ผมชอบผู้ชายแต่ว่า พ่อกับแม่รับไม่ได้ ไม่อยากให้เป็น

สมัยก่อนผมก็พยายามบอกกับตัวเองเสมอว่า ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่ผมก็รู้การกระทำของผมดีว่าผมนั้นชอบผู้ชาย จนสุดท้ายผมก็ยอมรับกับตัวเองได้
แต่ว่าพ่อผมนั้นไม่ชอบอะไรแบบนี้มากๆเลยครับ แต่ผมรู้ว่าพวกท่านรู้แต่ว่าท่านพยายามบอกกับตัวเองว่าลูกฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น
ผมก็เศร้าใจนะที่ผมเป็นแบบนี้ และเป็นลูกคนเดียว เป็นความหวังของครอบครัว ผมรักพ่อกับแม่มากนะครับ ไม่อยากให้ท่านได้เสียใจ
อยากให้ท่านมีความสุขมากๆ อยู่กับผมไปนานๆ กำลังใจในการทำงาน หรือการมีชีวิตของผมก็คือพวกท่าน แต่เวลาที่ผมได้คุยกับพวกท่าน ท่านก็จะบอกว่าจะอยู่กันไปนานๆ จนกว่าผมจะมีครอบครัว แล้วพวกท่านก็ตายตาหลับแล้ว ผมฟังก็สะทานหัวใจของคนเป็นลูกเหมือนกันนะครับ ที่ไม่สามารถทำให้ท่านภูมิใจได้
และเมื่อไม่นานมานี้ก็ได้คุยกัน ท่านก็ชี้แจ้งว่าไม่อยากให้เป็น อนาคตข้างหน้ามันลำบาค ไม่มีใครดูแล ตอนตายก็ตายแบบเดียวดาย เป็นแบบนี้มีแต่คนหวังจะมาเอาเงินเราไม่มีใครรักเราจริงหรอก แล้วสิ่งที่พวกท่านทำมาจะทำมาเพื่ออะไร  แต่ผมก็พยายามดื่อกับท่านนะครับว่า ผมเป็นแบบนี้ แต่สุดท้ายผมก็รู้สึกว่า ผมเหมือนลูก อกตัญญูเลย ที่ทำให้พวกท่านเสีย ใจและการที่เป็นแบบนี้ทำให้พวกท่านตายตาไม่หลับ ท่านให้เวลาผมไปคิด และให้คำตอบกับท่าน

ผมจะต้องทำยังไงดีครับ ผมรู้สึกเสียใจมากๆ ทำไหมผมเดินทางนี้ไม่ได้เลยหรอ ผมอยากตายๆไปเลยด้วยซ้ำ บ้างครั้งนอนไปแล้วหลับไปเลยก็คงดีกว่าอยู่ต่อแล้วจะทำให้พวกท่านเสียใจกับเรื่องแบบนี้   แต่ผมก็คิดเสมอว่าการที่ผมมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ก็เพราะท่านทั้งสอง ตัวผมนั้นไม่มีอะไรมาเลย เลือดและกระดูกก็ได้มาจากแม่ หนังและร่างกายก็ได้มาจากพ่อ ทำให้ผมไม่คิดที่จะฆ่าตัวตาย