สวัสดีทุกคน วันนี้อยากระบายความในใจที่อึดอัดมากๆๆๆๆ คือเรากำลังขึ้นชั้น ม.6
ตั้งแต่จำความได้ เราไม่มีมีความรู้สึกดีๆกับแม่ตัวเองเลย แม่เราติดเหล้า ติดบุหรี่
จำได้ขึ้นใจเลย ตอนเด็กๆ แม่เมา แล้วตีเรา กระชากเรา จนน้าๆต้องช่วยเราไว้
หลังจากนั้นเราก็อยู่กับน้าเราตลอด น้าคอยส่งเสียเราเรียน ค่าใช้จ่ายต่างๆเงินน้าหมด
ทุกคนในบ้าน ไม่ว่าจะตา ยาย น้า ป้า เลี้ยงดูเราด้วยความรัก จนเราไม่รู้สึกว่าเราขาดอะไร
แม่เราก็ออกไปมีสามีใหม่ มีครอบครัวใหม่ ไม่เคยส่งเสียเงินมาให้เราเลยสักนิด แต่เราไม่เคย
ที่จะไปโทษว่าเค้านะ เพราะมันเป็นสิทธิของเค้า
เราโตมากับครอบครัวที่มียาย ตา น้า ป้า คอยสนับสนุนเราทุกอย่าง จนบางทีแอบดีใจไม่ได้
เออ โชคดีนะที่ไม่มีแม่ แต่ยังมีครอบครัวที่ดีที่ไม่ทิ้งให้เราเป็นภาระของสังคม
ถ้าถามถึงพ่อ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อเราอยู่ไหน จะมีความเป็นอยู่ยังไง เพราะไม่เคยติดต่อเรามาเหมือนกัน
พอแม่เราไปมีครอบครัวใหม่เราจำได้ตั้งแต่เราอนุบาล แม่ไม่เคยส่งเงินมา มีแต่มาหยิบยื่นจากน้าๆป้าๆ
จนหลายๆครั้งเข้า เราเองยิ่งรู้สึกว่าตัวเราเองเป็นภาระของคนในบ้าน แต่ก็ได้แค่คิดแหละ
จนมาล่าสุด เมื่อปลายปีที่แล้ว แม่เรากลับมาอยู่ที่บ้าน มาอยู่แบบมาอยู่จริงๆ มาขอเงินน้าๆ ใช้จ่าย
โดยที่ไม่ยอมทำงานอะไรเลย กินกับนอน ทุกวันๆ จนเราระอายใจตัวเอง ว่าทำไมแม่เราไม่ทำอะไรให้ชีวิตดีขึ้นกว่านี้
จนมาต้นเดือน มีคนรู้จักทำร้านค้าขายของ ปิดเทอมพอดีเราเลยไปช่วยเค้าทำงาน แม่เราก็ไป
ยอมรับนะว่าเราเริ่มสนิทกับแม่มากขึ้น เริ่มรู้สึกดี แต่ก็ได้แค่แปปเดียว
แม่เราขอเบิกเงินวันเว้นวัน คือเราเป็นคนเก็บเงินในร้าน จะให้เราเอาเงินให้แม่ตัวเองก็ไม่ถูก
พอเราไม่ให้ เค้าก็บอกว่าเราทำให้เค้าอึดอัด แล้วก็บอกว่าไม่ทำแล้วงงงาน
คือเราก็รุ่สึกผิด แต่เราว่ามันไม่ถูกต้องเลย ทำไมคนเป็นแม่ไม่ทำสิ่งดีๆให้ลูกเป็นแบบอย่าง
หลายครั้งที่เรานั่งเสียใจกับคำที่เราพูดกับแม่ไป แต่เราไม่รู้จะทำยังไงกับแม่ตัวเอง
ตอนนี้ทั้งอึดอัด ทั้งไม่สบายใจ ทั้งเสียใจ
ถ้าเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น เราควรทำยังไงดี หรือปล่อยให้มันผ่านๆไป
ถ้าเหตุการณ์แบบนี้ มีวิธีจัดการยังไง?
