พ่อแม่ที่คอยแต่บั่นทอนจิตใจลูกนี่คิดอะไรกันอยู่บ้างคะ

ตั้งความหวัง คอยกดดัน พอไม่เป็นดั่งใจก็ด่า
       เคยถามเขามั้ยคะว่าเขาอยากเป็นอะไร
       เคยถามเขามั้ยคะว่าที่เขาเรียนมันยากมั้ย
       เคยถามเขามั้ยคะว่าเหนื่อยหรือปล่าว
       เคยให้กำลังใจลูกตัวเองบ้างไหมคะ
  หรือทั้งชีวิตมีแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ เคยนึกถึงจิตใจเด็กบ้างมั้ย
  รู้บ้างมั้ยว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือกำลังใจจากครอบครัว ไม่ใช่คำพูดเลวร้าย
  เลิกสนใจสิ่งที่คิดว่าเขาต้องทำให้ได้ มาสนใจความรู้สึกแทนไม่ได้หรอคะ
  ลูกนะคะไม่ใช่หุ่นกระป๋อง มีความรู้สึก แคร์ความรู้สึกบ้างก็ได้ไม่เสียฟอร์มหรอกค่ะ