คือที่บ้านทำงานค้าขายครับ พ่อกับผมจะทำงาน เเละเเม่เป็นโรคนี้ซึ่งเอาเเต่นอนเล่นโทรศัพทั้งวันกับหลับยาวทั้งวันเลย น่าจะง่วงจากการกินยา
กลางคืนก็ไม่ยอมนอนเล่นตลอด ผมนอนอยู่ด้วยบางทีมองไปจะเห็นเเกเเอบเล่นโทรศัพอยู่ พอเรียกเเม่ก็จะรีบเเกล้งหลับ
ซึ่งปัญหาไม่ได้อยู่เเค่ เเม่ทำอะไรไม่ได้กับ ต้องจ่ายยาไปเรื่อยๆ เเม่สร้างหนี้สินกองโตครับ จนต้องขายที่ดินใช้หนี้หมด โชคดีว่าที่ดินนั้น
ไม่ได้สำคัญมากมาย เเต่ก็ขายขาดทุน เเละที่สำคัญคือผมเริ่มหมดหวังเเล้วละครับ คือมีโอกาศได้คุยกับจิตเเพท เขาบอกว่าให้ใช้การพูดคุยครับ
ทำให้ผู้ป่วยไม่เหงา มีเพื่อนตลอด เเต่จะทำไงได้ครับมีเวลาเเค่ช่วงค่ำๆเท่านั้นละครับที่จะได้อยู่ด้วยกัน เเละตัวเเม่ผมเองก็เหมือนจะไม่ต้องการ
ไปคุยทีไรก็ตอบอือๆ ออๆ เเต่เวลาคุยโทรศัพนี่สนุกเชียว ต่อต้านการรักษาทางใจทุกอย่างเลย ใช้เเต่ของเเพงๆ รองเท้าเสื้อผ้า เครื่องประดับ
สั่งทางเน็ตตลอด ไม่ออกจากบ้านไปไหนเป็นเดือนๆ เเต่ก็เสียตังอยู่เรื่อย ไปรษณ๊เก็บตังปลายทาง มาส่งของนี่นั่นเเทบทุกวันเลยครับ
พออารมดีก็ไม่เคยจะอยู่บ้านหรอกครับ กว่าจะกลับก็มืด พร้อมหอบข้าวของพะรุงพะรัง ไม่อยากจะพูด รองเท้าส้นสูงคู่เป็นพัน ซื้อมาเก็บไว้
มากพอจะเปิดร้านเเผงเล็กๆ ตามตลาดมือสองยังได้ เเถมชอบเลี้ยงหมาอีกครับ พอรับมาเเล้วไม่นานก็เบื่อ พอโต หมดความน่ารักเเล้ว
ก็เอาไปให้คนอื่น เเลกกับลูกหมามา เห้อ หมาไม่ใช่สินค้า เทิร์นไปมาไม่รู้กี่รอบเเล้วครับ พยายามเเทบทุกอย่างครับพูดดีๆก็เเล้ว เอาใจใส่ก็เเล้ว
เเม่ผมยังจะทำธุรกิจขายของออนไลอีก โอยย เคยเจ๊งไปเเล้วรอบครับ สุดท้ายของที่ซื้อมาขาย วางทิ้งกระจัดกระจาย พอมาวันนี้ผมปรี๊ดดดเเตก
มันเเทบจะหมดความอดทนเเบ้วจริงๆ ผมรักเเม่ผมมากนะครับ เเต่ขอบอกตรงๆเลยว่าคนที่เป็นโรคนี้ กวนมากๆครับ
ผมเดินขึ้นบ้านมาจะทำกับข้าวกำลังอารมดีเลยครับ วันนี้ของขายดี เเม่ก็เดินมาเข้าห้องน้ำพอดี บอกกับผมว่า เเม่เรียนทำธุรกิจขายของออนไล
บอกตรงๆครับ ฟิวส์ขาดเเล้ว โวยใส่เเม่ไป อีกเเล้วหรอเเม่ ผมขออย่างเดียวละกลับมาทำงานบ้าน ทำกับข้าวก็พอครับ ผมทำงานหาเงินเอง
เเม่ไม่ต้องทำอะไรอย่างงี้ ถ้าจะทำก็มาช่วยกันทำงานขายของจะดีกว่า(คือผมจะต้องรับหน้าที่งานบ้าน ทำกับข้าว ล้างจาน ซักผ้าอยู่ด้วย)
