มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักของคนสองคนค่ะ ทำใจลำบากมากเลยอยากได้ความเห็น
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับแฟนคบกันมา6ปีแล้ว เราคบกันตั้งแต่มัธยม ตอนนั้นแฟนรักเรามาก หลง หวงเราสุดๆ
แต่เราไม่สนใจเลยอยากจะอยู่ห่างๆด้วยซ้ำ ประมานว่า ตอนนั้นเราอยู่มัธยมเราจะฮอตๆหน่อย55บวกเด็กเรียนจัดฟันขาวๆตัวเล็ก ส่วนแฟนเราเถื่อนมากสมัยนั้น เราทำตัวแบบไม่สนใจทั้งๆที่แฟนรักเรามาก เรากลับบอกว่ารำคาน
2-3เดือนแรก แฟนเราประดิษฐ์ของให้ซื้อตุ้กตาซื้อของน่ารักๆให้วันครบรอบแทบทุกเดือน ทั้งๆที่มันเป็นผู้ชายเถื่อนๆคนนึง
ซึ่งทุกคนยืนยันว่ามันไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลย พอเห็นแบบนั้นเราก็ทำให้คืนนะแบบนางให้อะไรเราก็ให้กลับเพราะความเกรงใจด้วย
คบไปคบมาจนเกือบ2ปี แฟนเรายังคงทำเหมือนเดิม ดูแลเรายิ่งกว่าเจ้าหญิงแต่เราสิแอบคุยกับคนอื่นไปทั่วแฟนเราก็จับได้เราก็ปัดตลอด
จนมันเข้ามหาลัย เรายังเรียนอยู่มัธยม มันเลือกที่จะไม่อยู่หอเพราะมันลองอยู่2-3เดือนแรก มันทนไม่ไหวเพราะมันบอกว่าคิดถึงเราเลยไปกลับ แล้วนางก็มาหาเราแทบทุกวันที่โรงเรียน เราก็ยังเป็นนิสัยเหมือนเดิม ไม่สนใจตะคอกใส่ไม่รับโทรศัพ แต่มันก็ยังรักเรามากจนเรารำคาน
พอคบกันเกือบ3ปี เราเข้ามหาลัยที่เดียวกับมันอยู่ต่างจังหวัดนะ มันไม่ได้อยู่หอส่วนเราอยู่ ตอนอยู่หอเพื่อนๆถามเราว่ามีแฟนยัง เราตอบไปเต็มปากว่า ไม่
อย่างที่ว่าพอคนรู้ว่าไม่มีแฟนก็ชวนเราไปนู่นนี่ เราก็ไปนะ พอไปแล้วก็มาเล่าให้แฟนเราฟังอีก
ไหม5555 แต่แฟนเราก็ยังรัก
และเริ่มมาอยู่หอมากขึ้นแต่อยู่คนละหอ หอเราหญิงล้วน ส่วนมันชายล้วนก็เข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว มันชอบมารอรับเราที่ใต้หอแต่เราเดินหนี ทำเหมือนคนไม่รู้จัก
มันโทมาก็ไม่รับ ไม่สนใจ เพื่อนๆถามก็บอกว่ามันคือพี่แถวบ้านทำอยู่แบบนี้นานมาก ลืมบอกมันขี่รถเครื่องมาจากบ้านนะเพื่อมาหาเราซึ่งคนละจังหวัดกัน
มีอยู่หลายครั้งมันมาหาเราที่หอ มาคนเดียวขี่รถเครื่องมาจากบ้าน มันบอกให้เราลงมาหาเราใต้หอหน่อย เรากลับปฎิเสธและไม่สนใจ คุยกับคนอื่นต่อ
มันก็ขี่รถกลับบ้านไปอย่างเศร้าๆทุกครั้ง แต่เราไม่เคยรับรุ้ความรู้สึกของมันเลย มันชอบโพสตัดพ้อในโซเชี่ยวบ่อยๆ โพสรุปตัวเองร้องไห้ กรีดแขนจะเป็นจะตาย เราก็ไม่สนใจ ด่าด้วยว่าไร้สาระ จนมันหายเอง ตั้งแต่มาอยู่หอเราคุยมั่วยิ่งกว่ามัธยม55 เพราะคิดว่ายังไงมันก็ไม่หายไปหรอก
