่ได้ ได้เเต่มานอนร้องไห้เสียใจคนเดียว ใครไม่ตกอยูสถานการณ์นี้ไม่มีวันเข้าใจหล

มองไปทางไหนก็เจอแต่ทางตัน เหงาเหลือเกินครับ ท้อ อยากร้องไห้ อยากมีคนรับฟังแต่กลับไม่มีเพื่อนสักคนที่จะรับฟังมัน เพราะไม่มีเพื่อนที่สนิทใจขนาดนั้น อยากมีคนคอยกอดเราแล้วบอกเราว่า สู้ๆนะ กูอยู่ยังมีกู ถึ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ทำงานได้10กว่าปี ก็มีปัญหาแต่เรื่องๆเงินๆ ซึ่งไม่ได้เกิดจากเรา เกิดจากคนในครอบครัวเราตลอด เหนื่อยและหนักใจมาก ไม่แม่ก็น้า ไม่น้าก็ยาย ไม่ยายก็น้อง เราให้เงินเดือนแม่ตลอดนะ ไม่

ชีวิตที่เลือกเกิดเองไม่ได้ ต้นทุนชีวิตไม่ดีอย่างใครเขา ตอนเด็กโดนทำร้ายร่างกาย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ต้องเรียนดี เกรดห้ามตก โดนตีกรอบ ไม่มีอิสระ ทุกวันนี้ทำงานหนัก ได้เงินเดือนก็ต้องให้ที่บ้าน จนตัว

เดินทางมาถึงใกล้จบ หลังส่งเสียตัวเองเรียนมาตลอด ทำไมมันไม่เหนื่อยจังเลย พิกัดคนดูแลทีค่ะ

หากใครได้อ่านกระทู้ก่อนหน้านี้ไปบ้างแล้ว กระทู้นี้สืบเนื่องต่อกันมาค่ะ เรารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน ในขณะที่ลูกกำลังโตขึ้นๆ แต่เรายังรู้สึกเหนื่อยเหมือนเดิม เหตุมาจาก กลางวันทำงาน กลางคืนเลี้ยงลูกเอง

ตอนนี้พึ่งตกงาน ตอนนี้มีเงินประทั่งชีวิต2-3วันไม่รู้จะทำยัง หาสมัครงานก็ไม่มีใครเรียกสักที  ทำไมท้อจัง หลังจากนี้ไม่รู้จะเผชิญชะตาชีวิตยังไง พ่อแม่ก็ไม่มี อยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยวหันหาใครก้ไม่เจ