เเม่ก็พูดกลับมาว่า เเม่เรียนอบรมออนไล 14วันก็ได้เเล้ว เดียวคอยดูนะถ้าทำสำเร็จเเม่จะได้เงินเพียบเลย พร้อมภาษาอะไรไม่รู้ซึ่งผมไม่เข้าใจ
หนักใจครับ พอผมจะพูดโต้ตอบอะไรพอเเม่เถียงไม่ได้เขาก็จะดิ้นร้องโวยวายเหมือนเด็กๆไปได้ ผมอายุไม่ถึง20ด้วยซ้ำ ตัดสินใจไม่เรียนหนังสือ ออกมาทำงานหาเงิน ช่วยพ่อเเม่ หวังจะให้ทุกอย่างดีขึ้น เพราะทนเห็นเเม่เป้นยังงี้
ไม่ได้ พ่อผมก็เช่นกันเหนื่อยมามากเเล้ว ชีวิตผมไม่เหมือนวัยรุ่นคนอื่น พ่อผมเขาก็เตือนเเล้วครับว่าถ้าจะลาออกจากโรงเรียนมาช่วยเเม่
ก็จะต้องทิ้งทุกอย่าง เพื่อนก็ไม่มี ไม่มีความสุข ลำบากมาก ใช่เลยครับ ตั้งเเต่นั้นมาพ่อผม ก็ได้ผมมาช่วยงาน หายเหนื่อยไปได้พอสมควร
เเละเพื่อนผมก็หายไปทีละคนๆ สุดท้ายผมเหลือเพื่อนเเท้ๆคนเดียว เเละความฝันที่ผมตั้งใจไว้ว่าจะเป็นอาชีพโน้นอาชีพนี้ก็เเทบจะโยนทิ้งได้เลย
เเต่เเม่ผมก็ไม่มีทีท่า ว่าจะหายจากโรคนี้เลย หนักมาถึงขั้นก่อเกิดโรคอื่นครับ เเม่ผมเล่นโทรศัพ จนไม่ยอมเข้าห้องน้ำ จนตอนนี้กระเพาะปัสสาวะอักเสบอีก
ใครหายจากโรคนี้ได้ ช่วยชี้เเนะทีเถอะครับบบ ผมสงสารเเม่มากๆ
เเม่ผมเป็นโรคอารมสองขั้ว
กลางคืนก็ไม่ยอมนอนเล่นตลอด ผมนอนอยู่ด้วยบางทีมองไปจะเห็นเเกเเอบเล่นโทรศัพอยู่ พอเรียกเเม่ก็จะรีบเเกล้งหลับ
ซึ่งปัญหาไม่ได้อยู่เเค่ เเม่ทำอะไรไม่ได้กับ ต้องจ่ายยาไปเรื่อยๆ เเม่สร้างหนี้สินกองโตครับ จนต้องขายที่ดินใช้หนี้หมด โชคดีว่าที่ดินนั้น
ไม่ได้สำคัญมากมาย เเต่ก็ขายขาดทุน เเละที่สำคัญคือผมเริ่มหมดหวังเเล้วละครับ คือมีโอกาศได้คุยกับจิตเเพท เขาบอกว่าให้ใช้การพูดคุยครับ
ทำให้ผู้ป่วยไม่เหงา มีเพื่อนตลอด เเต่จะทำไงได้ครับมีเวลาเเค่ช่วงค่ำๆเท่านั้นละครับที่จะได้อยู่ด้วยกัน เเละตัวเเม่ผมเองก็เหมือนจะไม่ต้องการ
ไปคุยทีไรก็ตอบอือๆ ออๆ เเต่เวลาคุยโทรศัพนี่สนุกเชียว ต่อต้านการรักษาทางใจทุกอย่างเลย ใช้เเต่ของเเพงๆ รองเท้าเสื้อผ้า เครื่องประดับ
สั่งทางเน็ตตลอด ไม่ออกจากบ้านไปไหนเป็นเดือนๆ เเต่ก็เสียตังอยู่เรื่อย ไปรษณ๊เก็บตังปลายทาง มาส่งของนี่นั่นเเทบทุกวันเลยครับ
พออารมดีก็ไม่เคยจะอยู่บ้านหรอกครับ กว่าจะกลับก็มืด พร้อมหอบข้าวของพะรุงพะรัง ไม่อยากจะพูด รองเท้าส้นสูงคู่เป็นพัน ซื้อมาเก็บไว้