เราคิดว่ามันเป็นผู้เถื่อนๆเหมือนไม่มีที่ตะไป ดูซื่อๆ หลายครั้งเลยที่เราชอบเอาเฟสบุ้ก ไลนมันแอดผู้หญิงไป ทักไปเองแล้วบอกมันว่าหัดเลวบ้าง55
มันมีโอกาสจะเลวเยอะมาก แต่มันไม่ทำ ไม่เคยทำเราร้องไห้เลยตลอด4ปีที่ผ่านมา จนมันสอบติดตำรวจ ไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกัน เจอกันเฉพาะเสา-อาทิต
เราก็ภูมิใจกับมันที่มันมีอนาคตแล้ว เพราะเเต่ก่อนเราชอบด่ามัน เราเป็นคนติวให้มันตลอดเลยด้วยซ้ำ ตอนมันฝึกเราก็ทำตัวดีขึ้นนะเพราะเริ่มสำนึก
แต่ก็มีแอบคุยบ้าง แต่มันก็ไม่เคยเปลี่ยน มีหลายครั้งที่เราทะเลาะกันแต่มันก็ยอมเราเพราะเราไม่เคยง้อเลย
จนวันนี้มาถึง.. เราไปกินเหล้ากับพี่ของเพื่อน เขาเป็นผู้ชาย เรากินได้นิดหน่อยเราก็มึนๆ เริ่มอ้วก แฟนเราโทหาสิบกว่าสายเราก็ตอบแบบกวนๆให้มันห่วงเล่น
ตอนนั้นขาดสติ แต่ก็ไม่ถึงกับมาก คนที่เราแอบคุยมันโทมาว่าจะไปรับ เราก็ไม่รู้เรื่องอะไร จนเช้าถึงรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น เราแย่มากตอนนั้น
ใจเราก็เทไปทางคนที่เราแอบคุย เราตัดสินใจบอกแฟน แฟนเราโมโหมาก แฟนเราไปถามคนที่เราแอบคุยมันบอกความจริง
มันโมโหแบบเลือดกำเดาไหล เราก็ยังขำๆ เพราะคิดว่าเดี่ยวก็กลับมาเหมือนเดิมเลยไม่สนใจ มันมาส่งเราที่บ้าน แล้วขี่รถไปอย่างเร็วมาก
เราโทหามันไม่รับสาย โทไปเรื่อยๆมันรับและด่าเราเ้วยคำหยาบ เราปี้ดมากเพราะมันไม่เคยด่าเรา แล้วมันก็ไม่รับสายอีกเลย
ตอนนั้นเราโมโหที่มันด่า เราจะด่ากลับจะตีมันให้ได้ โทถามเพื่อนมันก็บอกไปไหนไม่รู้ เราเลยไม่สนใจเพราะคิดว่ามันจะกลับมาเอง
จนวันรุ่งขึ้น มันตอบแชทเราด้วยภาพรถชน สภาพแบบไม่น่ารอดตายได้ เราห่วงมันมากโทไปหา มันก็มาหาที่บ้าน พอมาถึงเราเห็นปากมันแตกแค่นิดเดียว
เราถามมันเรื่องคืนดี มันตอบคำเดียวว่า ไม่ เราคิดว่ามันแกล้ง เลยร้องไห้อยู่อย่างนั้น แต่มันเดินหนีไปแบบไม่หันกลับมามอง
เราไม่เคยถูกมันทำแบบนี้เลยโมโห โทไปด่ามันแบบเอานุ่นนี่มาอ้างว่ามันต้องรับผิดชอบ แต่มันไม่สนใจ เราเลย เราโกรธมากปนเสียใจ
เราไปถามเพื่อนให้ข่วยหาทางออก เพื่อนบอกว่าเราผิด เราต้องง้อ เราง้อมันเกือบ8เดือน มันออกมาหาเราบ้าง คุยดีบ้างด้าเราบ้าง
