ผมอยู่คนเดียวมานานแล้ว หนึ่งปีเห็นจะได้ตั้งแต่ผมเลิกกับแฟนไป
หนึ่งปีที่ผมแทบไม่ได้รู้จักใคร"จริงๆ"เลย นอกจากสถานการณ์บังคับ เช่น แม่ค้าร้านข้าว พี่ที่ทำงาน
โชคดีที่งานของผมเป็นงานที่ไม่ต้องคุยกับใครมาก แล้วก็โชคดีที่ผมเป็นคนที่เข้าใจโลกง่าย เวลาใครสั่งงานผมเลยไม่ต้องพูดมากให้เสียเวลา
หนึ่งปีที่ผมรู้สึกว่างเปล่า ผมไร้จุดหมาย ผมทำงานมีเงินเดือนมากมาย มากกว่าเด็กจบใหม่ทั่วๆไป แต่ผมไม่มีความสุขเลย ผมไม่รู้จะหาเงินไปทำไม หาไปเพื่อใครและเพื่ออะไร
พ่อแม่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมรู้ว่าเค้ายังรักผม แต่เราไม่เคยแสดงความรักให้แก่กัน ผมอยากกอดเค้าอยากทดแทนบุญคุณเค้า แต่ผม"ไม่กล้า"
ผมไม่รู้ทำไมว่าเหมือนกันความสัมพันธ์ของเราถึงเป็นเช่นนี้ ผมรู้นะยังมีอีกหลายครอบครัวที่เป็นแบบผม
แต่ผมก็ไม่รู้จะแก้ไขปัญหายังไงเหมือนกัน ผมเก่งในเรื่องการแก้ไขปัญหา แต่กับเรื่องความรักความสัมพันธ์ผมไม่เคยทำสำเร็จเลย
เวลาที่ผมกลับบ้านต่างจังหวัด ผมมักจะไม่มีความสุข เวลาผมไปเจอคนเก่าๆที่รู้จัก ผมมักจะไม่มีความสุข เหมือนผมกำลังหนีอะไรบางอย่าง แต่ผมไม่รู้ว่าอะไร
ผมอาจจะหนีตัวผมเอง
ตอนนี้ผมอยู่ในเมืองหลวง ผมรู้จักผู้คนมากมาย ผมเจอและรู้จักกับคนใหม่ๆง่าย ผู้หญิงหลายๆคนเค้าชอบผมเพราะผมเป็นคนสุภาพ น่ารัก เป็นคนที่เข้าถึงง่าย(เพราะผมเข้าใจอะไรง่าย)
แต่ผมกลับกีดกันเค้าเหล่านั้นให้ห่างออกไป จนเค้าออกไปจริงๆ แต่กลายเป็นว่าผมรู้สึกว่าผมไม่มีใครเลย
ความสัมพันธ์ที่ผมมีก็เลยไม่เกินไปกว่าคู่นอน เพื่อน พี่ น้อง
ผมเป็นได้แค่นั้น และผมก็รู้ว่าผมทำให้พวกเค้าได้แค่นั้น บางคนอาจจะอิจฉาชีวิตผม แต่เปล่าเลย ผมไม่มีความสุขเลย
ผมรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีใครรู้จักผมจริงๆ และไม่มีใครอยากรู้จักผมจริงๆ
ตั้งแต่เด็กผมอาจจะโตมา ด้วยการที่ได้รับความรักมากเกินไป จนผมคิดว่ามันเป็นปัญหา
ผมพยายามให้พวกเค้าเหล่านั้นรักผมน้อยลง และผมก็เก่งที่ทำมันสำเร็จ
เชื่อเถอะว่าการอยู่ตัวคนเดียวในโลกมันอยู่ยากจริงๆนะ บางวันผมทำกุญแจคอนโดหาย ผมต้องไปนอนป้ายรถเมล์ เพราะผมไม่รู้จะขอความช่วยเหลือจากใคร
ผมเคยนั่งคุยกับคนจรจัด ผมอิจฉาชีวิตเค้านะ เค้ามีความสุขในแบบของเค้า แต่ผมกลับหาความสุขไม่ได้เลย
ชีวิตมันก็โง่แบบนี้แหละ
