เพราะคำว่า "ทุกข์" ในอริยสัจจ์ ไม่ใช่หมายถึง ทุกข์ ในภาษาไทยอย่างที่เข้าใจกัน
แต่หมายถึง สภาวะที่ทนอยู่ในสภาพเดิมได้ยาก สภาพที่บีบคั้น
เช่น รูป เป็น ทุกข์ ไม่ใช่หมายถึงว่า รูป สามารถที่จะเศร้าโศรกเสียใจ เจ็บปวด
แต่หมายถึง รูปแต่ละรูปที่เกิดนั้น ไม่สามารถทนอยู่ในสภาพเดิมได้ เกิดแล้วต้องดับทันทีอย่างรวดเร็ว
เช่น แสงที่กระทบจักขุปสาทรูป เกิดจักขุวิญญาณ ขึ้นทำหน้าที่รับรู้แจ้งในสิ่งที่เห็น
อย่างนี้ แสงคือรูป แสงเมื่อมีปัจจับให้เกิดขึ้นแล้วเกิด แต่เกิดแล้ว ไม่สามารถทนอยู่ในสภาพนั้นได้ แต่ต้องดับทันที ถ้ามีปัจจัยให้แสงเกิดอีก ก็จะสืบต่ออย่างนี้อย่างรวดเร็ว จนดูเหมือนว่าไม่ดับไปเลย
หรือเสียงที่กระทบโสตะปสาทรูป เกิดโสตะวิญญาณทำหน้าที่รู้แจ้งอารมณ์ (อารมณ์ในทีนี้ เป็นภาษาบาลี พูดง่ายๆ หมายถึง เสียง หรืออายตนะภายนอกที่มากระทบ)
อย่างนี้ เสียงคือรูป เมื่อมีปัจจัยให้เสียงเกิด เสียงก็เกิด แต่เมื่อเกิดแล้ว ก็ต้องดับทันที ไม่สามารถคงอยู่ในสภาวะเดิมได้ อันนี้ คือความหมายของทุกข์
คำว่า "ทุกข์" ในอริยสัจจ์ ควรจะแปลเป็นภาษาอังกฤษว่าอะไร ถึงจะตรงความหมายที่สุด
แต่หมายถึง สภาวะที่ทนอยู่ในสภาพเดิมได้ยาก สภาพที่บีบคั้น
เช่น รูป เป็น ทุกข์ ไม่ใช่หมายถึงว่า รูป สามารถที่จะเศร้าโศรกเสียใจ เจ็บปวด
แต่หมายถึง รูปแต่ละรูปที่เกิดนั้น ไม่สามารถทนอยู่ในสภาพเดิมได้ เกิดแล้วต้องดับทันทีอย่างรวดเร็ว
เช่น แสงที่กระทบจักขุปสาทรูป เกิดจักขุวิญญาณ ขึ้นทำหน้าที่รับรู้แจ้งในสิ่งที่เห็น
อย่างนี้ แสงคือรูป แสงเมื่อมีปัจจับให้เกิดขึ้นแล้วเกิด แต่เกิดแล้ว ไม่สามารถทนอยู่ในสภาพนั้นได้ แต่ต้องดับทันที ถ้ามีปัจจัยให้แสงเกิดอีก ก็จะสืบต่ออย่างนี้อย่างรวดเร็ว จนดูเหมือนว่าไม่ดับไปเลย
หรือเสียงที่กระทบโสตะปสาทรูป เกิดโสตะวิญญาณทำหน้าที่รู้แจ้งอารมณ์ (อารมณ์ในทีนี้ เป็นภาษาบาลี พูดง่ายๆ หมายถึง เสียง หรืออายตนะภายนอกที่มากระทบ)
อย่างนี้ เสียงคือรูป เมื่อมีปัจจัยให้เสียงเกิด เสียงก็เกิด แต่เมื่อเกิดแล้ว ก็ต้องดับทันที ไม่สามารถคงอยู่ในสภาวะเดิมได้ อันนี้ คือความหมายของทุกข์