กำลังใจสำหรับนะแม่ อย่าขาดความรับผิดชอบนะพ่อ

ขอเกริ่นก่อน ผมเป็นเด็กผู้ชายคนนึงที่มีพื้นฐานครอบครัวไม่ดีเท่าไหร่นัก พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก (ทำให้ผมคิดได้ว่าถ้าโตขึ้นไปผมจะไม่เป็นคนที่ขาดความรับผิดชอบเหมือนพ่อเด็ดขาด จะไม่ทำให้เด็กคนนึงต้องมาเป็นปมด้อยเรื่องพ่อเหมือนผม แต่ไม่ใช่พ่อไม่ดีนะ แต่ผมไม่เคยได้รับผมเท่านั้นเอง) ผมลำบากกับแม่มาตลอด เข้ากรุงเทพมาโดยที่ไม่มีเงินสักบาท ครอบครัวผมมี3คน แม่ ผม และน้อง ความตั้งใจของผมคือเรียนสูงๆ เพื่อพาทุกคนในครอบครัวสบายกว่านี้ ผมเป็นเด็กโลกส่วนตัวสูงมาก เพื่อนชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป เพราะไม่มีเงินด้วย(ก็แม่ผมทำงานคนเดียวเลี้ยงทั้งครอบครัวนี่หน่า) แต่ลึกๆก็คิดว่าเงินที่ไปเที่ยวมันมีประโยชน์ในด้านอื่นกว่า บางครั้งผมต้องยอมอดข้าวเพื่อไปจ่ายค่าโครงงาน รายงานต่างๆ ไม่เคยขอเพิ่มเลย ยิ่งเรียนสูงมันก็ต้องใช้เงินเยอะ ตอนนี้ผมกำลังขึ้นมอ6 ช่วงนี้ก็พยายามอ่านหนังสืออย่างมาก พยายามมากเพราะไม่มีเงินเรียนพิเศษ แต่ไม่มีกำลังใจอ่านเลยครับ นั่งๆอ่านอยู่ก็โดนแม่ด่า แม่ว่า จนท้อไปหมดเลย ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เหนื่อยมากครับ ที่ต้องสู้ไปพร้อมคราบน้ำตา อ่านหนังสือไปร้องไห้ไป น้อยใจมากว่าไม่เห็นความพยายามเราเลยหรอ ขออ่านเสร็จก่อนสิแม่ อีกอย่างเรื่องค่าเทอม ซึ่งผมก็ต้องเก็บเงินเพื่อจ่ายเอง แต่ละเดือนก็หนักสำหรับผมมาก 3,500 2,100 2,500 เงี้ย แบบอดๆๆทนกัดฟันทั้งนั้น ไม่ได้ทำงานพิเศษนะครับ เก็บจากเงินค่าขนม คนอื่นอาจคิดว่าทำไมไม่ให้แม่จ่าย คือแม่มีภาระอีกอย่างก็คือผ่อนบ้านเดือนละ 3,000 อะ แบ่งเบาได้ผมก็อยากทำ บางเทอมก็เก็บไม่ถึงก็ให้แม่ช่วยบ้าง

ผมว่าแม่ผมเก่งนะ เลี้ยงพวกผมมาถึงตอนนี้ได้ อดบ้างอิ่มบ้าง แต่ก็ไม่เคยขาด แต่สิ่งที่ไม่เคยได้รับเลยคือคำพูดเพราะๆ กำลังใจ แม่จะขึ้นกูตลอด ไอเี้ยบ้าง แม้แต่คำว่าสู้ๆสักคำก็ไม่เคย เวลาแม่กลับมาจากทำงานก็จะชักสีหน้าใส่ ไม่รู้ผมทำผิดอะไร เวลาแม่คุยกับคนอื่นก็จะพูดดีๆเลยอะ ซึ่งผมกับน้องไม่เคยได้รับเลย ก็น้อยใจมาตลอด แต่ก็เข้าใจว่ามันเหนื่อย ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน ไม่เคยได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเลย บางครั้งก็น้อยใจเวลาเห็นใครยิ้มมากๆ อิจฉาที่เค้ามีความสุขขนาดนั้นได้ไง ซึ่งผมทำไม่ได้เลย ต้องคิดอยู่ตลอดว่าจบไปต่อไหน แล้วไงต่อ ซื้อนี้ไม่ได้นะ อยู่ตลอด ทำไรต้องคิดเยอะมากๆ แต่แม่อยากให้ออกมาทำงานตอนนี้เลย ซึ่งในใจอยากเรียนให้จบมอ6ก่อน ละทำงานปีนึง จากนั้นก็สอบเข้ามหาลัย ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เหนื่อยน้อยก็ต้องสู้

สุดท้ายอยากบอกผู้ใหญ่ทุกคนว่ากำลังใจสำคัญนะครับ แค่คำพูด สู้ๆ จากผู้เป็นพ่อเป็นแม่นั้นมันโคตรยิ่งใหญ่ และก็สู้ๆครับสำหรับคนอยากเข้าที่ไหน ฝากถึงผู้ใหญ่ทุกคน ไม่ดิ ต้องทุกคนเลย อย่าขาดความรับผิดชอบนะครับ อย่าทำให้คนๆนึงต้องมีปมด้อยไปตลอดชีวิต เวลาทำอะไรคิดเยอะๆ ก็ผมก็รักพ่อนะ ขอบคุณที่ทำให้ผมเก่งขนาดนี้ ก็อยากขอกำลังใจจากทุกคนหน่อย พวกคงไม่ได้จากแม่แน่ สุดท้ายก็รักแม่นะ ถึงจะไม่เคยพูดเหมือนที่แม่ก็ไม่เคย อนาคตแม่จะต้องสบายให้ได้ สู้ๆนะแม่ อีกไม่กี่ปีผมก็จะได้ทำงานเลี้ยงแม่ละ รัก