คือแฟนผมเค้าบอกเลิกผมไปเพราะเข้าใจผมผิด ตอนนั้นเป็นช่วงปลายเทอม ม.6 กำลังจะจบการศึกษา ที่ผ่านมาผมทำตัวออกห่างจากแฟนมานิดหน่อย เพราะมีปัญหาชีวิตคู่ในรร.นิดหน่อย เนื่องจากเพื่อนแฟนผมเค้าคอยกีดกันผม จับเราสองคนแยกออกจากกันทุกครั้งที่เห็นเราเข้าใกล้กัน ก่อนหน้าที่ผมจะเริ่มออกห่างนั้นประมาณกลางเทอม ผมเหนื่อยที่จะพยายามเข้าใกล้แล้ว ผมเลยบอกแฟนผมไปว่า"จากนี้ไปเค้าจะไม่พยายามเข้าใกล้เตงแล้ว เค้าจะปล่อยให้เตงอยู่กับเพื่อนๆ จนกว่าเราจะจบม.6 ใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้มากที่สุด เพราะจากนี้ไปอาจจะไม่ได้เจอกับเพื่อนๆพวกนี้อีกแล้ว แล้วเราสองคนค่อยไปหวานกันต่อที่มหาลัย" เพราะเราเข้ามหาลัยเดียวกัน แฟนผมก้เข้าใจแล้วก้บอกโอเคก้ได้ แต่เราก้ยังแชทกันโทรคุยกันเหมือนเดิมนะครับ อยู่ไปอยู่มาแฟนผมพูดอะไรแปลกๆในแชท อยู่ดีๆก็พูดขึ้นมาประมานว่า"อย่าไปทำร้ายใครนะเวลาโกรธน่ะ และอย่าไปทำร้ายใครด้วย" ซึ่งมันทำให้ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับแฟนผมรึเปล่า ทำไมจู่ถึงพูดอะไรแปลกๆแบบนั้น ด้วยความเป็นห่วงก็เลยพยายามบอกให้แฟนผมเล่าให้ฟัง แต่แฟนผมไม่ยอมเล่า แฟนผมบอก"เค้ายังไม่พร้อมที่จะบอกตอนนี้ กลัวเตงจะเครียดจนนอนไม่หลับ" แต่ผมก้อยากจะให้รีบบอกนะครับ เพราะว่าในวันนั้น เวลาพักเที่ยง ผมเห็นแฟนผมกับเพื่อนของแฟนผมคนดังกล่าวขึ้นไปบนชั้น4 ซึ่งปกติเขาจะไม่ขึ้นไปกัน ผมไม่ไว้ใจเพื่อนแฟนก้เลยคิดไปต่างๆนาๆว่า"เพื่อนจะทำอะไรแฟนผมรึเปล่า หรือมีผช.คนอื่นทำอะไรแฟนผมรึเปล่า หรือแฟนผมโดนใครบังคับให้ทำอะไรน่าเกลียดๆจนกลัวว่าถ้าบอกผมผมจะรับไม่ได้ กลัวว่าผมจะโกรธจนไปทำร้ายใครคนนั้น ก้เลยไม่กล้าบอก อย่างนี้รึเปล่า" ผมคิดอย่างนั้น แฟนผมเค้าเป็นคนมีเมตตาสูงมากๆ เมตตาทั้งคน ทั้งสัตว์ หรือแม้กระทั่งกับสิ่งของด้วยซ้ำ ผมก้เลยกลัวว่าแฟนผมเค้าจะมีเมตตาเกินไป แบบว่าช่วยปกป้องคนร้ายจากผมทั้งๆที่ตัวเองโดนเขาทำร้ายมา ผมเลยให้เค้าบอกมาเร็วๆว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ เมื่อแฟนผมบอกแล้วผมก้จะได้ไปจัดการไอ้คนร้ายนั่น เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงของแฟนผมน่ะแหละครับ แต่ทำยังไงก้ไม่ยอมบอกเสียที ก้เลยเกิดมีปากเสียงกันนิดหน่อย มีปากเสียงกันสักพักแฟนผมก้บอกว่าจะบอกตอนเช้า ผมก้เลยโอเคแล้วส่งเธอเข้านอน แต่ผมยังไม่นอนหรอกครับ กำลังคิดวางแผนจัดการคนร้ายอยู่ กว่าจะได้นอนก้ปาเข้าไปตี3 พอตื่นมาตอนเช้าผมถามเธออีกครั้ง เธอก้แกล้งถามว่า"เรื่องอะไรหรอ ลืมแล้ว" ผมตอบ "อย่าเล่นตัวสิ บอกมาเถอะน่า" แต่เธอก้ไม่ยอมบอกสักที ก้เลยมีปากเสียงกันอีกรอบ... จนเลิกเรียนตอนเย็น ผมรัวแชทไปหาเธอในเฟส ให้เธอบอกอย่างสุดชีวิต จนเธอยอมบอก แต่สิ่งที่เธอบอกนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดเลยสักนิดเดียว เพราะสิ่งที่เธอบอก... คือคำว่า... "เราเลิกกันเถอะ"