Review การอยู่ตัวคนเดียวหนึ่งปีเต็ม no fam, no friend, life is stupid
หนึ่งปีที่ผมแทบไม่ได้รู้จักใคร"จริงๆ"เลย นอกจากสถานการณ์บังคับ เช่น แม่ค้าร้านข้าว พี่ที่ทำงาน
โชคดีที่งานของผมเป็นงานที่ไม่ต้องคุยกับใครมาก แล้วก็โชคดีที่ผมเป็นคนที่เข้าใจโลกง่าย เวลาใครสั่งงานผมเลยไม่ต้องพูดมากให้เสียเวลา
หนึ่งปีที่ผมรู้สึกว่างเปล่า ผมไร้จุดหมาย ผมทำงานมีเงินเดือนมากมาย มากกว่าเด็กจบใหม่ทั่วๆไป แต่ผมไม่มีความสุขเลย ผมไม่รู้จะหาเงินไปทำไม หาไปเพื่อใครและเพื่ออะไร
พ่อแม่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมรู้ว่าเค้ายังรักผม แต่เราไม่เคยแสดงความรักให้แก่กัน ผมอยากกอดเค้าอยากทดแทนบุญคุณเค้า แต่ผม"ไม่กล้า"
ผมไม่รู้ทำไมว่าเหมือนกันความสัมพันธ์ของเราถึงเป็นเช่นนี้ ผมรู้นะยังมีอีกหลายครอบครัวที่เป็นแบบผม
แต่ผมก็ไม่รู้จะแก้ไขปัญหายังไงเหมือนกัน ผมเก่งในเรื่องการแก้ไขปัญหา แต่กับเรื่องความรักความสัมพันธ์ผมไม่เคยทำสำเร็จเลย
เวลาที่ผมกลับบ้านต่างจังหวัด ผมมักจะไม่มีความสุข เวลาผมไปเจอคนเก่าๆที่รู้จัก ผมมักจะไม่มีความสุข เหมือนผมกำลังหนีอะไรบางอย่าง แต่ผมไม่รู้ว่าอะไร
ผมอาจจะหนีตัวผมเอง
ตอนนี้ผมอยู่ในเมืองหลวง ผมรู้จักผู้คนมากมาย ผมเจอและรู้จักกับคนใหม่ๆง่าย ผู้หญิงหลายๆคนเค้าชอบผมเพราะผมเป็นคนสุภาพ น่ารัก เป็นคนที่เข้าถึงง่าย(เพราะผมเข้าใจอะไรง่าย)
แต่ผมกลับกีดกันเค้าเหล่านั้นให้ห่างออกไป จนเค้าออกไปจริงๆ แต่กลายเป็นว่าผมรู้สึกว่าผมไม่มีใครเลย
ความสัมพันธ์ที่ผมมีก็เลยไม่เกินไปกว่าคู่นอน เพื่อน พี่ น้อง
ผมเป็นได้แค่นั้น และผมก็รู้ว่าผมทำให้พวกเค้าได้แค่นั้น บางคนอาจจะอิจฉาชีวิตผม แต่เปล่าเลย ผมไม่มีความสุขเลย
ผมรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีใครรู้จักผมจริงๆ และไม่มีใครอยากรู้จักผมจริงๆ
ตั้งแต่เด็กผมอาจจะโตมา ด้วยการที่ได้รับความรักมากเกินไป จนผมคิดว่ามันเป็นปัญหา
ผมพยายามให้พวกเค้าเหล่านั้นรักผมน้อยลง และผมก็เก่งที่ทำมันสำเร็จ
เชื่อเถอะว่าการอยู่ตัวคนเดียวในโลกมันอยู่ยากจริงๆนะ บางวันผมทำกุญแจคอนโดหาย ผมต้องไปนอนป้ายรถเมล์ เพราะผมไม่รู้จะขอความช่วยเหลือจากใคร
ผมเคยนั่งคุยกับคนจรจัด ผมอิจฉาชีวิตเค้านะ เค้ามีความสุขในแบบของเค้า แต่ผมกลับหาความสุขไม่ได้เลย
ชีวิตมันก็โง่แบบนี้แหละ