เจ็บขนาดนี้คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้

สวัสดี ว่างเลยมานั่งเขียนเรื่องความรัก ม.ต้นของเราเอง  เราอยู่โรงเรียนเดียวกันบ้านเราอยู่ใกล้กันและที่บ้านของแฟนก็รู้จักเราตอนนั้นเราคบกับแฟนมา3จะ4เดือนแล้วแรกๆอะไรก็ดีหมด ถ้านับตอนนี้ก็6เดือนแล้วแต่เหลืออีก2วันก็จะถึง4เดือนเราก็ดันเลิกกันซะก่อนก่อนจะเลิกกันเราทะเลาะกันหนักทุกวันก็ไม่รู้ว่าทะเลาะอะไรกันมากมายทะเลาะกันทุกวันจนเพื่อนเบื่อที่เห็นเราสองคนทะเลาะกันแต่ครั้งนี้เว้ยมันไม่เหมือนครั้งก่อนเราเห็นว่ามันคุยกับ ผญ คนอื่นแล้วลบแชท ไม่ใช่แค่ครั้งแรก ไม่ทักไม่โทรหากันไม่เจอหน้ากันเราก็เออไม่อยากพูดอยากถามอะไรก็ไม่อยากให้ทะเลาะกันหนักไปกว่าเดิมเออเลยยอม พอเราไม่พูดมันก็ไม่หยุดไงจนต้องพูดแล้วไงก็ทะเลาะกันหนักกว่าเดิม จากที่เราจะเข้า รร พร้อมกันเรากลับต้องเดินคนเดียวเห็นมันเดินเข้ามาเราก็ดีใจเอ้ยมันต้องมาสำนึกผิดแน่แต่กลับกันมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นแบบนี้เพราะเรื่องไร น้ำตามันไหลเองเว้ยแบบจึก ๆพูดอะไรไม่ออกจริงๆเสียงเพลงดังก็แยกกันไปเข้าแถวเราก็นั่งในแถวมันก็ส่งข้อความมา เลิกกันนะ ก็รู้แล้วแหละว่าซักวันมันต้องมีใครคนหนึ่งที่ต้องพูดคำนี้ออกมาแต่ต่างกันตอนเย็นมันก็เดินมาที่ที่เรากับเพื่อนนั่งกันประจำแล้วบอกว่ากลับบ้าน หลังจากคำนั้นก็ต่างคนต่างเดินไปที่รถพอถึงระหว่างทางเราก็ถามจะเลิกกันจริงๆหรอเขาก็เงียบไม่พูดแต่กลับขับรถเร็วขึ้นเราบอกเรากลัวมันก็ไม่ฟังจนถึงเราก็ลงแล้วถอดกุญแจรถออกเพราะรู้ว่ามันจะต้องไม่คุยแน่ๆ ซักพักเราก็ยืนเงียบตอนนั้นฮึนไปหมดน้ำตาคลอเราถามมันอีกครั้งว่าจะเลิกจริงหรอ คำที่ได้ยินจากปากคนที่เรารักคือ
แฟน> เลิกเถอะเหนื่อยทุกวันมีปัญหาที่บ้านแล้วเรายังมาทะเลาะกันทุกวันอีก
เรา>  อืมเลิกก็เลิก ยื่นกุญแจรถให้
เราก็กำลังเดินจะข้ามถนนแฟนก็จับหัวแล้วบอกไม่ต้องร้องรักนะ ไอสัสคำนี้แหละที่ทำให้กูร้องหนักเข้าไปอีก กลับมาบ้านเราก็เอาแต่ร้องมันไม่ใช่แค่รักแต่มันกลายเป็นความผูกพันธ์เรื่องราวในชีวิตประจำวันไปแล้ว กล้าพูดได้เลยคนนี้ถึงจะไม่ใช่คนแรกในชีวิตแต่ก็เป็นคนแรกที่จริงจังและรักที่สุด
หลังจากเลิกได้2วันเราก็ไปนอนบ้านเพื่อนก็มีเพื่อนๆไปนอนด้วยเยอะก็มีเพื่อนนี่แหละที่คอยปลอบคอยดูแลเราเสมอไม่เคยจะทิ้งกัน เราทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้นึกถึงแต่มันก็ทำไม่ได้อยู่ดีอะมันนึกถึงอยู่ตลอดเวลา ตื่นมาก็ร้อง ได้ยินเพลงที่ตรงกับความรู้สึกก็ร้องเห็นอะไรที่เกี่ยวกับเขาก็รู้สึกแย่ไปหมด ตอนนั้นโทรมอยู่หลายอาทิตย์มากมันรู้สึกหน่วงอยู่ตลอดเวลาที่ได้ยินคนนั้นคนนี้มาบอกว่าเจอเขาแต่อยู่กับคนอื่นหลังจากนั้นถึงวันวาเลนไทเราก็เจอมันนะแต่มันก็ยังทำใจไม่ได้ป่าววะที่เจอกันแบบนี้ ตอนเย็นมันก็บอกจะไปส่งที่บ้านเพื่อนก็ห้ามแต่เราก็ไปตอนนั้นมันก็มีแฟนใหม่ไปแล้วแหละด้วยความคิดถึงและยังรักไงกูเลยกอดเพราะนี้มันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ เราเลิกกันไปเขามีแฟนใหม่ไปกี่คนแล้วแต่เราก็ยังลืมเขาไม่ได้ซักที มันคบใครเราบอกเลยเราแช่งให้เลิกหมดแล้วสองสามวันต่อมาเขาก็เลิกกันจริงว่ะหลายครั้งหลายหนที่เลิกกับคนอื่นแล้วขอกลับมาคืนดีแต่เราก็ไม่ดี เพราะเราไม่แน่ใจไงว่าเขาจะทำเราเสียใจแบบครั้งก่อนไหมไม่ใช่ว่าไม่รักแล้วที่ทำแบบนั้นเราก็ยังให้โอกาสปรับตัวให้ดีขึ้นดีอยู่สองสามวันมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกอ่านแชทไม่ตอบไปครึ่งวันแต่ยังกดไล้ยังออนเฟสอยู่ พอเราเข้าไปส่องเฟสก็เจอของดีเจอว่าไปคบกับคนอื่นเป็นแบบนี้แล้วตอนนั้นมาพูดทำไมว่าจะปรับตัวให้ดีขึ้นทำให้เราเห็นเราเสียใจมากกว่าเดิมที่โดนแบบนี้เหมือนเป็นแค่คนคั่นเวลาเพื่อไปหาคนอื่นทั้งที่เราทำเพื่อเขาทุกอย่างช่วยเกือบทุกอย่างแต่เขาไม่เคยเห็นสิ่งที่เราพยายามทำเพื่อเขาเลย ครั้งที่2กลับมาเราก็ยังให้โอกาสปรับตัวอีกมันก็เป็นแบบเดิมอีกเพื่อนก็เตือนก็สอน คนอื่นด่าว่าเออทำไมเราถึงยังรักยังทนกับคนแบบนี้ได้ มองว่าเออเป็นควายให้เขาหลอกเพื่อเป็นคนคั่นเวลาไปวันๆเราก็ไม่ค่อยสนอะก็มันรักอะของแบบนี้ไม่เจอด้วยกับตัวเองไม่รู้หรอกว่าเป็นยังไง เหนื่อยไหมที่ต้องทนแบกรับกับความรู้สึกแบบนี้บอกเลยโครตเหนื่อยอะ มีอะไรเราช่วยหมดจนเพื่อนบอกว่าจะไปช่วยมันทำไมไม่ใช่เรื่องของเลยมันก็มีรุ่นพี่ที่รู้จักถามว่ามาช่วย.......หรอแล้วก็บอกก็มีค่าแค่ตอนนี้แหละ โครตฮึนเลยก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมไปช่วยเขาทั้งที่เลิกกันซักพักแล้ว ไปมีคนอื่นไม่รู้กี่คนแล้วพอเลิกกับเขาก็กลับมาทุกทีแล้วยังมีหน้ามาบออกว่ายังรักเราอยู่คบใครก็ลืมเราไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนเรารอเขาตลอดแต่ไม่เคยมองกลับมาตรงนี้ ลืมแล้วหรอทำอะไรไว้กับเราบ้างเราเสียใจแค่ไหนกว่าสภาพใจเราจะกลับมาปกติแล้วจะกลับมาทำมันพังอีกหรอ แต่พอเราจะมีคนใหม่จะเริ่มต้นกับใครใหม่ก็กลับมาทำให้เราลังเลแล้วก็หายไปมีคนใหม่อีก   ปัจฉิมก็ซื้อดอกไม้มาให้ {เพื่อนแฟนก็บอกว่าคิดหรอว่าเขาให้คนเดียว}พอวันต่อมาไปมีเเฟนใหม่ งงเด้ๆ
ไม่รู้หรอกว่าตอนที่รู้ว่าแกกับเขารักกันมันเจ็บขนาดไหนแต่ก็ทำไงได้เขาไม่ได้เป็นของเราแล้วเราไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเขาอีกเขากลับมาขอคืนดีกี่ครั้งเราก็ปฏิเสธตลอดเพราะคิดว่าเราเลือกที่จะเดินออกมาจากชีวิตกันแล้วก็อย่ากลับไปเป็นเรื่องแย่ๆในชีวิตกันอีกเลยอย่าต้องให้เกลียดกันเลย เป็นเพื่อนกันอาจจะดีกว่าตอนที่เป็นแฟนกันก็ได้ แต่สุดท้ายเราก็เป็นเพื่อนกันไม่ได้จริงๆเจอกันแค่ทักทายกันยังพูดไม่ได้เลย แต่ก็ว่าเนอะรักขนาดนี้เจ็บขนาดนั้นใครจะยังเป็นเพื่อนกันได้ ทุกวันนี้ก็ยังรักและคิดถึงนะคิดถึงสิ่งดีๆที่เคยมีให้กันแต่มันมีเรื่องแย่มากกว่าดี555555แต่ก็คงไม่กลับไปอีก อีกไม่กี่เดือนก็จะหกเดือนเเล้วเสียดายที่เราไม่ได้มีโอกาสได้ใช้ Happy fully 6 M