สวัสดีครับ พอดีว่าผมอยากหาพื้นที่ใดสักพื้นที่หนึ่ง เพื่อระบายความรู้สึกของผม ก็เข้าเรื่องเลยล่ะกันเนาะ
อย่างแรกเลย ผมเป็นคนที่มองความรักเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีสีสันเสมอๆ ไม่ว่าจะเป็นความรักที่ดี หรือความรักที่ไม่สมหวังก็ตาม ทุกครั้งที่มีความรักเกิดขึ้น มันมีผลกับการใช้ชีวิตของผม ถ้าวันไหนความรักสดใส ทุกๆอย่างวันนี้มันจะดีไปหมดเลย แต่หากวันใดความรักสีเทา ก็จะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง อาจจะเบื่อๆ ไม่อากทำอะไรเลย และทุกๆครั้งที่ผมมีความรักครั้งใหม่...ผมจะคิดว่านี่จะเป็นความรักสุดท้ายของผม นั่นทำให้ผมทุ่มเทหลายๆอย่าง ให้สมกับที่ผมคิดว่านี่ละครับ ครั้งสุดท้ายของผม
โดยส่วนตัวผมเป็นคนที่ค่อนข้างโรแมนติก ผมชอบทำเซอไพรส์กับคนที่ผมชอบ ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของ ทานข้าว หรือไปตามสานที่ต่างๆ ผมก็จะพยายามทำให้สิ่งนั้นๆเป็นสิ่งที่พิเศษ เป็นสิ่งที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก ผมชอบเขียนมากกว่าพิมพ์ เขียนด้วยลายมือ แม้มันจะไม่สวยงาม แต่ผมคิดว่านี่เป็นลายมือของผม ผมอยากส่งผ่านความรู้สึกของผมด้วยลายมือที่เหมือนไก่เขี่ยแบบนี้
ผมมีข้อเสียที่ว่า เลือกเชื่อใจ มากกว่าที่จะมาคอยตามว่าอยู่ไหน ทำอะไร ไปกับใคร ซึ่งคนที่คบกับผม ผมจะถามเพียงว่า ไปที่ไหน กับใคร ถึงห้องตอนไหน เท่านั้นเอง ซึ่งผมเข้าใจว่าทุกๆคนอยากมีเวลาส่วนตัวทั้งนั้น ทุกๆคนไม่ชอบการบีบบังคับ เพราะแบบนี้จะมีโทรศัพท์จากผมก็ต่อเมื่อ ถึงเวลาแล้วยังไม่ถึงห้องเฉยๆ ที่โทรไม่ได้เพราะจะตาม ไม่ได้โทรเพราะจะใช้อารมณ์ ผมโทรเพราะผมเป็นห่วง
แม้กระทั่งเรื่องราวต่างๆที่เขาพูดออกมาตอนอยู่กับผม ผมก็พยายามจดจำให้ได้เยอะที่สุด พยายามเรียนรู้ให้มากทีุ่ด ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เขาชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ โรคประจำตัว การใช้ชีวิตของเขา ผมไม่ได้อยากรู้เพื่อที่จะทำอะไรที่ไม่ดี ผมอยากรู้เพราะมจะได้ดูแลเขาถูก รู้เพราะผมจะได้ไม่ทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ ผมเคยพูดนะ...ว่าผมจะอยากทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นคนที่โชคดี ผมอยากทำให้เขาเป็นคนที่ใครๆต้องอิจฉา ไม่ใช่เพราะสวย ไม่ใช่เพราะรวย แต่เพราะเขามีผม
