สวัสดีค่ะ เราชื่อนาย ตอนนี้เราเรียนจบแล้วหล่ะ เราอยากมาเล่าประสบการณ์บางอย่างของเรานะ
ปล. อย่าด่าเราเยอะนะ
\\\\\\ ในคริสต์มาสของโรงเรียน โรงเรียนเราก็ได้จัดงานสังสรรค์ มีกิจกรรมต่างๆมีการแสดงบนเวที แต่ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่หรอก เราก็เลยจะลงไปสังสรรค์กับเพื่อนในห้องที่พวกเราจัดงานเลี้ยงกันเองอีกที ในจังหวะที่เรากำลังคุยกับเพื่อนก็มีผู้ชายคนนึงตัวเล็กๆไม่สูงมากถือกล่องของขวัญเดินตรงมาหาเราเเล้วยื่นให้เราก็รับไว้แล้วพูดขอบคุณตามมารยาทแหละเพราะเห็นเป็นเพื่อนในห้องเดียวกันอีกอย่างเราชอบผู้ชายที่สูงกว่าเรา(ตอนหลังๆเค้าสูงกว่าเรามากๆๆๆๆ เพิ่งโตรึไงไม่รู้ 5555) แลัวเรากับเค้าก็แยกย้ายกันไปสังสรรค์กันต่อ จากวันนั้นมาเค้าก็ตามจีบกว่าจะตกลงเป็นเเฟนกันได้ก็ใช้เวลาปีกว่าในการคุยกัน เรากับเค้าตอนนี้คบกันมา 9 ปีแล้วหล่ะ(ไม่นับเวลาที่คุยกันนะ)เรากับเค้าผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะทั้งเรื่องนิสัยที่ต่างกัน เรื่องระยะทาง(เราจบม.3ก็พากันแยกย้ายไปเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบเรียนกันคนละจังหวัด) พอเริ่มเเยกกันก็เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้นจนกลายเป็นทะเลาะกันทุกวันจนเราต้องกลับมาคุยกันว่าจะเอายังไงต่อซึ่งก็ตกลงกันว่าให้ต่างคนต่างลดการหึงหวงลงและไว้ใจกันมากขึ้น ซึ่งมันก็ดีนะเราเริ่มไม่ทะเลาะกันบ่อยจนกลายเป็นไม่ทะเลาะกันเลยจนกระทั่งจบม.6เค้าาก็กลับมาแต่ไม่ได้เรียนต่อเค้าทำงานแต่เราเรียนต่อซึ่งเราได้เจอกันทุกวันได้เห็นหน้ากันมันมีความสุขมากๆคงจะเค้าใจเราเนอะ 3 ปีที่คุยแต่โทรศํพท์ แค่วิดีโอคอลกันมันแทบไม่ได้กับกันเจอหน้ากัน ตอนเเรกๆมันดีมากแต่มันมีเหตุการณ์นึงมันเป็นความผิดของเราเองแหละ เค้าทำงานเราก็เข้าใจเค้านะแต่ความเคยชินอ่ะจากการได้เจอกันทุกวันกลับกลายมาเป็นไม่ค่อยได้เจอ ไม่ค่อยโทรหา เปิดไปอ่านแชทยังเป็นแชทที่คุยกันเมื่อ2วันอยู่เลย เราเหงามากๆแต่เราก็ทนอยู่ในสภาพนั้นประมาณปีนึงได้มั้งเราก็เลยเริ่มแชทคุยกับคนนั้นคนนี้บ้างแต่ไม่จริงจังแบบคุยแก้เหงาอ่ะ จนไปเจอคนนึงเค้าอายุ40ละทักเรามาเราก็ตอบไปตามปกติจากนั้นก็คุยกันทุกวันๆแต่เราบอกนะว่าเรามีแฟนแล้วเค้ามีชีวิตที่มั่นคงนะ มีเงินเดือนสูง มีอนาคตที่แน่นอน เราเริ่มชอบเค้าเพราะความเป็นผูใหญ่เริ่มหึงเค้า เค้าก็เริ่มหึงเรา เราคุยกันมา2-3เดือน ก็เริ่มมาเจอกันบ้าง เที่ยวกันบ้าง (กับแฟนเราเรายังรักเค้าเหมือนเดิมนะตอนนั้น