สวัสดีวันพุธสีเขียว
ในวัยเด็ก ความสุขของผมสามารถเกิดได้ง่ายแค่เสียงจ๊ะเอ๋ มาประสบพบเจอมหาทุกข์เอาก็ตอนรู้ความ ยิ่งรู้มากยิ่งเรื่องมาก
ยิ่งเรื่องมากสมดุลความสุขของผมก็ชักคลอนแคลน ผมสรุปได้ว่าความสุขผมไม่ได้เกิดยากขึ้น แต่ผมทุกข์ง่ายขึ้นต่างหาก
คิดได้ผมจึงหัดทำตัวปล่อยวางให้ความสุขรู้ว่าผมกำลังอ้าแขนรอรับ
...แต่บับ เหมือนพุทธองค์อยากให้ความสำเร็จของผมมีค่ามากขึ้น จึงไม่นิ่งนอนที่จะส่งปัจจัยแห่งทุกข์มาให้ผมฝึกอุเบกขาอย่างแข็งขัน
ทำไมท่านถึงมีอารมณ์ขันอันร้ายกาจได้ขนาดนี้ผมไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆมันเป็นแรงบรรดาลใจหนึ่งให้ผมวาดซีรี่ส์
'ผม vs ความชั่วร้าย' นี้ขึ้นครับ มาดูกัน
# 1 รูมเมท
รูมเมทเป็นขั้นกว่าของเพื่อนซึ่งอาจเป็นขั้นพัฒนาไปสู่สังคมครอบครัวในภายภาคหน้า อย่างไรก็ดี บางกรณีมันก็เป็นขั้นสุดของทุกข์ได้เช่นกันครับ ทุกข์ที่ว่าสำหรับบางคนอาจมาในรูปแบบคดีโจรกรรมโอวัลตินกล่องหรือการลืมล็อกกุญแจห้องซึ่งนับว่าเบมาก สำหรับผมมันก้าวกระโดดมายังรูปแบบมารหัวขนที่ถอดหางลูกศรกับไม้สามง่ามมายืนผึ่งลมตดอยู่หน้าพัดลมแทน ...ไอ้ (▼皿▼#)
#2 ความเซ้าซี้
น้องสาวผมเป็นคนน่ารักมากคนนึง เธอน่ารักซะจนผมคิดอยู่เสมอว่าเมื่อไหร่ตาเฒ่าชูชกจะมาทดสอบทานบารมีของผมเสียที
แล้วผมจะไม่เกี่ยงงอนยกเธอให้เป็นขี้ข้าเลยแม้แต่น้อย
#3 ยานยนต์
เวลาเติมน้ำมันเต็มถังเราจะเห็นเกน้ำมันแตะขีดfullเป็นเรื่องปกติ เช่นเดียวกับเกอุเบกขาที่ขยับไปแตะขีดlowตอนคุณต้องพาพาหนะผ่าวงล้อมออกจากซอง ถึงตอนนั้นคุณจะเริ่มแตกหักจากภายในพร้อมคิดว่าวินัยแห่งการมาจองที่จอดแต่เช้าแมร่มหลอกลวง (ยิ่งอาคารเรียนในวันสอบนะ ฮึ่ม)
# 4 ตะเกียบกับเส้นก๋วยเตี๋ยว
จุดด่างแห่งการสืบเชื้อสายจีนของผมคือ ผมดันเป็นคนไม่ถนัดใช้ตะเกียบครับ โดยฉะเพราะใช้คีบเส้นก๋วยเตี๋ยว ดังนั้นเวลาไปกินร้านที่ไม่มีส้อมในสำรับ ใจที่ทวงถามความยุติธรรมของผมกรีดร้องจากภายใน ความฟูมฟายที่ไม่ได้กินอร่อยอย่างคนอื่นสร้างรังสีเกียจชังน่าสะอิดสะเอียนปกคลุมพื้นที่ไปได้หลายช่วงตึกทีเดียว ยิ่งถ้าร้านไหนมีแต่ตะเกียบพลาสติกนะ อือหึ...