ตั้งแต่จำความได้ เราไม่มีมีความรู้สึกดีๆกับแม่ตัวเองเลย แม่เราติดเหล้า ติดบุหรี่
จำได้ขึ้นใจเลย ตอนเด็กๆ แม่เมา แล้วตีเรา กระชากเรา จนน้าๆต้องช่วยเราไว้
หลังจากนั้นเราก็อยู่กับน้าเราตลอด น้าคอยส่งเสียเราเรียน ค่าใช้จ่ายต่างๆเงินน้าหมด
ทุกคนในบ้าน ไม่ว่าจะตา ยาย น้า ป้า เลี้ยงดูเราด้วยความรัก จนเราไม่รู้สึกว่าเราขาดอะไร
แม่เราก็ออกไปมีสามีใหม่ มีครอบครัวใหม่ ไม่เคยส่งเสียเงินมาให้เราเลยสักนิด แต่เราไม่เคย
ที่จะไปโทษว่าเค้านะ เพราะมันเป็นสิทธิของเค้า
เราโตมากับครอบครัวที่มียาย ตา น้า ป้า คอยสนับสนุนเราทุกอย่าง จนบางทีแอบดีใจไม่ได้
เออ โชคดีนะที่ไม่มีแม่ แต่ยังมีครอบครัวที่ดีที่ไม่ทิ้งให้เราเป็นภาระของสังคม
ถ้าถามถึงพ่อ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อเราอยู่ไหน จะมีความเป็นอยู่ยังไง เพราะไม่เคยติดต่อเรามาเหมือนกัน
พอแม่เราไปมีครอบครัวใหม่เราจำได้ตั้งแต่เราอนุบาล แม่ไม่เคยส่งเงินมา มีแต่มาหยิบยื่นจากน้าๆป้าๆ
จนหลายๆครั้งเข้า เราเองยิ่งรู้สึกว่าตัวเราเองเป็นภาระของคนในบ้าน แต่ก็ได้แค่คิดแหละ
จนมาล่าสุด เมื่อปลายปีที่แล้ว แม่เรากลับมาอยู่ที่บ้าน มาอยู่แบบมาอยู่จริงๆ มาขอเงินน้าๆ ใช้จ่าย
โดยที่ไม่ยอมทำงานอะไรเลย กินกับนอน ทุกวันๆ จนเราระอายใจตัวเอง ว่าทำไมแม่เราไม่ทำอะไรให้ชีวิตดีขึ้นกว่านี้
จนมาต้นเดือน มีคนรู้จักทำร้านค้าขายของ ปิดเทอมพอดีเราเลยไปช่วยเค้าทำงาน แม่เราก็ไป
ยอมรับนะว่าเราเริ่มสนิทกับแม่มากขึ้น เริ่มรู้สึกดี แต่ก็ได้แค่แปปเดียว
แม่เราขอเบิกเงินวันเว้นวัน คือเราเป็นคนเก็บเงินในร้าน จะให้เราเอาเงินให้แม่ตัวเองก็ไม่ถูก
พอเราไม่ให้ เค้าก็บอกว่าเราทำให้เค้าอึดอัด แล้วก็บอกว่าไม่ทำแล้วงงงาน
คือเราก็รุ่สึกผิด แต่เราว่ามันไม่ถูกต้องเลย ทำไมคนเป็นแม่ไม่ทำสิ่งดีๆให้ลูกเป็นแบบอย่าง
หลายครั้งที่เรานั่งเสียใจกับคำที่เราพูดกับแม่ไป แต่เราไม่รู้จะทำยังไงกับแม่ตัวเอง
ตอนนี้ทั้งอึดอัด ทั้งไม่สบายใจ ทั้งเสียใจ
ถ้าเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น เราควรทำยังไงดี หรือปล่อยให้มันผ่านๆไป