ทำเราเสียทั้งน้ำตาเสียทั้งความรู้สึกจนจะเป็นบ้า แต่ในใจเรายังคิดว่าเราผิดจริงๆเลยง้อต่อไป ตอนนั้นเรารู้แล้วว่าเราขาดใันไม่ได้จริงๆ
มันไม่โทมาเหมือนเก่า ไม่มาหา ไม่บอกรัก ไม่เคยให้อะไรเราเลย แต่มันก็ยังคุยกับเราต่อนะ จนวันนีงเราไปหามันที่ท่ารถ เราเห็นมันจับโทรศัพบ่อย
เราเลยกระชากมาดูเจอคนที่มันคุยด้วย มารู้เรื่อยๆว่าคุยกันมานานมากแล้ว คุยตอนที่เราง้อที่เราเสียน้ำตาอยู่ เราโมโหมากๆ
เพราะเราไม่เคยโดนทำแบบนี้จากมัน เราร้องแล้วตีมันอาลวาดจนมันโมโห แต่มันก็บอกว่าขอโทษ เลือกเรานะ
จากนั้นมาเราระแวง เราเจ็บเราร้องไห้ทุกวันจนโทรม เราวี่เง่าใส่มัน จับผิดตลอด จนเรารู้ตัวว่าเพื่อนมันคงเบื่อเราเหมือนกัน
ต่อมาเราก็ยังคงจะทำแบบนั้น งี่เง่า ระแวง จับผิด จะไปไหนเราก็ห้ามจนมันคงปรี้ดแตกบ้าง แล้วหายไปจากเราเลย4วัน
เราคอยโทหามัน โทหาเพื่อนมัน แต่ไม่มีวี่แววที่จะรับ จนเราหาข้ออ้างว่ามันต้องรับผิดชอบเรา เราบุกบ้านมัน ทางบ้านมันก็ฟังๆเราแต่เหมือนไม่สนใจ
เขาโทหามันให้มันถึงจะรับ แต่มันไม่ได้มาหาเราคนเดียว มันมากับเพื่อนเต็มไปหมด เพราะมันคงรู้นิสัยเราแล้ว เราชอบอาละวาด
เราเจอมันครั้งแรกเราลากมันมาคุยกันสองคน แต่มันกลัวๆ กลัวเราจะอาละวาดเลยไม่ค่อยพูดอะไรกับเรานัก เราบอกกับมันว่า เราขอโทดทั้งน้ำตา
เกาะขามันไม่ให้ใันไปไหน มันคงงงๆบวกกับความผูกพันมั้ง เลยบอกเราว่ามันก็รักเรา มาเป็นเหมือนเดิมนะ ทุกอย่างจบเราคุยกับทางบ้านมันหลายเรื่อง
ได้ยินเรื่องเจ็บๆมาจนใจเราพังไปหมดแต่เราเหมือนตาบอดที่ยังจะรักมันเลือกง้อมันต่อ วันต่อมาหลังจากเรื่องเรากับทสงบ้านมันจบ มันนัดเราออกไปเรา
มันมานั่งรอเราทำผม มันเล่นโทรศัพแต่เราไม่ได้สนใจเพราะมันบอกว่ารักเรามากพอแล้ว พอเราทำผมเสร็จมันบอกว่ายืมรถเราหน่อยรถเราเสียจะพาเราไปทำธุระกับมัน เราก็ให้ยืม มันฝากโทรศัพไว้ที่เรา เราไม่คิดอะไรเพราะเราดีใจมากที่มันกลับมา พอไปถึงที่ทำธุระ มันไปทำธุระส่วนเรารอข้างนอก
เราเลยเล่นโทรศัพมันไประหว่างรอ และแล้วไลน์ก็เด้งขึ้นมาผู้หญิงทักมา เราเข้าไปอ่าน ตอนนั้นเราเจ็บจี้ดเลยมาเห็นว่าวิดีโอคอลคุยกันเราลุกหนี
แล้วยื่นโทรศัพคืนมัน มันวิ่งตามเราแล้วแทบจะกราบเราว่าอย่าไป มันยอมทิ้งธุระสำคัญเพื่อตามเราไป เราก็เริ่มใจอ่อนเพราะมองความผิดที่เราเคยทำ
เลยให้อภัย มันถามเรานะว่าเป็นไงล่ะ เข้าใจความรุ้สึกยัง เรางงๆแล้วถามว่านี่คือแก้แค้น?