ผมตกใจและเสียใจมาก ผมดิ้นรนจะรั้งเธอไว้ พยายามถามว่าทำไม เธอบอก"เค้าไม่ได้รักเตง แล้วเค้าก้รู้สึกว่าเตงไม่ได้รักเค้าเลย เตงเปลี่ยนไป" เธอกำลังเข้าใจผมผิดอยู่ครับ จริงครับที่ผมเปลี่ยนไป แต่ก้อย่างที่บอกแหละครับ ผมเปลี่ยนไปเพราะตอนแรกผมพยายามเข้าใกล้เธอ แต่เดี๋ยวนี้ผมไม่พยายามแล้ว เพราะโดนเพื่อนแฟนขัดขวาง ก้เลยออกห่างมาชั่วคราว ผมคิดว่าเธอคงจะลืมเรื่องที่ผมบอกไป เธอก้เลยคิดว่าผมไม่รักเธอแล้ว แต่ความจริงความรักผมไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยครับ ที่ผมทะเลาะก้เพราะเป็นห่วงตัวเธอเอง และที่ผมทำตัวออกห่างไปเพราะผมเห็นใจเพื่อนเธอด้วยแหละ ที่มาแยกผมกับแฟนให้ออกห่างจากกันก้คงเพราะว่าแฟนผมคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ละมั้ง ก้เลยไม่อยากให้ผมมาแย่งเธอให้ออกไปจากเขา หลังจากนั้น ผมก้พยายามโทรหา แต่เธอก้ไม่รับ ผมโทรต่อไปเรื่อยๆจนเธอยอมรับ พอเธอรับ ผมก้พยายามอธิบายทุกอย่าง แต่ผมเรียบเรียงคำพูดในหัวไม่ถูกเลย เพราะผมกำลังเสียใจ ร้องไห้อยู่ด้วย ผมก้พยายามพูดๆไป เธอก้เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง คุยยาวตั้งแต่ห้าโมงจนถึงสี่ทุ่ม พยายามพูดด้วยเหตุและผลให้เธอกลับมา แต่ก้ไม่สำเร็จครับ
ล่าสุดในพิธีจบการศึกษา เธอคุยกับผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุยเหมือนเรายังเป็นแฟนกันทุกอย่าง แต่แตกต่างกันที่สรรพนามที่ใช้เรียกตัวเองกับผม จากคำว่าเค้ากับเตง กลายเป็น เรากับเพิ่น
แฟนผมเค้าเป็นคนที่มีเมตตาสูงมากๆ ใจดี น่ารัก แต่ว่าเปนคนที่ยังอ่อนในเรื่องความรักและการใช้ชีวิต เพราะอยู่แต่บ้าน พ่อแม่เค้าหวงลูก ไม่ค่อยได้ปล่อยให้ออกไปไหน เมื่อเจอสถานการณ์ต่างๆก้เลยไปไม่ค่อยเป็น ทำตัวไม่ถูก ที่ผ่านมาผมก้เลยเป็นคนที่คอยปกป้อง คอยเคลียร์เรื่องต่างๆให้เธอเสมอ และตอนนี้เธอก้กำลังจะเข้ามหาลัยฯ ผมไม่อยากปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแบบนั้น ผมอยากจะอยู่ปกป้องเธออีกครั้ง สิ่งที่ผมทำไปทุกอย่าง ผมทำเพราะผมรัก ตอนนี้ผมวางแผนที่จะคืนดีกับเธออีกครั้งแล้ว เตรียมทั้งคำพูด ทั้งสื่อ ทุกอย่างที่ผมพอจะเตรียมได้ ผมจะคุยด้วยเหตุผลอีกครั้ง ผมอยากทราบว่า ผมยังพอมีโอกาสมั้ยครับที่จะทำให้เธอกลับมาคบกับผมอีกครั้ง (ย้ำนะครับว่าแฟนผมเค้าเลิกกับผมเพราะเข้าใจผิด ผมทำทุกอย่างไปเพราะความเป็นห่วงและความเห็นใจครับ)
