ก็ประมาณว่า มันขโมยคัมภีร์จากรุ่น 3 แล้วหนีออกไปจากโคโนฮะในที่สุด ถ้าคุณเป็นนารูโตะ คุณจะทำอย่างไรต่อ (ไม่ขอกลับมาที่หมู่บ้านนะ)
ถ้าผมเป็นนารูโตะ ก็ขอเลือกใช้ชีวิตแบบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกนินจา โดยเริ่มเรียนรู้การใช้ชีวิตแบบพเนจร (ผมรู้ว่าโตะมันอ่อนหัดแต่เมื่อสถาการณ์บีบคั่นมันก็เรียนรู้และเอาตัวรอดได้เอง) หลบซ่อนโดยการปลอมตัวเป็นใครก็ได้ เปลี่ยนชื่อตัวเอง ฝึกฝนวิชาการเอาตัวรอด และการต่อสู่ (ถึงยังใช้จักระได้ไม่มากแต่ก็ใช้ปัญญากับร่างกาย รวมทั้ง แยกเงาพันร่าง อย่าลืมปัญญาคืออาวุธต่อให้ไม่มีพลังจักระก็ยังสามารถดำลงชีวิตอยู่ต่อไปได้) ฝึกฝนไปเรื่อยจนเก่งจากนั้น ก็รับ จ้างทำงาน เช่นปราบโจร หรือไม่ก็เป็นกุลีแบกของตามโรงสี จากนั้นรวบรวมเงิน แล้วขึ้นเรือออกเดินทางข้ามมหาสมุทรไปยังดินแดนตะวันออก ไปยังดินแดนที่ยังไม่ได้สำรวจ เป้าหมาย คือ ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นจนแก่ตาย และไม่ต้องการให้พวก โคโนฮะกับแสงอุษาตามหา ซึ่งกว่าพวกมันจะเจอผมก็แก่ตายไปแล้ว เมื่อไปถึงดินแดนนั้นสำเร็จ ผมรู้ว่าจะต้องใช้ชีวิตแบบเสื่อผืนหมอนใบ นอนข้างถนนไม่ก็เช่าห้องตามอพาต์เมนต์ ทำงานอย่างหนัก (ดังคำพูดนี้ เช้าจรดเย็น หนักเข็ญเท่าใดขอข้าวเพียงหนึ่งชาม) ทำงานทุกอย่างรวบรวมเงินไปสร้างบ้านที่ชนบท แล้วก็ประกอบอาชีพเล็กเล็ก และไม่ขอมีครอบครัวเพราะมันจะเป็นภาระ ใช้ชีวิตจนบันปลายสุดท้าย โดยไม่สนว่าโลกนินจา และหมู่บ้านจะเป็นอย่างไร
ถ้าวิณญานพ่อแม่ มาปรากฎก็บอกว่าผมเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับนินจาและโคโนฮะอีกต่อไปเพราะพวกเขาขับไล่ผม ฉะนั้นผมจึงขอ อยู่แบบสันโดษในชนบทอันห่างไกลบนพื้นแผนดินตะวันออก จนลมหายใจสุดท้าย หมู่บ้านจะเป็นอย่างไรไม่เกี่ยวกับผมอีกแล้ว
ถ้านารูโตะ เลือกที่จะหนีออกจากหมู่บ้านคุณคิดว่าเนื้อเรื่องจะเป็นอย่างไร
ถ้าผมเป็นนารูโตะ ก็ขอเลือกใช้ชีวิตแบบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกนินจา โดยเริ่มเรียนรู้การใช้ชีวิตแบบพเนจร (ผมรู้ว่าโตะมันอ่อนหัดแต่เมื่อสถาการณ์บีบคั่นมันก็เรียนรู้และเอาตัวรอดได้เอง) หลบซ่อนโดยการปลอมตัวเป็นใครก็ได้ เปลี่ยนชื่อตัวเอง ฝึกฝนวิชาการเอาตัวรอด และการต่อสู่ (ถึงยังใช้จักระได้ไม่มากแต่ก็ใช้ปัญญากับร่างกาย รวมทั้ง แยกเงาพันร่าง อย่าลืมปัญญาคืออาวุธต่อให้ไม่มีพลังจักระก็ยังสามารถดำลงชีวิตอยู่ต่อไปได้) ฝึกฝนไปเรื่อยจนเก่งจากนั้น ก็รับ จ้างทำงาน เช่นปราบโจร หรือไม่ก็เป็นกุลีแบกของตามโรงสี จากนั้นรวบรวมเงิน แล้วขึ้นเรือออกเดินทางข้ามมหาสมุทรไปยังดินแดนตะวันออก ไปยังดินแดนที่ยังไม่ได้สำรวจ เป้าหมาย คือ ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นจนแก่ตาย และไม่ต้องการให้พวก โคโนฮะกับแสงอุษาตามหา ซึ่งกว่าพวกมันจะเจอผมก็แก่ตายไปแล้ว เมื่อไปถึงดินแดนนั้นสำเร็จ ผมรู้ว่าจะต้องใช้ชีวิตแบบเสื่อผืนหมอนใบ นอนข้างถนนไม่ก็เช่าห้องตามอพาต์เมนต์ ทำงานอย่างหนัก (ดังคำพูดนี้ เช้าจรดเย็น หนักเข็ญเท่าใดขอข้าวเพียงหนึ่งชาม) ทำงานทุกอย่างรวบรวมเงินไปสร้างบ้านที่ชนบท แล้วก็ประกอบอาชีพเล็กเล็ก และไม่ขอมีครอบครัวเพราะมันจะเป็นภาระ ใช้ชีวิตจนบันปลายสุดท้าย โดยไม่สนว่าโลกนินจา และหมู่บ้านจะเป็นอย่างไร
ถ้าวิณญานพ่อแม่ มาปรากฎก็บอกว่าผมเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับนินจาและโคโนฮะอีกต่อไปเพราะพวกเขาขับไล่ผม ฉะนั้นผมจึงขอ อยู่แบบสันโดษในชนบทอันห่างไกลบนพื้นแผนดินตะวันออก จนลมหายใจสุดท้าย หมู่บ้านจะเป็นอย่างไรไม่เกี่ยวกับผมอีกแล้ว