ปฎิบัติกับเค้าเหมือนเดิมทุกอย่าง) จนมีวันนึงเเฟนมาหาที่หออยู่ดีๆก็เข้ามาค้นโทรศัพท์ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่เราลืมลบไลน์ที่คุยกับอีกคนเอาไว้ เค้าเสียใจมากเลยเราเห็นเค้านั่งร้องไห้และก็พูดกับเราว่า"กูไว้ใจมากนะแต่ทำไมทำกับกูแบบนี้"เราก็ตอบกลับไปในเหตุผลงี่เง่าบ้าๆบอๆของเราแหละ แต่เค้าก็พยายามรั้งให้เราอยู่นะ เค้าให้โอกาสเราปรับตัวและแก้ไขแต่เราโง่ไม่คว้าเอาไว้อ่ะ เราเลือกที่จะไปคบกับอีกคนนึง แต่ด้วยการที่คบกันมานานเราก็คุยกันได้ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันมีอะไรก็ปรึกษากันได้แต่เค้าขอเวลาทำใจนิดนึงซึ่งก็เป็นแบบนั้นจริงๆนะ เค้าเริ่มมีคนคุยด้วยแต่เค้าไม่อยากคบเพราะเข็ด
\\\\\ เราคบกับพี่เค้าเรามีความสุขนะแต่แค่เริ่มคบกันได้เเค่อาทิตย์เดียวพี่เค้าเริ่มมีความลับ(เราเป็นคนไม่เช็คโทรศัพท์ของแฟนเลย) เช่น มีคนโทรมาแต่ไม่ยอมรับบ้าง เราเห็นแวบๆว่าหน้าจอโทรศัพท์พี่เค้าเป็นรูปผู้หญิงแต่เราก็ไม่กล้าถาม จนพี่เค้าก็มาสารภาพกับเราว่าเค้ามีเมียแล้ว ตอนนั้นเราช็อคมากเสียใจมากแต่ด้วยความที่เราชอบพี่เค้ามากเราเลยยอมอยู่ในสถานะเมียน้อย เวลาเมียพี่เค้าโทรมาตอนอยู่กับเราเราก็ต้องนั่งฟังเค้าคุยกันแอบเจอกัน โทรไปหาพี่เค้าได้เฉพาะเวลาที่พี่เค้าอยู่ที่ทำงาน จนเราทนไม่ไหวเราเลยเดินออกมาเอง
\\\\\ ตอนนั้นเสียใจเสียความรู้สึกมาก ร้องไห้ฟูมฟายก็โทรไปหาเเฟนเก่า เค้าก็มาอยู่เป็นเพื่อนมาดูแล เค้าพูดมาประโยคนึงเป็นประโยคที่เราจุกเลยนะ
เค้าพูดว่า"กูเจ็บหว่ะที่เลือกปล่อยไปให้ไปมีความสุขแต่กลับร้องไห้อย่างงี้"แล้วเค้าก็นั่งร้องไห้กับเรา ตอนที่เค้าพูดจบเรื่องราวต่างๆที่เรากับเค้าผ่านมาด้วยกันมาเริ่มผุดขึ้นมาแล้วเราก็พูดแบบเห็นแก่ตัวไปว่า"กูขอกลับมาได้มั้ยกูจะไม่ทำอย่างนั้นอีกกูขอโทษที่กูเลือกทิ้งคนที่รักกูที่สุดไปขอโอกาสเรากลับมาเริ่มต้นอีกครั้งนะ " เค้าก็ตอบตกลงแต่เค้าไม่สามารถกลับมาไว้ใจเราเหมือนเดิมได้แล้วนะ เราก็บอกว่าเราจะพอสูจน์ให้เค้ากลับมาไว้ใจเราอีกครั้งให้ได้ ตอนแรกๆที่กลับมามันก็มีปัญหาต่างๆ เค้าไม่ยอมไว้ใจเรา เช็คโทรศัพท์ทุกวัน ตอนนั้นมันเกินไปแล้วอ่ะเค้าไม่ไหวเราก็ไม่ไหวก็เลยมานั่งคุยกันว่าจะเอายังไง เราก็เลยลบบัญชีไลน์ทิ้งไปและไม่เล่นไลน์เลยเค้าก็เริ่มค่อยๆไว้ใจมากขึ้นเพราะเราไม่มีอะไร เราพูดกับตัวเองแล้วว่าเราจะไม่ยอมเสียเค้าไปอีแล้ว เราทำตัวดีตลอดมีเค้าคนเดียวจนถึงตอนนี้เราสองคนรักกันดี ไม่ค่อยทะเลาะกัน แฮปปี้มากดีอ่าาาาาา
\\\\\ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ รักน๊าาาาา
