ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าเราเป็นมือใหม่สำหรับการเล่าเรื่อง หากงงๆหรือผิดพลาดประการใดเราขอโทดด้วย T^T
- มาเข้าเรื่องกันดีกว่า -
เรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเราเองซักช่วงอายุ 15 (ม.ต้น) และตู้เสื้อผ้านี้ก็เก่าเป็นตู้เสื้อผ้าที่เจ้าของบ้านเก่านั้นทิ้งเอาไว้
วันนั้นเราอยู่บนบ้านกับแม่เป็นเวลาซัก 5 ทุ่มกว่าๆ เป็นวันที่พ่อเราพึ่งกลับจากต่างประเทศพึ่งถึงบ้าน แม่เราก็ลงไปทำกับข้าวให้พ่อที่พึ่งจะกลับบ้านมาเหนื่อยๆ เราก็ด้วยความคิดถึงพ่อจะแกล้งพ่อเลยเข้าไปนั้งแอบในตู้เสื้อผ้ากะว่าพ่อขึ้นมาจะ จ๊ะเอ๋! พ่อซ่ะหน่อย (เราเล่นจ๊ะเอ๋กับพ่อประจำแต่ไม้ใช่ในตู้เสื้อผ้า)
คราวนี้เราก็เข้าไปนั้งแอบในตู้เสื้อผ้า ในนั้นมันมือมากมีแต่เสื้อผ้าที่แขวนมาบังหน้าบังตาหมด กลิ่นไอของเนื้อผ้าที่เก็บไว้นานๆก็ฟุ่งไปทั่วตู้ หายใจรำบากมาก นั้งไปได้ซัก4-5 นาทีได้ ก็มีเสียงเบาๆบางๆมาจากข้างๆตู้ มาเรียกชื่อเล่นเรา เสียงแบบลากยาวชาๆแต่มันไม่ใช่เสียงในครอบครัวเรา เราก็ผง่ะ! ขึ้นมาในใจคิดว่าแม่เรียกไม่ก็หูฝาดไปเองเราเลยไม่ยอมออกไปนั้งรอพ่อในตู้เหมือนเดิม นั้งไปอีก แปปนึงได้ ก็มีเสียงเรียกแบบเดิม เบาๆบางๆลากยาวววว แต่ชัดขึ้นมาหน่อย คราวนี้เราเริ่มสะดุ้ง! และเราเริ่มนึกถึงเรื่องแบบนั้นขึ้นมาขนก็ลุกตั้งแต่แขนขึ้นมายันแก้ม ในใจก็เอาว่ะถ้ามีเสียงใครมาเรียกชื่ออีกแสดงว่าใช่....แน่นอน หลังจากคิดในใจเสร็จ เสียงเรียกชื่อเรามาเลยคราวนี้ชัดมากกก ทำให้เราพุ่งออกจากตู้เสื้อผ้าด้วยความกลัวและขนลุกแทบไม่ทัน จากนั้นลงล้างไปถามพ่อแม่ให้แน่ใจว่าเมื่อกี้ได้เรียกเรามั้ย ปรากฏว่าทั้งสองตอบว่าไม่ได้เรียกทำไมหรือ เราก็ป่าวๆไม่มีไรรีบขึ้นไปนอนเลยยย....จบ
ปล.มีเรื่องเยอะเลยเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในชีวิตที่เจอจะๆและเรื่องแรกที่มาเล่าในพันทิป ยังไงก็ขอบคุณท่านผู้อ่านมากๆที่อ่านจบ ฮี่ๆ
เรื่องหลอน>ตู้เสื้อผ้า....!
- มาเข้าเรื่องกันดีกว่า -
เรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเราเองซักช่วงอายุ 15 (ม.ต้น) และตู้เสื้อผ้านี้ก็เก่าเป็นตู้เสื้อผ้าที่เจ้าของบ้านเก่านั้นทิ้งเอาไว้
วันนั้นเราอยู่บนบ้านกับแม่เป็นเวลาซัก 5 ทุ่มกว่าๆ เป็นวันที่พ่อเราพึ่งกลับจากต่างประเทศพึ่งถึงบ้าน แม่เราก็ลงไปทำกับข้าวให้พ่อที่พึ่งจะกลับบ้านมาเหนื่อยๆ เราก็ด้วยความคิดถึงพ่อจะแกล้งพ่อเลยเข้าไปนั้งแอบในตู้เสื้อผ้ากะว่าพ่อขึ้นมาจะ จ๊ะเอ๋! พ่อซ่ะหน่อย (เราเล่นจ๊ะเอ๋กับพ่อประจำแต่ไม้ใช่ในตู้เสื้อผ้า)
คราวนี้เราก็เข้าไปนั้งแอบในตู้เสื้อผ้า ในนั้นมันมือมากมีแต่เสื้อผ้าที่แขวนมาบังหน้าบังตาหมด กลิ่นไอของเนื้อผ้าที่เก็บไว้นานๆก็ฟุ่งไปทั่วตู้ หายใจรำบากมาก นั้งไปได้ซัก4-5 นาทีได้ ก็มีเสียงเบาๆบางๆมาจากข้างๆตู้ มาเรียกชื่อเล่นเรา เสียงแบบลากยาวชาๆแต่มันไม่ใช่เสียงในครอบครัวเรา เราก็ผง่ะ! ขึ้นมาในใจคิดว่าแม่เรียกไม่ก็หูฝาดไปเองเราเลยไม่ยอมออกไปนั้งรอพ่อในตู้เหมือนเดิม นั้งไปอีก แปปนึงได้ ก็มีเสียงเรียกแบบเดิม เบาๆบางๆลากยาวววว แต่ชัดขึ้นมาหน่อย คราวนี้เราเริ่มสะดุ้ง! และเราเริ่มนึกถึงเรื่องแบบนั้นขึ้นมาขนก็ลุกตั้งแต่แขนขึ้นมายันแก้ม ในใจก็เอาว่ะถ้ามีเสียงใครมาเรียกชื่ออีกแสดงว่าใช่....แน่นอน หลังจากคิดในใจเสร็จ เสียงเรียกชื่อเรามาเลยคราวนี้ชัดมากกก ทำให้เราพุ่งออกจากตู้เสื้อผ้าด้วยความกลัวและขนลุกแทบไม่ทัน จากนั้นลงล้างไปถามพ่อแม่ให้แน่ใจว่าเมื่อกี้ได้เรียกเรามั้ย ปรากฏว่าทั้งสองตอบว่าไม่ได้เรียกทำไมหรือ เราก็ป่าวๆไม่มีไรรีบขึ้นไปนอนเลยยย....จบ
ปล.มีเรื่องเยอะเลยเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในชีวิตที่เจอจะๆและเรื่องแรกที่มาเล่าในพันทิป ยังไงก็ขอบคุณท่านผู้อ่านมากๆที่อ่านจบ ฮี่ๆ