ต่อมาหลายเดือนตาขวาเรากะตุกหนักมาก พร้อมฝันบ้าๆฝันถึงกิ้กมันหลายคนเลย ตื่นเข้ามาเช้คโทรศัพ แฟนเก่ามันทักมาเตือนว่าดูแลแหนดีๆอะไรประมานนี้ เราก็ห้ะ คืออะไร เลยถามเขา เขาก็บอกว่ามันโทไปหา เราเลยพอเลยแต่มันก็ยังมาง้อแบบเดิมๆบวกกับเรามองแต่ความผิดที่ตัวเองเคยก่อ เลยให้อภัยเหมือนเดิม เราอยู่กับความกังวล สับสัน คิดมาก จนโทรมลงอีกรอบ คราวนี้เราไปไหนกับมันบ่อยขึ้น ตามใจมัน ยอมมันมาก จนเพื่อนมันแซวๆ
เพื่อนเราที่เคยบอกให้ง้อก็เตือนเราว่าพอเหอะ มันไม่ใช่แล้ว เราโทรมหมดแล้ว หลายเดือนต่อมา มันยังคงสร้างปันหาแบบนี้เสมอ มีคนอื่นเสมอ
แต่กลับบอกว่ารักเรา รักเรามาก บางทีมีขอแต่งงาน เราเคยทะเลาะกับมัน คิดมากจนเป็นลมเป็นนุ่นนี่หลายครั้ง เราผูกติดกับมันจนมันไม่เห็นค่า
เราเตือนตัวเองเสมอว่าพอแล้วๆจนปัจจุบันปีที่6 เราก็ยังวนอยู่ที่เดิม ปากบอกว่าตะเลิกๆ แต่ก็คอยกังวลตอนมันหายไป ตามหาตอนมันหาย ตามชีวิตมันตลอด ทั้งๆที่มันไม่สนใจเราแล้ว เราอยากรู้ถ้าเพื่อนๆเจอแบบเราเพื่อนๆจะทำยังไงคะ ตอนนี้เรายังนั่งกลุ้มใจว่ามันจะไปนอกใจมั้ยอยู่เลย ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันตอนเกิดขึ้นอีกแน่นอน
ช่วยแก้ปัญหาหน่อยนะคะ?
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับแฟนคบกันมา6ปีแล้ว เราคบกันตั้งแต่มัธยม ตอนนั้นแฟนรักเรามาก หลง หวงเราสุดๆ
แต่เราไม่สนใจเลยอยากจะอยู่ห่างๆด้วยซ้ำ ประมานว่า ตอนนั้นเราอยู่มัธยมเราจะฮอตๆหน่อย55บวกเด็กเรียนจัดฟันขาวๆตัวเล็ก ส่วนแฟนเราเถื่อนมากสมัยนั้น เราทำตัวแบบไม่สนใจทั้งๆที่แฟนรักเรามาก เรากลับบอกว่ารำคาน
2-3เดือนแรก แฟนเราประดิษฐ์ของให้ซื้อตุ้กตาซื้อของน่ารักๆให้วันครบรอบแทบทุกเดือน ทั้งๆที่มันเป็นผู้ชายเถื่อนๆคนนึง
ซึ่งทุกคนยืนยันว่ามันไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลย พอเห็นแบบนั้นเราก็ทำให้คืนนะแบบนางให้อะไรเราก็ให้กลับเพราะความเกรงใจด้วย
คบไปคบมาจนเกือบ2ปี แฟนเรายังคงทำเหมือนเดิม ดูแลเรายิ่งกว่าเจ้าหญิงแต่เราสิแอบคุยกับคนอื่นไปทั่วแฟนเราก็จับได้เราก็ปัดตลอด
จนมันเข้ามหาลัย เรายังเรียนอยู่มัธยม มันเลือกที่จะไม่อยู่หอเพราะมันลองอยู่2-3เดือนแรก มันทนไม่ไหวเพราะมันบอกว่าคิดถึงเราเลยไปกลับ แล้วนางก็มาหาเราแทบทุกวันที่โรงเรียน เราก็ยังเป็นนิสัยเหมือนเดิม ไม่สนใจตะคอกใส่ไม่รับโทรศัพ แต่มันก็ยังรักเรามากจนเรารำคาน
