สวัสดีค่ะ เราชื่อเอิงเอยนะคะ คือมีเรื่องจะมาเล่าให้ฝันค่ะ นี้เป็นเรื่องจริงของเราที่เกิดขึ้นวันนี้อาจจะไม่ใช้เรื่องใหญ่มากนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่าวันนี้ค่ะ ตื่นมาเราก็ไปโรงเรียนตามปกติและวันนี้เราก็ไม่ได้เรียนเพราะซ้อมปัจฉิมนิเทศ(จบประถม6) ซึ่งเราพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเราสั่งทำรูปที่จะให้เป็นที่ระลึกกับเพื่อนที่จะจบ(ไม่มีใครต่อโรงเรียนเดียวกับเรา) พอกับมาถึงบ้านเราก็เริ่มเคลียดเพราะนึกขึ้นได้ว่าต้องทำซองสำหรับใส่รูปและลูกอม(ประเพณีของโรงเรียนเราที่ต้องทำตอนจบ แม้ว่าจะต่อที่เดียวกันค่ะ) อีกอย่างคือไม่มีใครพาเราไปรับรูปที่สั่งไว้ที่ร้านเราเลยไปขอร้องคุณพ่อของเราให้พาไปรับรูป(ร้านรูปอยู่ในอำเภอค่ะ บ้านเราก็อยู่ห่างจากอำเภอไม่มากแต่ก็ถือว่าไกลแล้วมันก็มืดแล้ว)ตอนนนั้นเรากำลังหงุดหงิดอยู่เพราะตอนเราโทรไปถามทางร้านทางร้านบอกว่างงที่เราสั่งแต่เราไม่ได้หงุดหงิดตรงนี้ค่ะ เราหงุดหงิดที่ตอนเราสั่งทางร้านบอกว่าวันจันทร์เสร็จแน่นอนมารับได้เลยตอนเที่ยง (เราไปรับรูปตอนเย็น) แล้วพ่อเราถามว่าเป็นอะไรเราเลยบอกว่าหงุดหงิด พ่อเราเลยถามต่อว่าหงุดหงิดอะไร เราเลยตอบไปตามจริงว่าเราหงุดหงิดที่เราสั่งรูปแล้วไม่ได้ ตอนแรกพ่อเราว่าจะพาไปแต่อยู่เฉยๆก้ไม่พาเราไปบอกว่าเราเอาแต่ใจ (ตรงไหนคะ อยากถามคำนี้มากเลยค่ะเราแค่บอกว่าหงุดหงิด แต่เป็นพ่อเราเลยไม่พูด) หลังจากนั้นเราก็ร้องไห้หนักมากเพราะว่ากลัวไม่ทัน แม่เลยไปขอร้อง(บังคับ)ให้พาเราไป ในที่สุดพ่อก็พาเราไปค่ะ ตลอดทางไปเรายังร้องไห้อยุ่ตลอดเลย จนนี้ได้รูปแล้วค่ะ และกำลังทำ เราอยากถามว่า เรา หรือ พ่อ หรือ ร้านทำรูป ใครผิดคะ อันนี้วิจารย์ได้เต็มที่ค่ะ แต่เราอยากได้คำปรึกษา (ส่วนที่เราร้องไห้เพราะเข้าใจไหมคะ เพื่อนตีเพื่อนเจ็บไม่เท่ากับผู้ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงเรามาว่า)
เราต้องผิดเหรอคะ
เรื่องมีอยู่ว่าวันนี้ค่ะ ตื่นมาเราก็ไปโรงเรียนตามปกติและวันนี้เราก็ไม่ได้เรียนเพราะซ้อมปัจฉิมนิเทศ(จบประถม6) ซึ่งเราพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเราสั่งทำรูปที่จะให้เป็นที่ระลึกกับเพื่อนที่จะจบ(ไม่มีใครต่อโรงเรียนเดียวกับเรา) พอกับมาถึงบ้านเราก็เริ่มเคลียดเพราะนึกขึ้นได้ว่าต้องทำซองสำหรับใส่รูปและลูกอม(ประเพณีของโรงเรียนเราที่ต้องทำตอนจบ แม้ว่าจะต่อที่เดียวกันค่ะ) อีกอย่างคือไม่มีใครพาเราไปรับรูปที่สั่งไว้ที่ร้านเราเลยไปขอร้องคุณพ่อของเราให้พาไปรับรูป(ร้านรูปอยู่ในอำเภอค่ะ บ้านเราก็อยู่ห่างจากอำเภอไม่มากแต่ก็ถือว่าไกลแล้วมันก็มืดแล้ว)ตอนนนั้นเรากำลังหงุดหงิดอยู่เพราะตอนเราโทรไปถามทางร้านทางร้านบอกว่างงที่เราสั่งแต่เราไม่ได้หงุดหงิดตรงนี้ค่ะ เราหงุดหงิดที่ตอนเราสั่งทางร้านบอกว่าวันจันทร์เสร็จแน่นอนมารับได้เลยตอนเที่ยง (เราไปรับรูปตอนเย็น) แล้วพ่อเราถามว่าเป็นอะไรเราเลยบอกว่าหงุดหงิด พ่อเราเลยถามต่อว่าหงุดหงิดอะไร เราเลยตอบไปตามจริงว่าเราหงุดหงิดที่เราสั่งรูปแล้วไม่ได้ ตอนแรกพ่อเราว่าจะพาไปแต่อยู่เฉยๆก้ไม่พาเราไปบอกว่าเราเอาแต่ใจ (ตรงไหนคะ อยากถามคำนี้มากเลยค่ะเราแค่บอกว่าหงุดหงิด แต่เป็นพ่อเราเลยไม่พูด) หลังจากนั้นเราก็ร้องไห้หนักมากเพราะว่ากลัวไม่ทัน แม่เลยไปขอร้อง(บังคับ)ให้พาเราไป ในที่สุดพ่อก็พาเราไปค่ะ ตลอดทางไปเรายังร้องไห้อยุ่ตลอดเลย จนนี้ได้รูปแล้วค่ะ และกำลังทำ เราอยากถามว่า เรา หรือ พ่อ หรือ ร้านทำรูป ใครผิดคะ อันนี้วิจารย์ได้เต็มที่ค่ะ แต่เราอยากได้คำปรึกษา (ส่วนที่เราร้องไห้เพราะเข้าใจไหมคะ เพื่อนตีเพื่อนเจ็บไม่เท่ากับผู้ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงเรามาว่า)