สวัสดีค่ะ จขกท อายุ 24 ปี ชีวิตในวัยเด็กไม่รู้ว่ามีความสุขไหม เติบโตมากับยายกับป้าเป็นคนเลี้ยง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นป้า พ่อแม่เราแยกทางกันตั้งแต่เราได้ 2-3 ปีนี่ล่ะมั้งถ้าจำไม่ผิด พ่อเรารับราชการ แม่เราก็เป็นชาวบ้านธรรมดา ตอนเรายังเด็ก พ่อกับแม่ชอบเล่นการพนันมาก ทะเลาะกัน ทุบตีทำร้ายร่างกายเพราะคำว่า การพนัน จนพ่อกับแม่แยกทางกันและแม่เราได้ไปเมืองนอก เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้ยาย เท่าที่เราเห็นมาแต่เด็กจนปัจจุบัน ยายเราเองก็ชอบเล่นที่สุด ทุกวันนี้ก็ยังเล่นอยู่ จนเป็นหนี้เป็นสิน ขายที่ทางหมด ซ้ำยังติดหนี้รายวัน ดอกร้อยละ 20 ผ่อนส่งวันละ3000-4000 บาท พอผ่อนไม่ได้หาไม่ทัน เพราะเสียเงินก็หลบหนีเขา พวกแว๊นมอไซค์เสียงดังๆอ่ะ จนสุดท้ายหาเองไม่ได้ก็ลำบากลูกหลาน ลำบากป้าเราที่ต้องไปกู้มาตุบให้หมด เราเองโคตรสงสารป้าเลยที่ต้องตามใช้หนี้ให้ อย่ามาดราม่านะคะ ว่าต้องตอบแทนคุณพ่อแม่งั้นงี้ ใช้หนี้ให้แค่นี้ไม่เป็นไร พ่อแม่เองก้ควรที่จะคิดเห็นใจ เข้าใจลูกบ้างไม่ใช่ทำแต่ให้ลุกลำบากและเป็นทุกข์ เข้าเรื่องต่อ พอแม่เราไปทำงานเมืองนอก พ่อเราก็อยู่ตามประสาแกล่ะ มีครั้งนึงพ่อเคยพูดกับเราแต่พ่อก้ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะมันผ่านมาแล้ว พ่อบอกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะยายเป็นหนี้เป็นสินเยอะ แม่ก็คงไม่ได้ไปทำงานเมืองนอก ครอบครัวคงไม่แตกแยกขนาดนี้ ลูก คงจะมีความสุข มีครอบครัวที่อบอุ่น พ่อพูดกับเราตอนโตช่วงใกล้เรียนจบ ไม่รุ้ว่าไปเมืองนอกตอนนั้น เพราะเขาให้มีทะเบียนหย่า ให้ไปทำงานในนามคนโสดอะไรงี้แหละ ตอนเด็กๆเราไม่ได้คิดถึงความลำบากอะไรมากหรอก อยู่ตามชนบทเรียนโรงเรียนบ้านนอก เงินไม่ได้ใช้เยอะ แม่เรา ไปตั้งแต่เราได้ 3ปี และกลับมาอยู่ไทยตอนเราอายุ 10ปี ตอนนั้นเหมือนพ่อจะโทรหาแม่หลายครั้ง พยายามจะขอคืนดี แต่แม่ก้ไม่คืนดี คงเป็นเพราะตอนนั้นยังรู้สึกสบาย และหาเงินได้เองด้วย เราไม่รู้หรอกว่าเงินที่ฝากมาให้ทางบ้านเยอะแค่ไหน ให้ยายทำอะไร ตามวิถีชนบทส่วนใหญ่ลุกต้องตอบแทนพ่อแม่ หาเงินได้เท่าไหร่ก็โอนให้ซะเกือบหมด แต่ก่อนนะแต่ไม่รู้ทุกวันนี้เป็นยังไง เราเป็นเด็กเรียนค่อนข้างดี จบป.ุ6โรงเรียนแถวบ้านก็สอบเข้าโรงเรียนในเมืองได้ เรียนจบมัธยมก็สอบเข้าเรียนมหาลัยดีๆที่จบมามีงานรองรับไม่ต้องไปวิ่งหา ตอนเด็กจนถึงช่วงอายุ แต่ชีวิตไม่ค่อยโอเคเลยว่ะ พึ่งมารู้สึกได้ตอนโต555 เหมือนยิ่งโตยิ่งมีเรื่องให้คิด เห็นครอบครัวนั้น พาลูกไปกินข้าวในห้าง มีพ่อแม่มาประชุมผู้ปกครองไรงี้ ก็มีแอบน้อยใจ แต่ไม่เป็นไร เรายังมีป้าที่พาเราไปตลอด ไปสอบแข่งขัน ไปเป็นผู้ปกครอง แต่ก็อย่างว่าแหละในใจเด็กคือก็อยากมีพ่อมีแม่ เราบ้านนอกแค่ไหนคิดดู เคเอฟซีพึ่งเคยกินตอนม.2 สเวนเซ่นกินตอน ม.ปลายนี่แหละ และอีกหลายๆอย่างที่เราไม่เคยได้รู้จัก ได้เห็นแต่คนอื่นพุดพ่อแม่พาไปกินงั้นงี้ เอาเป็นว่ามันก็เป็นปมในใจลึกๆมาตลอดแต่ไม่แสดงออกมาก ต่อๆเรื่องครอบครัว เรื่องเงินการศึกษา ตอนประถมค่าใช้จ่ายไม่มากเรียนตามบ้าน ก็มียายนี่แหละที่ให้ไป จนถึงช่วงม.