ในทุกๆครั้งที่เราได้ออกเดินทาง สะพายเป้ไปท่องโลกอันกว้างใหญ่ นอกจากเราจะได้ชื่นชม หลงรักกับธรรมชาติ ที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็งดงามนั้น กลับกลายมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราตกหลุกรักได้อีกก็คือ "เพื่อนร่วมทาง" มีอยู่ช่วงหนึ่งเคยเห็นข้อความตาม Facebook ว่า "Backpacker ห้ามเหนื่อย ห้ามพัก ห้ามหลงรักเพื่อนร่วมทาง" ก็ยังแอบคิดในใจว่า ขอให้เราอย่าเป็นแบบนั้นเลย ด้วยความที่ว่าเรามาสายนี้แล้ว การคบเพื่อนแปลกหน้า หรือได้ท่องเที่ยวไปกับมิตรภาพใหม่ๆมากหน้าหลายตา ต่างที่มาต่างเพศต่างอายุ มันจึงเป็นเรื่องง่ายมากในการที่เราจะทำความรู้จักกัน เพราะเราชอบเหมือนกัน แล้วบางทีเราก็จะได้วนมาเจอกันบ่อยๆ เราคิดว่าสิ่งเหล่านี้มันคือ มิตรภาพดีๆ ที่หาซื้อไม่ได้เลย แล้วเราก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะตกหลุมรักใครได้ จนวันหนึ่ง เราตกหลุมรักเพื่อนร่วมทางไปแล้ว
ในทริปแรก ที่เราได้เจอกัน ผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆคนหนึ่ง อายุราวๆ 30+ ผู้บ่าวไทบ้านดีๆนี่เอง คุยสนุก ถ่ายรูปก็ถือว่าสวย ที่มาพร้อมกับกาแฟคั่วบดรสชาดอร่อยกลิ่นหอม เราก็ไม่รู้อ่ะ ว่าเราชอบเขาที่ตรงไหน ที่พูดมานี่หลายคนคงคิดว่ายังไม่มีอะไรน่าประทับใจเลยอ่ะ ด้วยความที่เรามีโอกาสได้พูดคุยกันบ่อยหลังจากกลับมาจากทริปนั้นมั้ง พูดคุยเป็นห่วง กินข้าวยัง ทำอะไร ตามเรื่องตามราว เหมือนหนุ่มสาวจีบกันใหม่ๆ 55555 คุยสัพเพเหระมาก สาระไม่มี คุยทุกวันๆ หาเรื่องแต่ชวนเที่ยวทุกวัน มีนัดเจอกัน กินข้าวแต่ก็ไปพร้อมเพื่อนๆคนอื่น แต่ทุกครั้งที่ได้เจอกัน เรารู้สึกดีกับพี่เขาตลอดเลย (เกลียดใจตัวเองก็ตอนนี้แหละ) อึดอัดอ่ะ ความรู้สึกแอบชอบอ่ะ คือเลยตัดสินใจบอกไปตรงๆ พี่เค้าก็โอเค ยินดีรับและขอบคุณกับความรู้สึกเราที่มีให้เค้า หลังจากวันนั้น เรายังคุยกันเหมือนเดิม ยังเจอกัน กินข้าว ไปเที่ยว ซื้อของขวัญให้กันในวันสำคัญ แต่เวลาคุยกัน มักจะมีคำว่า "น้องสาว" มาใช้เรียกแทนเราตลอดเลย เราก็รู้ตัวแล้วแหละ ว่าคงเป็นได้แค่นี้ เขาคงขีดเส้นความสัมพันธ์ไว้ให้เราได้แค่นี้จริงๆ แต่พี่จะรู้ไหมว่า "พี่คะ หนูชอบพี่มากจริงๆ หนูไม่อยากเป็นน้องสาวพี่แล้วค่ะ" หนูจะต้องทำยังไงเพื่อจะเข้าไปอยู่ในหัวใจพี่ได้คะ? ถ้าหนูพยายาม พี่จะเห็นความจริงใจของหนูไหม อย่าถามว่า แล้วทำไมเราไม่ไปถามเขาเลยตรงๆ ทีตอนชอบยังบอกได้เลย ก็ตอนนั้นที่บอกไป เขายังอยู่จนถึงตอนนี้ ยังมีเรื่องดีๆในทุกๆจวัน ยังไม่หายไปจากเรา เรากลัว กลัวว่าถ้าเราบอกความรู้สึกนี้ไปอีกครั้ง พี่เขาจะหายไป
พี่คะ "หนูไม่อยากเป็นน้องสาวพี่แล้วค่ะ"
ในทริปแรก ที่เราได้เจอกัน ผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆคนหนึ่ง อายุราวๆ 30+ ผู้บ่าวไทบ้านดีๆนี่เอง คุยสนุก ถ่ายรูปก็ถือว่าสวย ที่มาพร้อมกับกาแฟคั่วบดรสชาดอร่อยกลิ่นหอม เราก็ไม่รู้อ่ะ ว่าเราชอบเขาที่ตรงไหน ที่พูดมานี่หลายคนคงคิดว่ายังไม่มีอะไรน่าประทับใจเลยอ่ะ ด้วยความที่เรามีโอกาสได้พูดคุยกันบ่อยหลังจากกลับมาจากทริปนั้นมั้ง พูดคุยเป็นห่วง กินข้าวยัง ทำอะไร ตามเรื่องตามราว เหมือนหนุ่มสาวจีบกันใหม่ๆ 55555 คุยสัพเพเหระมาก สาระไม่มี คุยทุกวันๆ หาเรื่องแต่ชวนเที่ยวทุกวัน มีนัดเจอกัน กินข้าวแต่ก็ไปพร้อมเพื่อนๆคนอื่น แต่ทุกครั้งที่ได้เจอกัน เรารู้สึกดีกับพี่เขาตลอดเลย (เกลียดใจตัวเองก็ตอนนี้แหละ) อึดอัดอ่ะ ความรู้สึกแอบชอบอ่ะ คือเลยตัดสินใจบอกไปตรงๆ พี่เค้าก็โอเค ยินดีรับและขอบคุณกับความรู้สึกเราที่มีให้เค้า หลังจากวันนั้น เรายังคุยกันเหมือนเดิม ยังเจอกัน กินข้าว ไปเที่ยว ซื้อของขวัญให้กันในวันสำคัญ แต่เวลาคุยกัน มักจะมีคำว่า "น้องสาว" มาใช้เรียกแทนเราตลอดเลย เราก็รู้ตัวแล้วแหละ ว่าคงเป็นได้แค่นี้ เขาคงขีดเส้นความสัมพันธ์ไว้ให้เราได้แค่นี้จริงๆ แต่พี่จะรู้ไหมว่า "พี่คะ หนูชอบพี่มากจริงๆ หนูไม่อยากเป็นน้องสาวพี่แล้วค่ะ" หนูจะต้องทำยังไงเพื่อจะเข้าไปอยู่ในหัวใจพี่ได้คะ? ถ้าหนูพยายาม พี่จะเห็นความจริงใจของหนูไหม อย่าถามว่า แล้วทำไมเราไม่ไปถามเขาเลยตรงๆ ทีตอนชอบยังบอกได้เลย ก็ตอนนั้นที่บอกไป เขายังอยู่จนถึงตอนนี้ ยังมีเรื่องดีๆในทุกๆจวัน ยังไม่หายไปจากเรา เรากลัว กลัวว่าถ้าเราบอกความรู้สึกนี้ไปอีกครั้ง พี่เขาจะหายไป