เข้ามาตอบความรู้สึกนี้ที

วันนี้เป็นวันสุดท้ายค่ะ ที่เราจะได้เห็นหน้ารุ่นพี่(ม.6)คนนึง ที่จริงพี่เค้าปัจฉิมเมื่อวานแต่ว่า เราไม่ได้เห็นหน้าเค้าทั้งวันเลย อยู่ใกล้แค่บนตึกกับข้างล่าง แต่ก็ไม่ได้ไปฟังวงพี่เค้าร้องเพลง คือ...เรื่องราวหลายๆ อย่าง มันเกิดขึ้นภายในเวลาแเดียว ทำไมเวลาถึงเดินไปเร็วขนาดนี้ ตอนที่ยังไม่รู้จักใครเลย กลุ่มพี่เค้าก็เป็นกลุ่มแรกที่เรารู้จัก นั่งโต๊ะทานข้าวเดียวกัน กลั้นหัวเราะไปด้วยกันแล้วเราก็มารู้ทีหลัง ว่าใครเป็นใครแต่เราก็จำใครไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ(แหะๆ) แล้วพอวันต่อๆ ไป มันก็รู้สึกเหมือนว่าชอบเค้านิดๆ เราไม่รู้หรอกค่ะว่าตอนนั้นชอบพี่เค้ารึเปล่า(พอเป็นเรื่องตัวเองที่ไรเป็นแบบนี้ทุกที...) แต่เวลาเราเป็นแบบนั้น แสดงว่าเรามีความรัก ไม่ค่อยอยากเชื่อใจตัวเองซักเท่าไหร่ แต่ว่า ถ้าเทียบกับที่เคยรู้สึกมา เค้าคนนี้ก็น่าจะชอบน้อยสุดแล้ว พอมีวันนี้(วันงานโรงเรียน) การแสดงทั้งหมดก็จบลง มีบูมให้พี่ม.6 ตอนนั้นคิดอยู่ตลอดเลยว่า "เกิดช้าไปหลายปีนะยัยเตี้ย" แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละค่ะ พอพี่เค้าขึ้นไปร้องเพลงให้เพื่อน เรารู้สึกอยากร้องไห้ มันเป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้เพราะซึ้งตามหรือเพราะว่า "วันสุดท้ายจริงๆ แล้ว" พี่เค้าร้องเพลงอยู่ต่อเลยได้ไหม ถ้าคนไม่เต็มโรงเรียนเราคงร้องไห้ไปแล้วล่ะค่ะ แต่เพลงที่เราได้ยินต่อจากนี้นี่สิ พี่เค้าร้องเพลง'เล่นของสูง' มันเจ็บมากเลยอ่ะ แล้วพอเราต้องกลับ(ช่วงที่พี่เค้ากกลังร้องเพลงเล่นของสูง) เราก็รู้สึกทนไม่ไหวตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินออกจากโต๊ะอาหาร ไม่รู้คิดอะไรเหมือนกันเรารีบวิ่งขึ้นรถ มันเหมือนกับว่าห้ามไม่ไหว จะร้องไห้ออกมาซะตอนนั้น เสียงเพลงก็ยังดังอยู่แบบนั้น เรารู้สึกทนฟังไม่ไหวแล้วก็เอามือมาปิดหูตัวเอง ความรู้สึกคือ อยากให้พ่อรีบๆ ขับรถกลับบ้านออกไปจากตรงนี้เร็วๆ มันเจ็บที่สุดเท่าทีาเคยเป็นมาแล้ว ไม่มีความรู้สึกไหนเจ็บเท่าช่วงนั้นเลย สุดท้ายเราก็ร้องไห้จนได้ ทนจนกว่าจะถึงบ้าน เราทำตัวไม่ไให้น่าสงสัย แล้วพอถึงบ้านก็รีบวิ่งขึ้นห้อง แล้วก็ร้องไห้ออกมาจนตาแดงไปหมด เราไม่รู้ว่าชอบเค้ารึเปล่า ถ้าจะใช้คำว่า"รู้ว่ารักตอนที่สายไป" มันจะเหมาะไหมคะ กับความรู้สึกทั้งหมดนี้