สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องที่เจอกับตัวตั้งแต่เด็กจนโต ผมโตมาในครอบครัวที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบแต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย พ่อผมเป็นคนที่ติดเหล้ามาก กินทุกวันทั้งวันและหนักขึ่นทุกวัน ส่วนแม่เป็นเหมือนเสาหลักของบ้าน ทำงานทุกอย่างตั้งแต่สากเบือยังเรือรบ
ความจำตอนเด็กๆที่จำได้คือเศษขวดเหล้าแตกกระจายเต็มพื้น ข้าวขายกระจายเต็มบ้าน เพราะพ่อกับแม่ทะเลาะกัน บางครั้งก็มีใช้ความรุนแรงบ้างแต่ไม่บ่อย ส่วนมากจะด่ากัน เป็นแบบนี้ทุกวันจนผมโต
ตอนผมจบม.6ผมก็เข้ามหาลัย ไปอยู่หอ (ลืมบอกว่าผมเป็นลูกคนเดียวของแม่ แต่พ่อมีลูกติดมา4คน)
ผมใช้ชีวิตเป็นเด็กหอไม่ถึงเทอม ตอนอยู่หอแม่จะโทรมาหาผมทุกครั้งที่แม่เหนื่อย บางทีก็โทรมาร้องไห้บ้าง แต่โทรมาเพื่อขอกำลังใจจากลูก เพราะพ่อไม่ค่อยช่วยทำงาน แถมยังชอบกินเหล้าแล้วมาด่า มาพูดเสียดสี แล้วคนที่ทำงานมาเหนื่อยๆยังต้องมาฟังคำพูดไม่เข้าหูอีก ด้วยความที่สงสารแม่ผมเลยตัดสินใจออกจากมหาลัยที่เรียนอยู่ ไปสมัครเรียนผ่านเน็ต อ่านหนังสือเองแล้วค่อยมาสอบ
เมื่อผมกลับมาอยู่บ้านผมก็ทำงานจนแม่ไว้ใจและปล่อนให้ทำงานอยู่บ้านกับพ่อสองคน แล้วแม่ไปทำงานนอกบ้านซึ่งบางทีก็อาจจะไม่ได้กลับบ้านเลย แล้วความบรรลัยก็บังเกิด ผมทำงานอยู่บ้านกับพ่อ แต่!! พ่อกลับกินเหล้า เมา ตั้งแต่เช้าจนเย็น ไม่ช่วยผมทำงานซึ่งงานที่ผมทำเนี่ยถ้าทำคนเดียวคือมันจะเหนื่อยมาก พอผมทำงานเหนื่อยก็ต้องมาเจอกับพ่อที่พอเมาแล้วปาก...มาก เป็นแบบนี้ปล่อยๆ แล้วคือผมทำงานเหนื่อยอ่ะ ผมสามารถทำงานคนเดียวได้ ผมยอมเหนื่อย แต่! พ่อชอบมาด่า มาพูดดูถูกผมสารพัด คำที่ไม่เข้าหูที่สุดเลยคือ "จะเรียนไปทำไม" "เรียนแล้วได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา" ทั้งๆที่พ่อไม่ได้ส่งผมเรียน ตั้งแต่เด็กจนโตไม่มีความจำที่พ่อให้เงินใช้เลย เห็นแต่แม่ทำงานหาเงินอยู่คนเดียว
วันๆพ่อก็เอาแต่เมา ไม่สนใจลูกเมียหรอกว่าจะอยู่ยังไง ต้องการแต่เงินไปกินเหล้า ซื้อเหล้าให้คนอื่นกิน
เคยมีครั้งนึงผมกำลังทำงานอยู่แล้วมีคนมาบ้าน พ่อนี้ยิ้มหน้าบานหานู้นนี้ให้เขากิน ไม่แลดูคนที่ทำงานอยู่เลยว่าเหนื่อยรึป่าว