พอคบกันเกือบ3ปี เราเข้ามหาลัยที่เดียวกับมันอยู่ต่างจังหวัดนะ มันไม่ได้อยู่หอส่วนเราอยู่ ตอนอยู่หอเพื่อนๆถามเราว่ามีแฟนยัง เราตอบไปเต็มปากว่า ไม่
อย่างที่ว่าพอคนรู้ว่าไม่มีแฟนก็ชวนเราไปนู่นนี่ เราก็ไปนะ พอไปแล้วก็มาเล่าให้แฟนเราฟังอีก
และเริ่มมาอยู่หอมากขึ้นแต่อยู่คนละหอ หอเราหญิงล้วน ส่วนมันชายล้วนก็เข้ามาไม่ได้อยู่แล้ว มันชอบมารอรับเราที่ใต้หอแต่เราเดินหนี ทำเหมือนคนไม่รู้จัก
มันโทมาก็ไม่รับ ไม่สนใจ เพื่อนๆถามก็บอกว่ามันคือพี่แถวบ้านทำอยู่แบบนี้นานมาก ลืมบอกมันขี่รถเครื่องมาจากบ้านนะเพื่อมาหาเราซึ่งคนละจังหวัดกัน
มีอยู่หลายครั้งมันมาหาเราที่หอ มาคนเดียวขี่รถเครื่องมาจากบ้าน มันบอกให้เราลงมาหาเราใต้หอหน่อย เรากลับปฎิเสธและไม่สนใจ คุยกับคนอื่นต่อ
มันก็ขี่รถกลับบ้านไปอย่างเศร้าๆทุกครั้ง แต่เราไม่เคยรับรุ้ความรู้สึกของมันเลย มันชอบโพสตัดพ้อในโซเชี่ยวบ่อยๆ โพสรุปตัวเองร้องไห้ กรีดแขนจะเป็นจะตาย เราก็ไม่สนใจ ด่าด้วยว่าไร้สาระ จนมันหายเอง ตั้งแต่มาอยู่หอเราคุยมั่วยิ่งกว่ามัธยม55 เพราะคิดว่ายังไงมันก็ไม่หายไปหรอก
เราคิดว่ามันเป็นผู้เถื่อนๆเหมือนไม่มีที่ตะไป ดูซื่อๆ หลายครั้งเลยที่เราชอบเอาเฟสบุ้ก ไลนมันแอดผู้หญิงไป ทักไปเองแล้วบอกมันว่าหัดเลวบ้าง55
มันมีโอกาสจะเลวเยอะมาก แต่มันไม่ทำ ไม่เคยทำเราร้องไห้เลยตลอด4ปีที่ผ่านมา จนมันสอบติดตำรวจ ไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกัน เจอกันเฉพาะเสา-อาทิต
เราก็ภูมิใจกับมันที่มันมีอนาคตแล้ว เพราะเเต่ก่อนเราชอบด่ามัน เราเป็นคนติวให้มันตลอดเลยด้วยซ้ำ ตอนมันฝึกเราก็ทำตัวดีขึ้นนะเพราะเริ่มสำนึก
แต่ก็มีแอบคุยบ้าง แต่มันก็ไม่เคยเปลี่ยน มีหลายครั้งที่เราทะเลาะกันแต่มันก็ยอมเราเพราะเราไม่เคยง้อเลย
จนวันนี้มาถึง.. เราไปกินเหล้ากับพี่ของเพื่อน เขาเป็นผู้ชาย เรากินได้นิดหน่อยเราก็มึนๆ เริ่มอ้วก แฟนเราโทหาสิบกว่าสายเราก็ตอบแบบกวนๆให้มันห่วงเล่น
ตอนนั้นขาดสติ แต่ก็ไม่ถึงกับมาก คนที่เราแอบคุยมันโทมาว่าจะไปรับ เราก็ไม่รู้เรื่องอะไร จนเช้าถึงรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น เราแย่มากตอนนั้น
ใจเราก็เทไปทางคนที่เราแอบคุย เราตัดสินใจบอกแฟน แฟนเราโมโหมาก แฟนเราไปถามคนที่เราแอบคุยมันบอกความจริง
