ถามเพื่อนที่เป็นภิกษุณีไต้หวันว่า พุทธศาสนาในไต้หวัน เรียกว่า พุทธมหายาน แต่แต่ละวัดก็สอนไม่เหมือนกัน สถาปัตยกรรมคนละแบบ การจัดการองค์กรเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน
อย่างวัดที่เธออยู่มีชื่อว่า luminary ก็แบบนึง ฉือจี้ ก็แบบนึง ฝอกวงซาน ก็แบบนึง ถามว่า เธอมีการเปรียบเทียบกับสำนักอื่นไหม ว่าอันนี้ไม่ตรงตามหลักคำสอน อันนี้ผิดเพี้ยน อันนี้เงินเยอะเกิน อันนี้ไม่ใช่พุทธแท้?
เพื่อนทำหน้างง ตอบว่า "...จะเสียเวลาเปรียบเทียบไปทำไม? มีอะไรอย่างอื่นให้ทำเยอะแยะ"
เธอเสริมด้วยสีหน้าจริงจังว่า ....ยังมีผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลืออีกมาก แทนที่จะมัวเปรียบเทียบกับสำนักอื่น ทำไมไม่เอาเวลาไปใช้ในการนำคำสอนไปปฏิบัติเพื่อประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์และสรรพสัตว์
เนื่องจากในไต้หวัน ไม่มีองค์การกลางทางศาสนาของรัฐ ทำให้คำถามในเรื่องความถูกต้องทางศาสนาไม่เม้กเซ้นส์ในตัวมันเอง เมื่อไม่มีใครตั้งตนเป็นผู้มีอำนาจชี้นิ้วถูกผิด มาตรฐานความถูกต้องทางศาสนาก็ไม่มี ทั้งหมดเป็นเรื่องการพิสูจน์ตัวเองผ่านการปฏิบัติคำสอนของแต่ละสำนักและการใช้วิจารณญาณของผู้มีศรัทธาเอง
เธอยังเสริมว่า หากจะคุยเรื่องความถูกต้องทางศาสนา ก็จะเป็นลักษณะการเชื้อเชิญกันมาสนทนาพูดคุยกันอย่างเป็นกัลยาณมิตร ในรูปแบบงานเสวนาประจำปี conference ซึ่งแต่ละสำนักก็หมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพ การจะคุยเรื่องแบบนี้ได้ต้องเกิดขึ้นจากความเป็นมิตรกันเสียก่อน ไม่งั้นจะคุยกันให้ตายก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร
Cr. Vichak Panich
ถ้าเราทำได้อย่างไต้หวัน พุทธเถรวาทน่าจะเจริญรุ่งเรืองและเผยแผ่ได้กว้างไกลขึ้นมั้ย?
ถามเพื่อนที่เป็นภิกษุณีไต้หวันว่า พุทธศาสนาในไต้หวัน เรียกว่า พุทธมหายาน แต่แต่ละวัดก็สอนไม่เหมือนกัน สถาปัตยกรรมคนละแบบ การจัดการองค์กรเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน
อย่างวัดที่เธออยู่มีชื่อว่า luminary ก็แบบนึง ฉือจี้ ก็แบบนึง ฝอกวงซาน ก็แบบนึง ถามว่า เธอมีการเปรียบเทียบกับสำนักอื่นไหม ว่าอันนี้ไม่ตรงตามหลักคำสอน อันนี้ผิดเพี้ยน อันนี้เงินเยอะเกิน อันนี้ไม่ใช่พุทธแท้?
เพื่อนทำหน้างง ตอบว่า "...จะเสียเวลาเปรียบเทียบไปทำไม? มีอะไรอย่างอื่นให้ทำเยอะแยะ"
เธอเสริมด้วยสีหน้าจริงจังว่า ....ยังมีผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลืออีกมาก แทนที่จะมัวเปรียบเทียบกับสำนักอื่น ทำไมไม่เอาเวลาไปใช้ในการนำคำสอนไปปฏิบัติเพื่อประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์และสรรพสัตว์
เนื่องจากในไต้หวัน ไม่มีองค์การกลางทางศาสนาของรัฐ ทำให้คำถามในเรื่องความถูกต้องทางศาสนาไม่เม้กเซ้นส์ในตัวมันเอง เมื่อไม่มีใครตั้งตนเป็นผู้มีอำนาจชี้นิ้วถูกผิด มาตรฐานความถูกต้องทางศาสนาก็ไม่มี ทั้งหมดเป็นเรื่องการพิสูจน์ตัวเองผ่านการปฏิบัติคำสอนของแต่ละสำนักและการใช้วิจารณญาณของผู้มีศรัทธาเอง
เธอยังเสริมว่า หากจะคุยเรื่องความถูกต้องทางศาสนา ก็จะเป็นลักษณะการเชื้อเชิญกันมาสนทนาพูดคุยกันอย่างเป็นกัลยาณมิตร ในรูปแบบงานเสวนาประจำปี conference ซึ่งแต่ละสำนักก็หมุนเวียนกันเป็นเจ้าภาพ การจะคุยเรื่องแบบนี้ได้ต้องเกิดขึ้นจากความเป็นมิตรกันเสียก่อน ไม่งั้นจะคุยกันให้ตายก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร
Cr. Vichak Panich