ผมควรจะทำยังไงกับแฟนเก่าผมคนนี้ดีครับ
ผมตกใจและเสียใจมาก ผมดิ้นรนจะรั้งเธอไว้ พยายามถามว่าทำไม เธอบอก"เค้าไม่ได้รักเตง แล้วเค้าก้รู้สึกว่าเตงไม่ได้รักเค้าเลย เตงเปลี่ยนไป" เธอกำลังเข้าใจผมผิดอยู่ครับ จริงครับที่ผมเปลี่ยนไป แต่ก้อย่างที่บอกแหละครับ ผมเปลี่ยนไปเพราะตอนแรกผมพยายามเข้าใกล้เธอ แต่เดี๋ยวนี้ผมไม่พยายามแล้ว เพราะโดนเพื่อนแฟนขัดขวาง ก้เลยออกห่างมาชั่วคราว ผมคิดว่าเธอคงจะลืมเรื่องที่ผมบอกไป เธอก้เลยคิดว่าผมไม่รักเธอแล้ว แต่ความจริงความรักผมไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยครับ ที่ผมทะเลาะก้เพราะเป็นห่วงตัวเธอเอง และที่ผมทำตัวออกห่างไปเพราะผมเห็นใจเพื่อนเธอด้วยแหละ ที่มาแยกผมกับแฟนให้ออกห่างจากกันก้คงเพราะว่าแฟนผมคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ละมั้ง ก้เลยไม่อยากให้ผมมาแย่งเธอให้ออกไปจากเขา หลังจากนั้น ผมก้พยายามโทรหา แต่เธอก้ไม่รับ ผมโทรต่อไปเรื่อยๆจนเธอยอมรับ พอเธอรับ ผมก้พยายามอธิบายทุกอย่าง แต่ผมเรียบเรียงคำพูดในหัวไม่ถูกเลย เพราะผมกำลังเสียใจ ร้องไห้อยู่ด้วย ผมก้พยายามพูดๆไป เธอก้เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง คุยยาวตั้งแต่ห้าโมงจนถึงสี่ทุ่ม พยายามพูดด้วยเหตุและผลให้เธอกลับมา แต่ก้ไม่สำเร็จครับ
ล่าสุดในพิธีจบการศึกษา เธอคุยกับผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุยเหมือนเรายังเป็นแฟนกันทุกอย่าง แต่แตกต่างกันที่สรรพนามที่ใช้เรียกตัวเองกับผม จากคำว่าเค้ากับเตง กลายเป็น เรากับเพิ่น
แฟนผมเค้าเป็นคนที่มีเมตตาสูงมากๆ ใจดี น่ารัก แต่ว่าเปนคนที่ยังอ่อนในเรื่องความรักและการใช้ชีวิต เพราะอยู่แต่บ้าน พ่อแม่เค้าหวงลูก ไม่ค่อยได้ปล่อยให้ออกไปไหน เมื่อเจอสถานการณ์ต่างๆก้เลยไปไม่ค่อยเป็น ทำตัวไม่ถูก ที่ผ่านมาผมก้เลยเป็นคนที่คอยปกป้อง คอยเคลียร์เรื่องต่างๆให้เธอเสมอ และตอนนี้เธอก้กำลังจะเข้ามหาลัยฯ ผมไม่อยากปล่อยให้เธออยู่คนเดียวแบบนั้น ผมอยากจะอยู่ปกป้องเธออีกครั้ง สิ่งที่ผมทำไปทุกอย่าง ผมทำเพราะผมรัก ตอนนี้ผมวางแผนที่จะคืนดีกับเธออีกครั้งแล้ว เตรียมทั้งคำพูด ทั้งสื่อ ทุกอย่างที่ผมพอจะเตรียมได้ ผมจะคุยด้วยเหตุผลอีกครั้ง ผมอยากทราบว่า ผมยังพอมีโอกาสมั้ยครับที่จะทำให้เธอกลับมาคบกับผมอีกครั้ง (ย้ำนะครับว่าแฟนผมเค้าเลิกกับผมเพราะเข้าใจผิด ผมทำทุกอย่างไปเพราะความเป็นห่วงและความเห็นใจครับ)