สมัยก่อนผมอยู่แถบบ้านนอก ชนบทพอมีคนตาย เห็นเค้าว่าคนที่ตาย จะรู้ตัวว่าตายก็วันกลับธาตุ ภาษาบ้านผมเรียกอย่างงั้น ซึ่งผมก็รู้สึกได้ ในวันที่พ่อผมเสีย ผมบวชหน้าไฟ สมัยนั้นเผากองหอน
ซึ่งก็เผาตามปกติ แต่ตอนเช้าอีกวันจะเป็นวัน กลับธาตุ คือทำเขี่ยกระดูกขี้เถ้าเป็นรุปคนแล้วนำเหรียญตังวางเป็นจุดๆ32เหรียญนะ ถ้าจำไม่ผิด พิธีก็เสร็จสิ้นไป
แต่พอตกกลางคืน ผมนอนวัน ที่เผาศพพ่ออยู่ติดกำแพงวัด ประมาณ4ทุ่มได้ บรรยากาศตามบ้านนอกสมัยก่อนนะครับ ไฟฟ้ายังไม่มี ข้างทางส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยมีบ้านคนเพราะปลุกกันห่าง
เงียบสนิท พอ4ทุ่มกว่า หมามันหอน หอนแบบโหยหวนเลย ตั้งแต่บริเวรที่เผา หอนกันเป็นทอดๆ ต่อๆกัน เหมือนคนเดินไปทางไหนก็หอนตามนั้น ผมรู้ว่าพ่อคงกลับบ้านแน่ๆ
พอเช้ามาถามโยมแม่ แม่บอกเสียงหอนตามทางมาจากวัดมาถึงบ้านอ้อมบ่านเลย คนเก่าแก่เค้าบอกให้พลิกบันไดบ้าน ซึ่งพี่เขยรีบไปพลีกก่อนเลย กลัวนอนกองกันเลย
แต่ผิดกับสมัยนี้ คนตายไม่มีหมาหอน ไม่มีบรรยากาศแบบว่าเหมมือนรู้สึกว่ากลับมาบ้านเลย
ขนาดคนสมัยเป็นคน หวงบ้านห่วงสมบัติ ตายแล้วยังเงียบกรีบ หรือผี สมัยนี้ ตายแล้วยมบาลเอาไปเลยแฮะ ความรู้สึกส่วนตัวนะครับ-
ว่ามั้ย สมัยนี้ ผีไปไหนหมด หรือ ยมบาลทำงานได้ไวกว่าแต่ก่อน (มีเรื่องเล่า)
ซึ่งก็เผาตามปกติ แต่ตอนเช้าอีกวันจะเป็นวัน กลับธาตุ คือทำเขี่ยกระดูกขี้เถ้าเป็นรุปคนแล้วนำเหรียญตังวางเป็นจุดๆ32เหรียญนะ ถ้าจำไม่ผิด พิธีก็เสร็จสิ้นไป
แต่พอตกกลางคืน ผมนอนวัน ที่เผาศพพ่ออยู่ติดกำแพงวัด ประมาณ4ทุ่มได้ บรรยากาศตามบ้านนอกสมัยก่อนนะครับ ไฟฟ้ายังไม่มี ข้างทางส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยมีบ้านคนเพราะปลุกกันห่าง
เงียบสนิท พอ4ทุ่มกว่า หมามันหอน หอนแบบโหยหวนเลย ตั้งแต่บริเวรที่เผา หอนกันเป็นทอดๆ ต่อๆกัน เหมือนคนเดินไปทางไหนก็หอนตามนั้น ผมรู้ว่าพ่อคงกลับบ้านแน่ๆ
พอเช้ามาถามโยมแม่ แม่บอกเสียงหอนตามทางมาจากวัดมาถึงบ้านอ้อมบ่านเลย คนเก่าแก่เค้าบอกให้พลิกบันไดบ้าน ซึ่งพี่เขยรีบไปพลีกก่อนเลย กลัวนอนกองกันเลย
แต่ผิดกับสมัยนี้ คนตายไม่มีหมาหอน ไม่มีบรรยากาศแบบว่าเหมมือนรู้สึกว่ากลับมาบ้านเลย
ขนาดคนสมัยเป็นคน หวงบ้านห่วงสมบัติ ตายแล้วยังเงียบกรีบ หรือผี สมัยนี้ ตายแล้วยมบาลเอาไปเลยแฮะ ความรู้สึกส่วนตัวนะครับ-