มันโมโหแบบเลือดกำเดาไหล เราก็ยังขำๆ เพราะคิดว่าเดี่ยวก็กลับมาเหมือนเดิมเลยไม่สนใจ มันมาส่งเราที่บ้าน แล้วขี่รถไปอย่างเร็วมาก
เราโทหามันไม่รับสาย โทไปเรื่อยๆมันรับและด่าเราเ้วยคำหยาบ เราปี้ดมากเพราะมันไม่เคยด่าเรา แล้วมันก็ไม่รับสายอีกเลย
ตอนนั้นเราโมโหที่มันด่า เราจะด่ากลับจะตีมันให้ได้ โทถามเพื่อนมันก็บอกไปไหนไม่รู้ เราเลยไม่สนใจเพราะคิดว่ามันจะกลับมาเอง
จนวันรุ่งขึ้น มันตอบแชทเราด้วยภาพรถชน สภาพแบบไม่น่ารอดตายได้ เราห่วงมันมากโทไปหา มันก็มาหาที่บ้าน พอมาถึงเราเห็นปากมันแตกแค่นิดเดียว
เราถามมันเรื่องคืนดี มันตอบคำเดียวว่า ไม่ เราคิดว่ามันแกล้ง เลยร้องไห้อยู่อย่างนั้น แต่มันเดินหนีไปแบบไม่หันกลับมามอง
เราไม่เคยถูกมันทำแบบนี้เลยโมโห โทไปด่ามันแบบเอานุ่นนี่มาอ้างว่ามันต้องรับผิดชอบ แต่มันไม่สนใจ เราเลย เราโกรธมากปนเสียใจ
เราไปถามเพื่อนให้ข่วยหาทางออก เพื่อนบอกว่าเราผิด เราต้องง้อ เราง้อมันเกือบ8เดือน มันออกมาหาเราบ้าง คุยดีบ้างด้าเราบ้าง
ทำเราเสียทั้งน้ำตาเสียทั้งความรู้สึกจนจะเป็นบ้า แต่ในใจเรายังคิดว่าเราผิดจริงๆเลยง้อต่อไป ตอนนั้นเรารู้แล้วว่าเราขาดใันไม่ได้จริงๆ
มันไม่โทมาเหมือนเก่า ไม่มาหา ไม่บอกรัก ไม่เคยให้อะไรเราเลย แต่มันก็ยังคุยกับเราต่อนะ จนวันนีงเราไปหามันที่ท่ารถ เราเห็นมันจับโทรศัพบ่อย
เราเลยกระชากมาดูเจอคนที่มันคุยด้วย มารู้เรื่อยๆว่าคุยกันมานานมากแล้ว คุยตอนที่เราง้อที่เราเสียน้ำตาอยู่ เราโมโหมากๆ
เพราะเราไม่เคยโดนทำแบบนี้จากมัน เราร้องแล้วตีมันอาลวาดจนมันโมโห แต่มันก็บอกว่าขอโทษ เลือกเรานะ
จากนั้นมาเราระแวง เราเจ็บเราร้องไห้ทุกวันจนโทรม เราวี่เง่าใส่มัน จับผิดตลอด จนเรารู้ตัวว่าเพื่อนมันคงเบื่อเราเหมือนกัน
ต่อมาเราก็ยังคงจะทำแบบนั้น งี่เง่า ระแวง จับผิด จะไปไหนเราก็ห้ามจนมันคงปรี้ดแตกบ้าง แล้วหายไปจากเราเลย4วัน
เราคอยโทหามัน โทหาเพื่อนมัน แต่ไม่มีวี่แววที่จะรับ จนเราหาข้ออ้างว่ามันต้องรับผิดชอบเรา เราบุกบ้านมัน ทางบ้านมันก็ฟังๆเราแต่เหมือนไม่สนใจ
เขาโทหามันให้มันถึงจะรับ แต่มันไม่ได้มาหาเราคนเดียว มันมากับเพื่อนเต็มไปหมด เพราะมันคงรู้นิสัยเราแล้ว เราชอบอาละวาด
เราเจอมันครั้งแรกเราลากมันมาคุยกันสองคน แต่มันกลัวๆ กลัวเราจะอาละวาดเลยไม่ค่อยพูดอะไรกับเรานัก เราบอกกับมันว่า เราขอโทดทั้งน้ำตา
