ปัญหาชีวิตวัยรุ่น

สวัสดีค่ะทุกคนที่เข้ามาใน กท. นี้นี่เป็น กท. แรกถ้าผิดพลาดอย่างไงต้องขออภัยด้วยนะคะ + กับการใช้ภาษาในการพิมพ์อาจจะมีผิดบ้างหรืออาจจะใช้ภาษาวัยรุ่นต้องขออภัย ด้วยค่ะ คือ จขกท. จบ. ป.6 เรียนไม่จบ ม.3 ด้วยช้ำมีชีวิตที่เสเพมาก (เมื่อก่อน) พอเริ่มปรับตัวได้ทุกอย่างเริ่มดีแต่ก็ต้องมีเหตุให้มะเลาะกับครอบครัวตลอดเพราะก่อนหน้านี้มีปัญหาเรื่องเรียนกับการใช้ชีวิตเสเพแล้ว ต่อเหมือนจะดีนะค่ะแต่ไม่ใช่แบบนั่นค่ะครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่แบบว่าเลี้ยงในกรอบตลอดเวลาถ้าออกนอกรอบที่วางให้คือจะโดนตอกย้ำตรงนั้นตลอด(ตลอดเวลาไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี)  แล้วเค้าจะไม่ให้โอกาสในเรื่องที่ตั้งใจจิงๆเรื่องไหนที่ไม่ได้ตั้งใจมากหรือไม่ได้ใส่ใจมากแต่แค่ลองขอแต่กลับได้แต่เรื่องที่ตั้งใจจะทำจิงๆกลับไม่ได้ เข้าเรื่องดีกว่าค่ะ ตัวเราเองตอนนี้เหมือนไม่ถูกกับคนในครอบครัวหรือญาติพี่น้องสักคนเพราะเหมือนกับว่าเค้าตอกย้ำเราในเรื่องที่ผิดโอเคเราเข้าใจว่าเราผิดผิดที่ไม่ฟังพวกเขาตั้งแต่แรกผิดที่ตามใจตัวเองเกินไปแต่ที่แย่กว่านั้นคือเขาดูถูกแล้วนินาเราให้กับญาติคนอื่นฟังตรงนั้นไม่เท่าไรเอาไปพูดต่อๆ คือความจิงไม่ได้ซีเรื่องตรงนี้แต่คือการที่เขาไปบอกคนอื่นว่าเขาสอนแต่ที่เราเจอจิงๆคือเค้าพูดดูถูกเขาเขามองเราเหมือนรังเกลียดเราด้วยความที่เป็นเด็กมันก็ต้องธรรมดาที่จะน้อยใจเลยเลือกที่จะไม่พูดให้ฟังดีเลือกที่จะไม่เอาไปปรึษาดีกว่าไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ แต่ขอแค่โอกาส เราโทร.ไปหาแม่ของเราเราบอกว่าเราอยากเรียนเรียน กศน.ก็ได้ขอแค่ได้เรียนขอแค่ได้วุฒ คำตอบที่ได้คือไม่ เราเลยโทร.ไปขอพ่อพ่อให้เราเลยรอเวลาลงสมัครเรียนแต่ด้วยความที่อยากให้รู้ทั้ง2ฝ่ายเลยโทร.ไปบอกแม่ไว้ว่าเราลงสมัครเรียนนะ แม่ด่าเราด้วยความน้อยใจเราเลยบอกไปว่าไม่ให้ก็ไม่เป็นไรหาเรียนเองก็ได้ ยอมรับว่าพูดด้วยอารมณ์ แต่คือแม่เราก็มีปัญหาเรื่องเงินแม่เราจะออกงานเราเลยคิดตอนนั้นแค่ว่าอย่างน้อยถ้าได้กลับชลบุรีเราคงหาเงินช่วยบ้างไม่น้อยก็มากเพราะคิดว่าคงไม่มีใครเลี้ยงเราได้ตลอดในคงามคิดตอนนั้นแต่จะให้ดีต้องเรียนด้วยเพราะอย่างน้อยถ้าจบมายังใช้สมัครงานได้ แต่สถานะการมันยิ่งแย่กว่าเดิมเมื่อเราทะเลาะกับแม่ +กับเราทะเลาะกับญาติด้วยมันยิ่งแย่กว่าเดิมเมื่อเราป่วยต้องใช้ตังเราขอแม่อาทิตย์ละ1พัรเลยก็ได้ช่วงนี้เพราะป่วย แต่ไม่อยากให้แกรู้มากเดี๋ยวแกจะคิดมากบอกแค่ป่วยแต่ไม่ได้บอกอะไรมากเขามองว่าเราโกหกเขามองเราในทางลบหมด มีแต่น้าเรา(ที่ให้ที่พักและอาศัย) คือน้าเราก็มีชีวิตที่ไม่ต่างจากเราเท่าไรแต่เขาผ่านมาได้เค้าทำได้เราคิดจะทำแบบเขาแต่ติดที่พ่อแม่ตอนนี้อยู่ที่หนองคายซึ่งมันไม่มีงานที่เราจะทำได้เลย งานสวนเราก็ทำได้นิดหน่อยตัวเราเล็กมากสูง 150 หนั้ก45 แล้วมาป่วยอีกมันเลยยากต่อการทำงาน(ของที่นี่) ตอนนี้คิดไม่ออกแล้วจะเริ่มอย่างไงดี เพราะคนรอบข้างเขาไม่คิดจะให้อภัยเราอีกแล้ว