คิดถึงจริงๆนะ อยากให้พี่เห็นกระทู้นี้นะ

ก่อนอื่นเลยเราขอแนะนำตัว  ตอนนี้เรากำลังจะขึ้นปีหนึ่ง คือถ้าย้อนไปตั้งแต่มอหนึ่ง ตอนนั้นเราได้เข้าเรียนโรงเรียนประจำอำเภอแห่งหนึ่ง ก็จะพูดว่าเราเป็นคนที่รุ่นพี่ในโรงเรียนรู้จักก็มีรุ่นพี่ทักมาคุยด้วยเยอะเเยะ จนมาเจอกับพี่ผู้ชายคนหนึ่งพี่เค้าทักเรามาแต่พี่เค้าก็มีแฟนอยู่เเล้วจนทำให้เราโดนคนอื่นมองไม่ดี เเต่ในความโชคร้ายครั้งนั้นก็มีรุ่นพี่มอห้าคนนึง พี่เค้าอาจจะเป็นคนเดียวในตอนนั้นที่มองว่าเราไม่ได้แย่อย่างที่คนอื่นพูด จนพี่เค้าก็เอาตัวเองเข้ามาช่วยเรา เราก็คิดนะว่าจากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่ทำไมพี่เค้าถึงได้ช่วยเรา  จนมีอยู่วันนึงเราได้ตัดสินใจทักแชทพี่เค้าไป ทักไปว่า"ทำไรอยู่" หลังจากวันนั้นเราทั้งสองคนก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนวันนึงในเดือนสิงหาคม วันนั้นเรากำลังเดินกลับโรงอาหาร เราก็มองมาเห็นว่าพวกเพื่อนๆของพี่เค้ารวมถึงพี่เค้าด้วยนั่งอยู่หน้าห้องน้ำหน้าอาคารเรียนของเรา พี่เค้าเห็นเราเดินผ่านก็เลยเรียกเข้าไปคุยไปคุยมาก็เกิดเงียบดด้วยกันทั้งคู่จนพี่เค้าก็พูดขึ้นมา " เป็นแฟนกันไหม" ตอนนั้นมันเหมือนจุก พูดอะไรไม่ออก นี้ใช่ไหมที่เค้าเรียกกันว่าป๊อปปี้เลิฟ หลังจากนั้นเราก็คบกันมาเรื่อยๆ จากหนึ่งเดือนเป็นหนึ่งปี สองปี ..... " เกือบจะสามปี " ถ้าจำไม่ผิดน่าจะ สองปีเจ็ดเดือน   *** เราเป็นคู่รักหญิงหญิงที่ทุกคนในโรงเรียนรู้จัก แม้แต้คุณครูก็รู้จัก ความรู้สึกตอนนั้นเราทั้งสองคนรักกันมาก ยอมไม่กินข้าวเที่ยงเพื่อที่จะได้มีเวลาคุยกัน เรายอมที่จะกินข้าวเช้าสองครั้งในแต่ละวันคือ เราต้องกินข้าวเช้าจากที่บ้านก็ที่จะไปโรงเรียนแต่พอไปถึงโรงเรียนก็กินข้าวเช้ากับพี่เค้าอีกหนึ่งครั้ง มานึกๆดูตอนนี้ก็ตลกตัวเองเหมือนกัน อมยิ้ม16
  เเต่ถ้าถามถึงว่าทำไมถึงเลิกกันคงบอกได้เเต่ว่าระยะทางจริงๆ มีวันนึงวันนั้นเป็นวันประกาศผลสอบเข้ามหาลัยของพี่เค้า เเล้วผลมันประกาศออกมาว่าพี่เค้าได้ทุนไปเรียนที่มหาลัยดังแถวกรุงเทพ ทุกคนแสดงยินดีกับพี่เค้าแต่เราเมื่อได้ยินว่าพีเ่ค้าติดกลับน้ำตาไหล เพระาตอนนั้นคิดในใจว่าไม่อยากให้ไกลกันขนาดนั้นเลย ร้องไห้อยู่หลายวันเเต่พี่เค้าไม่รู้หรอก พอมาถึงวันที่ต้องไปส่งพีเค้าขึ้นรถไฟเพื่อไปปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ สองวันก่อนหน้านั้นเราก็คิดว่าอยากจะทำของขวัญให้พี่เค้าเราเลยตั้งใจถักผ้าพันคอให้  วันนั้นที่ส่งพี่ขึ้นรถไฟเราร้องไห้ร้องแบบร้องหนักมาก กลับมาถึงบ้านก็ยังร้อง จนนานเข้าเวลาผ่านไปเด็กมหาลัยก็เข้าใจว่าไม่ค่อยมีเวลามากนัก เพราะมีกิจกรรมเยอะ เเล้วช่วงนั้นไม่รู้ทำไมเกิดอะไรขึ้นเราทะเลาะกันเกือบจะทุกวัน พอกลับมาดีกันได้ไม่ถึงสี่วันทะเลาะกันอีกเเล้ว จนตอนนั้นคิดในใจว่า" เราที่เป็นเด็กกว่าพี่เค้าสี่ปี เราจะทำให้พี่เค้าอึดอัดไหมเราจะทำให้พี่เค้าไม่มีความสุขไหมที่ไกลกันแบบนี้ เพราะเข้าใจง่าพี่เค้าคงอยากมีฟิลแบบเที่ยวกับแฟน ออกค่ายอาสากับแฟน อยู่หอพักกับแฟน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ก็เลยทำให้เราตัดสินใจบอกเลิกพี่เค้าไป หลังจากที่เราบอกเลิกไป เกือบปีมั่งพี่เค้าก็มีแฟนใหม่ เป็นเด็กมหาลัยเดียวกันเเต่คนละคณะ เราก็ติดตามไอจีพี่เค้ากับแฟนพี่เค้าค่อยตามดูอยู่ตลอด จนสักพักพี่เค้ากับเเฟนก็ย้ายไปอยู่ด้วยกันเห็นพี่เค้าทั้งสองคนมีความสุข บอกตรงๆบางครั้งก็รู้สึกเจ็บ เคยคิดว่าทำไมที่ตรงนั้นในวันนี้ถึงไม่เป็นเรา
        ***** ถ้าพี่ได้บังเอิญเห็นกระทู้นี้หรือยังไงก็ตาม อยากจะบอกว่ายังคิดถึงอยู่ตลอดนะ ถ้าเป็นไปได้อยากให้เราได้กลับมาคุยกันอีกในอนาคต