ต้น การเงินเริ่มฝืดละ เพราะเมื่อแม่กลับมาอยู่ไทยและได้ไปทำงานทางอื่นที่ไกลบ้านอีกเช่นเคยแหละ เรียกได้ว่าแต่แม่ไปทำงาน ตั้งแต่เราอายุ 3ปี จนตอนนี้ 24ปี เราไม่เคยได้อยู่กับแม่นานเกิน 3 เดือนหรอก แม่ก็ได้ไปมีครอบครัวใหม่ แม้ตอนนั้นทุกคนจะบอกให้แม่อย่าพึ่งมี ตั้งใจทำงานหาเงินให้ลูกเรียนจบก่อน แต่คือก็อย่างว่าแหละเนาะทุกคนก็ต้องการมีความสุขให้ตัวเอง แม่ก็เริ่มมีครอบครัวใหม่ในวัย30กว่าๆ แต่คือที่จริงแม่ก็มีใหม่นานแล้วล่ะ ตั้งแต่ไปทำงานเมืองนอก มีหลายคนมาชอบแม่ มีฐานะดี รวย พอจะเลี้ยงแม่และครอบครัว คือทางบ้าน แต่แม่ก็ไม่เลือก จนมาปลงใจกับคนนี้ มีครอบครัว มีลูกด้วยกัน 2คน สรุปคือ เรามีน้องเพิ่มมา 2 คน จากวันที่แม่ มีน้อง ตอนเราอายุ 14ปี จะว่าเราเป็นนางร้ายก็ได้นะ แม่แทบจะไม่ได้ดูแลเราเลยในด้านการเงิน การศึกษา จากวันนั้นชีวิตแม่ก็ดุเหมือนจะแย่ลงเรื่อยๆ จากที่เคยหาเงินเองได้ มีเงินซื้อทอง ซื้อเสื้อผ้าดีๆใส่ ซื้อของใช้บำรุง แต่พอตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันกับผู้ชายคนนั้น ชีวิตแม่ดูตกต่ำลง เงินส่งให้ยายใช้น้อยลง นานๆเดือนละครั้งครั้ง ละ1000 กับเรานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย ยิ่งเรียนสูงขึ้นค่าใช้จ่ายยิ่งเยอะ กลับเป็นพ่อเราที่มาส่งต่อจนเราจบป.ตรี เพราะเราไม่ได้มีความผูกพันกับแม่มั้ง เรารุ้สึกว่าแม่เห็นแก่ตัว ไม่ได้ห่วงใยเรา เห็นว่าเรามีพ่อที่ส่งเสีย แต่พ่อก็เหนื่อยนะเว้ย ค่าใช้จ่ายการเรียนไม่ใช่น้อยๆพ่อหาคนเดียว เรากลายเป็นคนไม่อยากคุยกับแม่ มีแค่พ่อที่เราคุย เราปรึกษาได้ อาจจะเราเองที่ไม่ดี แต่เรามองย้อนมาที่ตัวเอง เราทำงานใกล้บ้านขับรถไปกลับ วันละ 40 กิโล เพียงเพราะเราสงสารยาย ที่ยายอยุ๋คนเดียวมาตลอดช่วง 10 ปีมานี้ และยายยิ่งแก่ลงๆทุกวัน แต่เราเองก้ลำบาก ชีวิตไม่มีต้นทุนอะไรเลย มีแค่มอไซค์คันเดียว เงินเดือนอีก 10000 และรับภาระเต็มไปหมด ยิ่งบางครั้ง ก็โคตรเหนื่อย โคตรท้อ ที่ยายก็ยังเล่นการพนันอยู่ รู้สึกอยากจะปล่อยให้อยู่คนเดียว แต่ก็ทำไม่ลง บอกเตือนก้ไม่ฟังว่าอย่าไปเล่นทุกวัน หวยก้อย่าซื้อ เราไม่ได้รวย ไม่ได้ีเงินขนาดนั้น ก็ได้แต่คิดว่าทำไมครอบครัวเรามันไม่มีครอบสุข แม่ไปทาง ลูกไปทาง พ่อไปทาง แม่เราเองก็ไม่รู้ว่าจะคิดได้ไหมที่จะกลับมาดูแลยาย เราต้องออกบ้านเช้า กลับไปก็เย็น บางทีก็เหนื่อย แต่แม่อยู่เฉยๆ อยู่กับสามีใหม่ กับลูก เพราะถ้าไม่อยู่ เขาไม่ให้เงินใช้ ให้ยายทีก็น้อยนิด ยายก็มีแค่เบี้ย คนชราและหยิบยืม แต่อย่างว่าแหละ ชีวิตเราเรากำหนดเอง บางทีเราก็คิด ถ้ายายไม่เล่นการพนัน ซะจนขายนั่นนี่หมด แม่ไปทำงานเมืองนอก มีเงินถ้ารู้จักเก้บจักซื้อ ต่อยอดให้ชีวิตตัวเองดี คงจะดีกว่านี้ แต่ก็ในเมื่อมันเป็นไปแล้ว ก็คงต้องได้แต่ทำใจ นี่ล่ะนะ การพนัน ตัวทำลายครอบครัวที่ดีเลยที่เดียว ที่จริงเรื่องราวมันก็เยอะแยะมากมาย ทำเราร้องไห้หลายครั้ง เยอะเกินจะบรรยายได้กับชีวิตครอบครัว บรรยายแค่นี้เราเองก็คงดูแย่พอละ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านที่เราบ่นนะคะ แค่ไม่รู้จะพูดกับใครได้จริงๆ
ครอบครัว สถาบันนี้ คือที่แรกที่ดีจริงๆหรอ