ทำไมพ่อผม ไม่เหมือนพ่อคนอื่น

สวัสดีครับ มาปรึกษา/ขอความเห็นเรื่องพ่อ ตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้อายุ18 ความสัมพันธ์ของผมกับพ่อมีระยะห่างกันมากๆ แบบว่าถ้าไม่มีอะไรจริงๆจะไม่พูดคุยกันเลย พ่อไม่เคยถามเรื่องเรียน ชอบวิชาอะไร ชอบกีฬาอะไร ชอบกินอะไร อยากกินอะไรมั้ย ไม่มีเลยจริงๆครับ ถ้าให้บอกตามตรงผมว่าพ่อจำวันเกิดผมกับแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
พ่อไม่เคยส่งไปโรงเรียน ต้องมีธุระจริงๆ(ทางผ่านโรงเรียน)ถึงจะมีไปรับ-ส่งบ้าง เป็นความรู้สึกที่บอกได้เลยว่าคนๆนี้ทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อน้อยมากๆ ทุกๆอย่างจะเป็นหน้าที่แม่เสมอ ไม่เคยถามคนในครอบครัวเลยว่าวันนี้เป็นไง เหนื่อยรึเปล่า ทำอะไรมาบ้าง พ่อเป็นคนที่ทำผิดแล้วไม่เคยเอ่ยคำขอโทษเลยสักครั้ง ทุกอย่างฉันถูกอยู่ฝ่ายเดียว แต่พ่อไม่เคยปล่อยให้ครอบครัวต้องอด สิ่งของที่จำเป็นในชีวิต อยากได้อะไรก็ซื้อให้ (จริงๆก็แม่แหละเป็นคนซื้อให้)
จนถึงตอนนี้จขกท.กำลังจะเข้ามหาลัย พ่อก็บังคับให้เรียนในคณะที่ไม่ชอบ (เคยมีปากเสียงกันเล็กน้อย) ทั้งๆที่ไม่รู้อะไรสักนิดเกี่ยวกับตัวเราเลย
ถามว่าทำไมไม่เปิดใจคุยกัน ผมว่ามันเป็นหน้าที่ของคนเป็นพ่อ ที่ควรจะรู้ว่าข้อนี้ควรทำและสำคัญมากแค่ไหน

จากปัญหาต่างๆที่เล่ามา มีคนที่มีพ่อหรือแม่เป็นประมาณที่ผมเล่ามามั้ยครับ อยากฟังความคิดเห็นของเพื่อนๆ มีวิธีจัดการชีวิตยังไง ชีวิตครอบครัวเป็นแบบไหน มีความสุขไหม ช่วยเล่าให้ฟัง+อยากได้ข้อคิดเห็น

ป.ล. คำตอบแนว "บางครอบครัวเค้าไม่มีทั้งพ่อแม่ มีพ่อก็ดีแค่ไหนแล้ว" ขอข้ามนะครับ
ป.ล.2 พ่อกับแม่ทำงานทั้งคู่ (พ่อไม่ได้ทำอยู่คนเดียว)
ป.ล.3 แม่กับผมสนิทกันมาก มีปัญหาแค่กับพ่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่