จนวันนึงด้วยความที่ความอดทนมันหมดและ ฟิวขาด คือไม่ไหวแล้ว พ่อเมากลับบ้านมามาด่าผม เหมือนเดิม "จะเรียนไปทำไม เรียนแล้วได้อะไรขึ้นมา ไม่เห็นมันจะมีอะไรดีขึ้นมาเลย" เท่านั้นแหระ ผมเลยด่าพ่อ ด่าแรงมาก ถึงกับบอกว่าพ่อเหี้* พูดพูดกูกับพ่อ ผมรู้ว่ามันไม่สมควร มันไม่เหมาะสม แต่การกระทำที่แสดงออกมามันเหมือนผมไม่ใช่ลูก ด่าผมเหมือนผมไม่ใช่ลูกทั้งๆที่ไอ้ลูกคนนี้แหระที่คอยหาข้าวให้กิน ทำนู้นนี้ให้ แล้วลูกคนอื่นหล่ะ คนที่มันบอกว่ารักพ่อนักหนา ทำไมไม่พาพ่อไปอยู่ด้วยหล่ะ ได้ดิบได้ดีแล้วทำไมมาปล่อยให้พ่ออยู่กับไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้หล่ะ
ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันไม่มี มันไม่ถูก แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง อยากไปงานทำที่อื่นก็ไม่ได้ไม่งั้นเดี๋ยวแม่ก็ต้องทำงานคนเดียว ทุกวันนี้เวลาแม่เดินก็จะเดินไม่ไหวแล้ว แม่บอกเสมอว่าที่ทำทุกวันนี้เพื่อผม ตอนนี้ผมก็ทำเพื่อแม่ แต่ความอดทนผมมีไม่เท่าแม่
ผมเคยบอกกับพ่อหลายครั้งว่าถ้าเมาอย่ามายุ่งกับผม อย่ามาพูดมาคุยด้วยไม่ชอบ บางครั้งผมก็เลี่ยงด้วยการเปิดเพลงดังๆไม่ให้ได้ยินเสียงที่พ่อด่า แต่บางครั้งไม่สามารถเลี่ยงอะไรได้เลยต้องฟังคำดูถูกจากพ่อตัวเองอยู่อย่างงั้น หมดความอดทนแล้วจริงๆครับ
ครอบครัวใครทะเลาะกันเพราะเหล้าเป็นเหตุ จนทำให้ต่องด่าพ่อตัวเองบ้าง?
ความจำตอนเด็กๆที่จำได้คือเศษขวดเหล้าแตกกระจายเต็มพื้น ข้าวขายกระจายเต็มบ้าน เพราะพ่อกับแม่ทะเลาะกัน บางครั้งก็มีใช้ความรุนแรงบ้างแต่ไม่บ่อย ส่วนมากจะด่ากัน เป็นแบบนี้ทุกวันจนผมโต
ตอนผมจบม.6ผมก็เข้ามหาลัย ไปอยู่หอ (ลืมบอกว่าผมเป็นลูกคนเดียวของแม่ แต่พ่อมีลูกติดมา4คน)
ผมใช้ชีวิตเป็นเด็กหอไม่ถึงเทอม ตอนอยู่หอแม่จะโทรมาหาผมทุกครั้งที่แม่เหนื่อย บางทีก็โทรมาร้องไห้บ้าง แต่โทรมาเพื่อขอกำลังใจจากลูก เพราะพ่อไม่ค่อยช่วยทำงาน แถมยังชอบกินเหล้าแล้วมาด่า มาพูดเสียดสี แล้วคนที่ทำงานมาเหนื่อยๆยังต้องมาฟังคำพูดไม่เข้าหูอีก ด้วยความที่สงสารแม่ผมเลยตัดสินใจออกจากมหาลัยที่เรียนอยู่ ไปสมัครเรียนผ่านเน็ต อ่านหนังสือเองแล้วค่อยมาสอบ
