นักศึกษาธรรมดา ไม่มีรายได้ แต่ชีวิตกลับเป็นหนี้ถึง 10,000 บาท เพราะการใช้เงินจนเกินตัว!!!

นักศึกษาธรรมดา ไม่มีรายได้ แต่ชีวิตกลับเป็นหนี้ถึง 10,000 บาท เพราะการใช้เงินจนเกินตัว!!! สวัสดีเรา เราเป็นเพียงนักศึกษาคนนึง ไม่มีรายได้อะไรเลยนอกจากขอเงินพ่อแม่ พ่อแม่จะให้มาเป็นรายอาทิตย์ และไม่ค่อยจะพอสำหรับเราเพราะเราเป็นคนกินเยอะ เสาะหาแหล่งกินอยู่ตลอด และรอบข้างเรานั้นมีแต่เพื่อนที่มีฐานะทางการเงินค่อนข้างดี เลยชอบชวนไปร้านนั้น ไปนั่งกินร้านนี้ พอเราทำท่าจะปฏิเสธก็อาจจะมีข้อกังขาเล็กๆจนเรารู้สึกเกรงใจจนหลายครั้งตังค์ที่มีในกระเป๋าเราเหลือน้อยมากๆเหลือไม่ถึงอาทิตย์เราก็ต้องไป ข้อนี้เราขอโทษตัวเองเป็นหลัก เพราะเราเป็นฝ่ายไม่ปฏิเสธ เป็นฝ่ายที่อยากจะไปเองด้วย เลยทำให้เลยเถิดไปตามกรณีๆต่างๆ และแล้วเราก็ไม่คิดเลยว่าวันนึงเราจะต้องไลน์ไปขอยืมเงินเพื่อนที่สนิทคนนึงอยู่ประมาณเกือบ 10,000 บาท เรารู้ตัวเลยว่าเราต้องไม่มีปัญญาใช้คืนแน่ๆถ้าเป็นก้อนๆขนาดนี้ เราเลยเลือกที่จะผ่อน แต่จนแล้วจนรอดระยะเวลาผ่านไปนานพอสมควรเราก็ไม่มีวี่แววที่จะใช้คืนได้ ระหว่างนั้นเราก็คิดที่จะขายของออนไลน์เพื่อเป็นช่องทางหารายได้เสริม แรกๆรายได้ก็เข้าดีเพราะเราขยันโพส ขยันกดฟอล แต่ระยะหลังๆที่มีการสอบกลางภาคและสอบปลายภาค เราก็ต้องอ่านหนังสือ เราเลยห่างหายจากการโพสไป ทำให้ลูกค้าหาย พอหมดช่วงสอบกลับมาขายใหม่ลูกค้าก็หายไป จนสุดท้ายเราก็ขายได้แบบนานๆที จนเรามาเปิดอีกร้านเป็นอาหารเสริม อันนี้ก็ขายได้แค่กล่องเดียวแล้วหายไป จนสุดท้ายมาเปิดร้านอีกร้าน ขายได้อยู่ระยะนึงก็หายไป อย่างว่าแหล่ะ เราอ้างกับตัวเองว่าสอบบ้างงานเยอะบ้าง ที่สุดแล้วมันเลยทำให้ร้านเราขายไม่ได้ลูกค้าห่างหายไปอีกเช่นเคย จนสุดท้ายเราก็ไม่มีรายได้อะไรเลย เงินเก็บในบัญชีไม่มีสักบาท ในขณะที่เมทเรานั้นมีการเก็บตังค์อาทิตย์ละ 500 บาทเดือนนึงก็ 2000 บาท(ที่เรารู้เพราะทุกๆเดือนเราต้องไปจ่ายค่าหอด้วยกันทุกสิ้นเดือนเราจะเห็นนางเอาตังค์ไปฝากตลอด)เราเลยมองย้อนมามองตัวเอง เราเป็นหนี้เพื่อนเกือบ 10,000 บาท ซึ่งเงินที่เราหยิบยืมเพื่อนมานั้นเราไม่ได้เอาไปใช้อะไรเลยนอกจากกิน คือมันเป็นระยะเวลาค่อนข้างจะหลายๆๆเดือนเงินมันเลยถูกใช้ไปเรื่อยๆจนหมด อารมณ์เหมือนกับว่าเรานำเงิน 10,000 บาทนี้มาใช้ทดแทนในทุกๆอาทิตย์ที่เราไม่พอใช้อ่ะ คือมันไร้สาระมากเว้ย!!! ตอนนี้พอคิดได้คือโกรธตัวเองที่ทำแบบนี้ มีอะไรคือไม่ยอมบอกแม่ นี่แหล่ะ มันเลยเข้าตำราที่ว่า "รู้อะไรไม่เท่ารู้งี้" แล้วคือตอนนี้ต้องผ่อนเพื่อนทุกๆเดือนเดือนละ 1,000 กว่าบาทพร้อมดอกเบี้ย เพื่อนเราคนนี้เค้ามีเมตตามากๆคิดดอกเราน้อยมากๆแต่เราอ่ะทำตัวเองไม่มีวินัยจนสุดท้ายเราอ่ะเกรงใจเค้ามาก เค้าขอคิดค่าเสียเวลาที่นานมากๆแล้วเราไม่ได้จ่ายเค้าเรายอมเลยเพราะเพื่อนเราเค้าแบบช่วยเราจริงๆ เราอยากจะขอโทษเค้ามาก เราเกรงใจเค้ามาก ตอนนี้เค้าก็ทำหน้าที่ของเค้าอยู่เราไม่มีปัญญาจ่ายเอง จาก 10,000 บาทนี่เพิ่งเป็นก้าวแรกของการเริ่มต้นระยะเวลาการใช้หนี้ ถ้าถามว่า ณ ตอนนี้เรารู้สึกยังไง แน่นอนอันดับแรกเราเกรงใจเพื่อนที่เป็นเจ้าหนี้มาก เราเป็นประเภทที่เกรงใจแล้วไม่กล้าสู้หน้า อาจจะบอกว่าหนีหนี้ก็ไม่ใช่เราไม่หนีแต่เราเกรงใจเวลาพูดคุยทำอะไรต่างๆ สองคือสมเพศตัวเอง คือโตป่านนี้บริหารเงินไม่เป็น ไม่คิดจะหาเงินเอง พาร์ทไทม์แทนที่จะทำเพราะเวลาว่างก็มีแต่แบบ...ไม่อยากจะพูดอะไรแล้วนอกจากสมเพศตัวเอง สุดท้ายคือพ่อกับแม่ เราไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าถ้าแม่รู้ว่าเป็นหนี้เกือบ 10,000 บาทจะเ็นยังไง และเราไม่อยากให้พวกเค้ารู้เค้าต้องผิดหวังกับเราแน่นอนเพราะเรื่องการบริหารเงินเป็นเรื่องที่ท่านพร่ำสอนยกตัวอย่างและบอกกล่าวเตือนตลอดสุดท้ายเราก็ทำพลาดเอง ที่เราตัดสินใจตั้งกระทู้นี้คืออยากจะระบาย เราก็เครียดเลยล่ะ เพราะเงินลำพังเอาตัวรอดไปเดือนๆนึงก็ยากอยู่แล้ว ไม่กล้าบอกเมท ไม่กล้าบอกเพื่อนในกลุ่ม ไม่กล้าบอกแม้กระทั่งคนที่บ้าน เราขออนุญาตพื้นที่สีน้ำเงินนี้มาระบายหน่อยนะคะ TT