เกาะขามันไม่ให้ใันไปไหน มันคงงงๆบวกกับความผูกพันมั้ง เลยบอกเราว่ามันก็รักเรา มาเป็นเหมือนเดิมนะ ทุกอย่างจบเราคุยกับทางบ้านมันหลายเรื่อง
ได้ยินเรื่องเจ็บๆมาจนใจเราพังไปหมดแต่เราเหมือนตาบอดที่ยังจะรักมันเลือกง้อมันต่อ วันต่อมาหลังจากเรื่องเรากับทสงบ้านมันจบ มันนัดเราออกไปเรา
มันมานั่งรอเราทำผม มันเล่นโทรศัพแต่เราไม่ได้สนใจเพราะมันบอกว่ารักเรามากพอแล้ว พอเราทำผมเสร็จมันบอกว่ายืมรถเราหน่อยรถเราเสียจะพาเราไปทำธุระกับมัน เราก็ให้ยืม มันฝากโทรศัพไว้ที่เรา เราไม่คิดอะไรเพราะเราดีใจมากที่มันกลับมา พอไปถึงที่ทำธุระ มันไปทำธุระส่วนเรารอข้างนอก
เราเลยเล่นโทรศัพมันไประหว่างรอ และแล้วไลน์ก็เด้งขึ้นมาผู้หญิงทักมา เราเข้าไปอ่าน ตอนนั้นเราเจ็บจี้ดเลยมาเห็นว่าวิดีโอคอลคุยกันเราลุกหนี
แล้วยื่นโทรศัพคืนมัน มันวิ่งตามเราแล้วแทบจะกราบเราว่าอย่าไป มันยอมทิ้งธุระสำคัญเพื่อตามเราไป เราก็เริ่มใจอ่อนเพราะมองความผิดที่เราเคยทำ
เลยให้อภัย มันถามเรานะว่าเป็นไงล่ะ เข้าใจความรุ้สึกยัง เรางงๆแล้วถามว่านี่คือแก้แค้น?
ต่อมาหลายเดือนตาขวาเรากะตุกหนักมาก พร้อมฝันบ้าๆฝันถึงกิ้กมันหลายคนเลย ตื่นเข้ามาเช้คโทรศัพ แฟนเก่ามันทักมาเตือนว่าดูแลแหนดีๆอะไรประมานนี้ เราก็ห้ะ คืออะไร เลยถามเขา เขาก็บอกว่ามันโทไปหา เราเลยพอเลยแต่มันก็ยังมาง้อแบบเดิมๆบวกกับเรามองแต่ความผิดที่ตัวเองเคยก่อ เลยให้อภัยเหมือนเดิม เราอยู่กับความกังวล สับสัน คิดมาก จนโทรมลงอีกรอบ คราวนี้เราไปไหนกับมันบ่อยขึ้น ตามใจมัน ยอมมันมาก จนเพื่อนมันแซวๆ
เพื่อนเราที่เคยบอกให้ง้อก็เตือนเราว่าพอเหอะ มันไม่ใช่แล้ว เราโทรมหมดแล้ว หลายเดือนต่อมา มันยังคงสร้างปันหาแบบนี้เสมอ มีคนอื่นเสมอ
แต่กลับบอกว่ารักเรา รักเรามาก บางทีมีขอแต่งงาน เราเคยทะเลาะกับมัน คิดมากจนเป็นลมเป็นนุ่นนี่หลายครั้ง เราผูกติดกับมันจนมันไม่เห็นค่า
เราเตือนตัวเองเสมอว่าพอแล้วๆจนปัจจุบันปีที่6 เราก็ยังวนอยู่ที่เดิม ปากบอกว่าตะเลิกๆ แต่ก็คอยกังวลตอนมันหายไป ตามหาตอนมันหาย ตามชีวิตมันตลอด ทั้งๆที่มันไม่สนใจเราแล้ว เราอยากรู้ถ้าเพื่อนๆเจอแบบเราเพื่อนๆจะทำยังไงคะ ตอนนี้เรายังนั่งกลุ้มใจว่ามันจะไปนอกใจมั้ยอยู่เลย ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันตอนเกิดขึ้นอีกแน่นอน