#5 ขอบเตียง
เคยได้ยินว่าของสวยงามเป็นกับดักของจอมมารมั้ยครับ เหลี่ยมมุมพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับด้านมืดของความสุขนุ่มนิ่มน่าสมสู่อย่างที่นอนเลย เมื่อสติถูกทำให้เจือจางโดยความโหยหา การโผเข้าหาความสุขก็เป็นเหมือนสั่นกระดิ่งเรียกความทุกข์ให้แล่นแปร๊บเข้านิ้วทีนอย่างไม่ทันตั้งตัว
#6 ความร่วงโรย
...ข้ามๆมันไปเถอะข้อนี้
#7 แปปนึง
หากกริยาวิเศษณ์ใดที่บอกความถี่ได้มากกว่าalwaysอุบัติขึ้นมา คำนั้นต้องได้รากศัพท์มาจากน้องผมเป็นแน่
ปลายทางของความแปปนึงมักลงเอยตามผลลัพธ์ที่คาดหวัง จะผิดก็แต่ตัวแสดงแทนที่มักอยู่ในสภาวะกล้ำกลืนครับ
เสร็จไปเจ็ดลำดับ
ความขยันของผมจะพาซีรี่ยส์นี้ไปถึงจุดไหน ผมไม่แน่ใจ
แต่ถ้าที่รักยังติดตามชมกันต่อไป ผมรู้สึกว่าความสุขของผมต้องเติบโตขึ้นแน่ๆ ฮิ้ว
[วาดไปนั่น พร่ำไปเรื่อย] ไดอารี่ทมิฬ
ในวัยเด็ก ความสุขของผมสามารถเกิดได้ง่ายแค่เสียงจ๊ะเอ๋ มาประสบพบเจอมหาทุกข์เอาก็ตอนรู้ความ ยิ่งรู้มากยิ่งเรื่องมาก
ยิ่งเรื่องมากสมดุลความสุขของผมก็ชักคลอนแคลน ผมสรุปได้ว่าความสุขผมไม่ได้เกิดยากขึ้น แต่ผมทุกข์ง่ายขึ้นต่างหาก
คิดได้ผมจึงหัดทำตัวปล่อยวางให้ความสุขรู้ว่าผมกำลังอ้าแขนรอรับ
...แต่บับ เหมือนพุทธองค์อยากให้ความสำเร็จของผมมีค่ามากขึ้น จึงไม่นิ่งนอนที่จะส่งปัจจัยแห่งทุกข์มาให้ผมฝึกอุเบกขาอย่างแข็งขัน
ทำไมท่านถึงมีอารมณ์ขันอันร้ายกาจได้ขนาดนี้ผมไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆมันเป็นแรงบรรดาลใจหนึ่งให้ผมวาดซีรี่ส์
'ผม vs ความชั่วร้าย' นี้ขึ้นครับ มาดูกัน
# 1 รูมเมท
รูมเมทเป็นขั้นกว่าของเพื่อนซึ่งอาจเป็นขั้นพัฒนาไปสู่สังคมครอบครัวในภายภาคหน้า อย่างไรก็ดี บางกรณีมันก็เป็นขั้นสุดของทุกข์ได้เช่นกันครับ ทุกข์ที่ว่าสำหรับบางคนอาจมาในรูปแบบคดีโจรกรรมโอวัลตินกล่องหรือการลืมล็อกกุญแจห้องซึ่งนับว่าเบมาก สำหรับผมมันก้าวกระโดดมายังรูปแบบมารหัวขนที่ถอดหางลูกศรกับไม้สามง่ามมายืนผึ่งลมตดอยู่หน้าพัดลมแทน ...ไอ้ (▼皿▼#)
#2 ความเซ้าซี้
น้องสาวผมเป็นคนน่ารักมากคนนึง เธอน่ารักซะจนผมคิดอยู่เสมอว่าเมื่อไหร่ตาเฒ่าชูชกจะมาทดสอบทานบารมีของผมเสียที
แล้วผมจะไม่เกี่ยงงอนยกเธอให้เป็นขี้ข้าเลยแม้แต่น้อย
#3 ยานยนต์
เวลาเติมน้ำมันเต็มถังเราจะเห็นเกน้ำมันแตะขีดfullเป็นเรื่องปกติ เช่นเดียวกับเกอุเบกขาที่ขยับไปแตะขีดlowตอนคุณต้องพาพาหนะผ่าวงล้อมออกจากซอง ถึงตอนนั้นคุณจะเริ่มแตกหักจากภายในพร้อมคิดว่าวินัยแห่งการมาจองที่จอดแต่เช้าแมร่มหลอกลวง (ยิ่งอาคารเรียนในวันสอบนะ ฮึ่ม)
# 4 ตะเกียบกับเส้นก๋วยเตี๋ยว
จุดด่างแห่งการสืบเชื้อสายจีนของผมคือ ผมดันเป็นคนไม่ถนัดใช้ตะเกียบครับ โดยฉะเพราะใช้คีบเส้นก๋วยเตี๋ยว ดังนั้นเวลาไปกินร้านที่ไม่มีส้อมในสำรับ ใจที่ทวงถามความยุติธรรมของผมกรีดร้องจากภายใน ความฟูมฟายที่ไม่ได้กินอร่อยอย่างคนอื่นสร้างรังสีเกียจชังน่าสะอิดสะเอียนปกคลุมพื้นที่ไปได้หลายช่วงตึกทีเดียว ยิ่งถ้าร้านไหนมีแต่ตะเกียบพลาสติกนะ อือหึ...
#5 ขอบเตียง
เคยได้ยินว่าของสวยงามเป็นกับดักของจอมมารมั้ยครับ เหลี่ยมมุมพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับด้านมืดของความสุขนุ่มนิ่มน่าสมสู่อย่างที่นอนเลย เมื่อสติถูกทำให้เจือจางโดยความโหยหา การโผเข้าหาความสุขก็เป็นเหมือนสั่นกระดิ่งเรียกความทุกข์ให้แล่นแปร๊บเข้านิ้วทีนอย่างไม่ทันตั้งตัว
#6 ความร่วงโรย
...ข้ามๆมันไปเถอะข้อนี้
#7 แปปนึง
หากกริยาวิเศษณ์ใดที่บอกความถี่ได้มากกว่าalwaysอุบัติขึ้นมา คำนั้นต้องได้รากศัพท์มาจากน้องผมเป็นแน่
ปลายทางของความแปปนึงมักลงเอยตามผลลัพธ์ที่คาดหวัง จะผิดก็แต่ตัวแสดงแทนที่มักอยู่ในสภาวะกล้ำกลืนครับ
เสร็จไปเจ็ดลำดับ
ความขยันของผมจะพาซีรี่ยส์นี้ไปถึงจุดไหน ผมไม่แน่ใจ
แต่ถ้าที่รักยังติดตามชมกันต่อไป ผมรู้สึกว่าความสุขของผมต้องเติบโตขึ้นแน่ๆ ฮิ้ว