เมื่อผมกลับมาอยู่บ้านผมก็ทำงานจนแม่ไว้ใจและปล่อนให้ทำงานอยู่บ้านกับพ่อสองคน แล้วแม่ไปทำงานนอกบ้านซึ่งบางทีก็อาจจะไม่ได้กลับบ้านเลย แล้วความบรรลัยก็บังเกิด ผมทำงานอยู่บ้านกับพ่อ แต่!! พ่อกลับกินเหล้า เมา ตั้งแต่เช้าจนเย็น ไม่ช่วยผมทำงานซึ่งงานที่ผมทำเนี่ยถ้าทำคนเดียวคือมันจะเหนื่อยมาก พอผมทำงานเหนื่อยก็ต้องมาเจอกับพ่อที่พอเมาแล้วปาก...มาก เป็นแบบนี้ปล่อยๆ แล้วคือผมทำงานเหนื่อยอ่ะ ผมสามารถทำงานคนเดียวได้ ผมยอมเหนื่อย แต่! พ่อชอบมาด่า มาพูดดูถูกผมสารพัด คำที่ไม่เข้าหูที่สุดเลยคือ "จะเรียนไปทำไม" "เรียนแล้วได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา" ทั้งๆที่พ่อไม่ได้ส่งผมเรียน ตั้งแต่เด็กจนโตไม่มีความจำที่พ่อให้เงินใช้เลย เห็นแต่แม่ทำงานหาเงินอยู่คนเดียว
วันๆพ่อก็เอาแต่เมา ไม่สนใจลูกเมียหรอกว่าจะอยู่ยังไง ต้องการแต่เงินไปกินเหล้า ซื้อเหล้าให้คนอื่นกิน
เคยมีครั้งนึงผมกำลังทำงานอยู่แล้วมีคนมาบ้าน พ่อนี้ยิ้มหน้าบานหานู้นนี้ให้เขากิน ไม่แลดูคนที่ทำงานอยู่เลยว่าเหนื่อยรึป่าว
จนวันนึงด้วยความที่ความอดทนมันหมดและ ฟิวขาด คือไม่ไหวแล้ว พ่อเมากลับบ้านมามาด่าผม เหมือนเดิม "จะเรียนไปทำไม เรียนแล้วได้อะไรขึ้นมา ไม่เห็นมันจะมีอะไรดีขึ้นมาเลย" เท่านั้นแหระ ผมเลยด่าพ่อ ด่าแรงมาก ถึงกับบอกว่าพ่อเหี้* พูดพูดกูกับพ่อ ผมรู้ว่ามันไม่สมควร มันไม่เหมาะสม แต่การกระทำที่แสดงออกมามันเหมือนผมไม่ใช่ลูก ด่าผมเหมือนผมไม่ใช่ลูกทั้งๆที่ไอ้ลูกคนนี้แหระที่คอยหาข้าวให้กิน ทำนู้นนี้ให้ แล้วลูกคนอื่นหล่ะ คนที่มันบอกว่ารักพ่อนักหนา ทำไมไม่พาพ่อไปอยู่ด้วยหล่ะ ได้ดิบได้ดีแล้วทำไมมาปล่อยให้พ่ออยู่กับไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้หล่ะ
ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันไม่มี มันไม่ถูก แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง อยากไปงานทำที่อื่นก็ไม่ได้ไม่งั้นเดี๋ยวแม่ก็ต้องทำงานคนเดียว ทุกวันนี้เวลาแม่เดินก็จะเดินไม่ไหวแล้ว แม่บอกเสมอว่าที่ทำทุกวันนี้เพื่อผม ตอนนี้ผมก็ทำเพื่อแม่ แต่ความอดทนผมมีไม่เท่าแม่
ผมเคยบอกกับพ่อหลายครั้งว่าถ้าเมาอย่ามายุ่งกับผม อย่ามาพูดมาคุยด้วยไม่ชอบ บางครั้งผมก็เลี่ยงด้วยการเปิดเพลงดังๆไม่ให้ได้ยินเสียงที่พ่อด่า แต่บางครั้งไม่สามารถเลี่ยงอะไรได้เลยต้องฟังคำดูถูกจากพ่อตัวเองอยู่อย่างงั้น หมดความอดทนแล้วจริงๆครับ