มากพอจะเปิดร้านเเผงเล็กๆ ตามตลาดมือสองยังได้ เเถมชอบเลี้ยงหมาอีกครับ พอรับมาเเล้วไม่นานก็เบื่อ พอโต หมดความน่ารักเเล้ว
ก็เอาไปให้คนอื่น เเลกกับลูกหมามา เห้อ หมาไม่ใช่สินค้า เทิร์นไปมาไม่รู้กี่รอบเเล้วครับ พยายามเเทบทุกอย่างครับพูดดีๆก็เเล้ว เอาใจใส่ก็เเล้ว
เเม่ผมยังจะทำธุรกิจขายของออนไลอีก โอยย เคยเจ๊งไปเเล้วรอบครับ สุดท้ายของที่ซื้อมาขาย วางทิ้งกระจัดกระจาย พอมาวันนี้ผมปรี๊ดดดเเตก
มันเเทบจะหมดความอดทนเเบ้วจริงๆ ผมรักเเม่ผมมากนะครับ เเต่ขอบอกตรงๆเลยว่าคนที่เป็นโรคนี้ กวนมากๆครับ
ผมเดินขึ้นบ้านมาจะทำกับข้าวกำลังอารมดีเลยครับ วันนี้ของขายดี เเม่ก็เดินมาเข้าห้องน้ำพอดี บอกกับผมว่า เเม่เรียนทำธุรกิจขายของออนไล
บอกตรงๆครับ ฟิวส์ขาดเเล้ว โวยใส่เเม่ไป อีกเเล้วหรอเเม่ ผมขออย่างเดียวละกลับมาทำงานบ้าน ทำกับข้าวก็พอครับ ผมทำงานหาเงินเอง
เเม่ไม่ต้องทำอะไรอย่างงี้ ถ้าจะทำก็มาช่วยกันทำงานขายของจะดีกว่า(คือผมจะต้องรับหน้าที่งานบ้าน ทำกับข้าว ล้างจาน ซักผ้าอยู่ด้วย)
เเม่ก็พูดกลับมาว่า เเม่เรียนอบรมออนไล 14วันก็ได้เเล้ว เดียวคอยดูนะถ้าทำสำเร็จเเม่จะได้เงินเพียบเลย พร้อมภาษาอะไรไม่รู้ซึ่งผมไม่เข้าใจ
หนักใจครับ พอผมจะพูดโต้ตอบอะไรพอเเม่เถียงไม่ได้เขาก็จะดิ้นร้องโวยวายเหมือนเด็กๆไปได้ ผมอายุไม่ถึง20ด้วยซ้ำ ตัดสินใจไม่เรียนหนังสือ ออกมาทำงานหาเงิน ช่วยพ่อเเม่ หวังจะให้ทุกอย่างดีขึ้น เพราะทนเห็นเเม่เป้นยังงี้
ไม่ได้ พ่อผมก็เช่นกันเหนื่อยมามากเเล้ว ชีวิตผมไม่เหมือนวัยรุ่นคนอื่น พ่อผมเขาก็เตือนเเล้วครับว่าถ้าจะลาออกจากโรงเรียนมาช่วยเเม่
ก็จะต้องทิ้งทุกอย่าง เพื่อนก็ไม่มี ไม่มีความสุข ลำบากมาก ใช่เลยครับ ตั้งเเต่นั้นมาพ่อผม ก็ได้ผมมาช่วยงาน หายเหนื่อยไปได้พอสมควร
เเละเพื่อนผมก็หายไปทีละคนๆ สุดท้ายผมเหลือเพื่อนเเท้ๆคนเดียว เเละความฝันที่ผมตั้งใจไว้ว่าจะเป็นอาชีพโน้นอาชีพนี้ก็เเทบจะโยนทิ้งได้เลย
เเต่เเม่ผมก็ไม่มีทีท่า ว่าจะหายจากโรคนี้เลย หนักมาถึงขั้นก่อเกิดโรคอื่นครับ เเม่ผมเล่นโทรศัพ จนไม่ยอมเข้าห้องน้ำ จนตอนนี้กระเพาะปัสสาวะอักเสบอีก
ใครหายจากโรคนี้ได้ ช่วยชี้เเนะทีเถอะครับบบ ผมสงสารเเม่มากๆ