แช์ประสบการณ์ พูดคุยกันได้นะคะ
ปล. อย่าด่าเราเยอะนะ
\\\\\\ ในคริสต์มาสของโรงเรียน โรงเรียนเราก็ได้จัดงานสังสรรค์ มีกิจกรรมต่างๆมีการแสดงบนเวที แต่ไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่หรอก เราก็เลยจะลงไปสังสรรค์กับเพื่อนในห้องที่พวกเราจัดงานเลี้ยงกันเองอีกที ในจังหวะที่เรากำลังคุยกับเพื่อนก็มีผู้ชายคนนึงตัวเล็กๆไม่สูงมากถือกล่องของขวัญเดินตรงมาหาเราเเล้วยื่นให้เราก็รับไว้แล้วพูดขอบคุณตามมารยาทแหละเพราะเห็นเป็นเพื่อนในห้องเดียวกันอีกอย่างเราชอบผู้ชายที่สูงกว่าเรา(ตอนหลังๆเค้าสูงกว่าเรามากๆๆๆๆ เพิ่งโตรึไงไม่รู้ 5555) แลัวเรากับเค้าก็แยกย้ายกันไปสังสรรค์กันต่อ จากวันนั้นมาเค้าก็ตามจีบกว่าจะตกลงเป็นเเฟนกันได้ก็ใช้เวลาปีกว่าในการคุยกัน เรากับเค้าตอนนี้คบกันมา 9 ปีแล้วหล่ะ(ไม่นับเวลาที่คุยกันนะ)เรากับเค้าผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะทั้งเรื่องนิสัยที่ต่างกัน เรื่องระยะทาง(เราจบม.3ก็พากันแยกย้ายไปเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบเรียนกันคนละจังหวัด) พอเริ่มเเยกกันก็เริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้นจนกลายเป็นทะเลาะกันทุกวันจนเราต้องกลับมาคุยกันว่าจะเอายังไงต่อซึ่งก็ตกลงกันว่าให้ต่างคนต่างลดการหึงหวงลงและไว้ใจกันมากขึ้น ซึ่งมันก็ดีนะเราเริ่มไม่ทะเลาะกันบ่อยจนกลายเป็นไม่ทะเลาะกันเลยจนกระทั่งจบม.6เค้าาก็กลับมาแต่ไม่ได้เรียนต่อเค้าทำงานแต่เราเรียนต่อซึ่งเราได้เจอกันทุกวันได้เห็นหน้ากันมันมีความสุขมากๆคงจะเค้าใจเราเนอะ 3 ปีที่คุยแต่โทรศํพท์ แค่วิดีโอคอลกันมันแทบไม่ได้กับกันเจอหน้ากัน ตอนเเรกๆมันดีมากแต่มันมีเหตุการณ์นึงมันเป็นความผิดของเราเองแหละ เค้าทำงานเราก็เข้าใจเค้านะแต่ความเคยชินอ่ะจากการได้เจอกันทุกวันกลับกลายมาเป็นไม่ค่อยได้เจอ ไม่ค่อยโทรหา เปิดไปอ่านแชทยังเป็นแชทที่คุยกันเมื่อ2วันอยู่เลย เราเหงามากๆแต่เราก็ทนอยู่ในสภาพนั้นประมาณปีนึงได้มั้งเราก็เลยเริ่มแชทคุยกับคนนั้นคนนี้บ้างแต่ไม่จริงจังแบบคุยแก้เหงาอ่ะ จนไปเจอคนนึงเค้าอายุ40ละทักเรามาเราก็ตอบไปตามปกติจากนั้นก็คุยกันทุกวันๆแต่เราบอกนะว่าเรามีแฟนแล้วเค้ามีชีวิตที่มั่นคงนะ มีเงินเดือนสูง มีอนาคตที่แน่นอน เราเริ่มชอบเค้าเพราะความเป็นผูใหญ่เริ่มหึงเค้า เค้าก็เริ่มหึงเรา เราคุยกันมา2-3เดือน ก็เริ่มมาเจอกันบ้าง เที่ยวกันบ้าง (กับแฟนเราเรายังรักเค้าเหมือนเดิมนะตอนนั้น ปฎิบัติกับเค้าเหมือนเดิมทุกอย่าง) จนมีวันนึงเเฟนมาหาที่หออยู่ดีๆก็เข้ามาค้นโทรศัพท์ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่เราลืมลบไลน์ที่คุยกับอีกคนเอาไว้ เค้าเสียใจมากเลยเราเห็นเค้านั่งร้องไห้และก็พูดกับเราว่า"กูไว้ใจมากนะแต่ทำไมทำกับกูแบบนี้"เราก็ตอบกลับไปในเหตุผลงี่เง่าบ้าๆบอๆของเราแหละ แต่เค้าก็พยายามรั้งให้เราอยู่นะ เค้าให้โอกาสเราปรับตัวและแก้ไขแต่เราโง่ไม่คว้าเอาไว้อ่ะ เราเลือกที่จะไปคบกับอีกคนนึง แต่ด้วยการที่คบกันมานานเราก็คุยกันได้ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันมีอะไรก็ปรึกษากันได้แต่เค้าขอเวลาทำใจนิดนึงซึ่งก็เป็นแบบนั้นจริงๆนะ เค้าเริ่มมีคนคุยด้วยแต่เค้าไม่อยากคบเพราะเข็ด
\\\\\ เราคบกับพี่เค้าเรามีความสุขนะแต่แค่เริ่มคบกันได้เเค่อาทิตย์เดียวพี่เค้าเริ่มมีความลับ(เราเป็นคนไม่เช็คโทรศัพท์ของแฟนเลย) เช่น มีคนโทรมาแต่ไม่ยอมรับบ้าง เราเห็นแวบๆว่าหน้าจอโทรศัพท์พี่เค้าเป็นรูปผู้หญิงแต่เราก็ไม่กล้าถาม จนพี่เค้าก็มาสารภาพกับเราว่าเค้ามีเมียแล้ว ตอนนั้นเราช็อคมากเสียใจมากแต่ด้วยความที่เราชอบพี่เค้ามากเราเลยยอมอยู่ในสถานะเมียน้อย เวลาเมียพี่เค้าโทรมาตอนอยู่กับเราเราก็ต้องนั่งฟังเค้าคุยกันแอบเจอกัน โทรไปหาพี่เค้าได้เฉพาะเวลาที่พี่เค้าอยู่ที่ทำงาน จนเราทนไม่ไหวเราเลยเดินออกมาเอง
\\\\\ ตอนนั้นเสียใจเสียความรู้สึกมาก ร้องไห้ฟูมฟายก็โทรไปหาเเฟนเก่า เค้าก็มาอยู่เป็นเพื่อนมาดูแล เค้าพูดมาประโยคนึงเป็นประโยคที่เราจุกเลยนะ
เค้าพูดว่า"กูเจ็บหว่ะที่เลือกปล่อยไปให้ไปมีความสุขแต่กลับร้องไห้อย่างงี้"แล้วเค้าก็นั่งร้องไห้กับเรา ตอนที่เค้าพูดจบเรื่องราวต่างๆที่เรากับเค้าผ่านมาด้วยกันมาเริ่มผุดขึ้นมาแล้วเราก็พูดแบบเห็นแก่ตัวไปว่า"กูขอกลับมาได้มั้ยกูจะไม่ทำอย่างนั้นอีกกูขอโทษที่กูเลือกทิ้งคนที่รักกูที่สุดไปขอโอกาสเรากลับมาเริ่มต้นอีกครั้งนะ " เค้าก็ตอบตกลงแต่เค้าไม่สามารถกลับมาไว้ใจเราเหมือนเดิมได้แล้วนะ เราก็บอกว่าเราจะพอสูจน์ให้เค้ากลับมาไว้ใจเราอีกครั้งให้ได้ ตอนแรกๆที่กลับมามันก็มีปัญหาต่างๆ เค้าไม่ยอมไว้ใจเรา เช็คโทรศัพท์ทุกวัน ตอนนั้นมันเกินไปแล้วอ่ะเค้าไม่ไหวเราก็ไม่ไหวก็เลยมานั่งคุยกันว่าจะเอายังไง เราก็เลยลบบัญชีไลน์ทิ้งไปและไม่เล่นไลน์เลยเค้าก็เริ่มค่อยๆไว้ใจมากขึ้นเพราะเราไม่มีอะไร เราพูดกับตัวเองแล้วว่าเราจะไม่ยอมเสียเค้าไปอีแล้ว เราทำตัวดีตลอดมีเค้าคนเดียวจนถึงตอนนี้เราสองคนรักกันดี ไม่ค่อยทะเลาะกัน แฮปปี้มากดีอ่าาาาาา
\\\\\ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ รักน๊าาาาา