ตอนนี้ผมชอบผู้หญิงอยู่คนนึง...และเหมือนเดิมครับ ผมก็อยากให้นี่เป็นครั้งสุดท้าย ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบไหน เพราะเราเริ่มจากการเป็นเพื่อนกัน ยิ่งผมคุยกับเธอ ก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าผมอยากดูแลเธอคนนี้ ผมอยากแบ่งปันเรื่องราวของผมกับเธอ ผมอยากแต่งเติมอนาคตที่มีเธออยู่ ตั้งแต่ที่ผมรู้สึกกับเธอ ผมก็แสดงออกนะครับแต่ไม่ได้โจ่งแจ้งอะไร ตามประสาคนแอบชอบครับ เราสองคนคุยกันบ่อยนะครับ แทบทุกเรื่องเลย นั่นทำให้ผมมีความสุขกับโลกที่เธอให้ผมได้เข้าไป ผมได้เข้าไปในโลกของเธอ ซึ่งเป็นโลกที่ผมรู้สึกอบอุ่นในใจเมื่อได้อยู่ในนั้น หลายๆสิ่งที่เราแลกเปลี่ยนกันยิ่งทำให้ผมรู้สึกมั่นใจว่าเธอคือคนสุดท้าแล้วจริงๆ
ต้องบอกก่อนว่าผมเองไม่เคยล่วงเกินใดๆเธอเลย แม้แต่จับมือก็ไม่เคย เพราะอะไรนะหรือครับ....เพราะเราสองคนมองกันและกันคนละมุมนั่นเองครับ สำหรับผม ผมมองเธอด้วยความรู้สึกที่เกิดนกว่าเพื่อน แต่สำหรับเธอ...ผมไม่รู้ครับ แต่ผมคิดว่าเธอคงยังไม่ได้มองผมในแบบที่ผมมองเธอหรอกครับ แต่ผมก็ไม่ได้พยายามรีบร้อนจะเอาคำตอบอะไรนะครับ ผมเพียงแค่ปล่อยทุกๆอยางให้มันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น ผมเคยคิดนะครับ ว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้น เราทำเพื่ออะไร ทำเพื่อให้เขารักเรา หรือว่า ทำเพราะว่าเราอยากเห็นเขามีความสุขกันแน่....และแนะนอนครับ คำตอบอยู่ที่อันหลัง ผมทำเพราะว่าผมอยากให้เขามีความสุข นั่นเองทำให้ผมชอบที่จะทำอะไรหลายๆอย่างให้เธอ โดยที่ตัวผมเองไม่เคยคิดเลยครับ ว่าเธอจะให้อะไรกลับมา เธอจะรู้ตัวไหมว่าเธอได้ให้สิ่งต่างๆกลับมามากมายแล้ว เธอได้แต้มสีต่างๆลงไปบนเรื่องราวในชีวิตผม ผมชอบที่สุดเวลาที่ผมทำอะไรให้เธอ แล้วเธอยิ้ม มีครั้งนึงผมให้ของ ซึ่งเป็นของที่เธอก็ไม่คิดหรอกครับว่าคนอย่างผมจะหามาให้เธอ ผมจำได้ทุกอย่างในตอนนั้นเลยนะครับ เธอยิ้มแบบดีใจมากๆ ยิ้มแล้วยิ้มอีก หยิบของขวัญของผมมาแล้วก็ยิ้ม ปากก็บอกว่า น่ารัก น่ารัก (แอบคิดในใจว่า คนหรือ ของ 555) ของสิครับ ผมทำหลายๆอย่างให้เธอ โดยที่ไม่จำเป็นต้องเป็นวันพิเศษอะไร ทำไมน่ะหรอ ก็เพราะทุกๆครั้งที่ผมเจอเธอ...นั่นก็เป็นวันพิเศษสำหรับผมแล้ว ทุกๆวันสิ่งที่ผมจะตอนตื่นเช้า และ ก่อนนอน มีอยู่ 2 อย่างครับ คือ 1.ส่งสติ๊กเกอร์ Good Morning ไปให้เธอ และ 2.บอก Good Night เธอก่อนนอน เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจทำ โดยที่ผมไม่ได้คิดครับว่าเธอจะรำคาญไหม ก็ผมอยากคุยกะเธอนี่ครับ ทำไงได้ ถึงบางครั้งเธออ่าน แต่ไม่ตอบ....ถ้าเป็นคนอื่นก็คงหงุดหงิด และก็ไม่อยากคุยต่อไปแล้ว แต่ผมกลับไม่ ผมเลือกที่จะไม่คิด และก็เลือกที่จะคุยอย่างอื่นต่อไป เพราะถึงแม่เธอจะไม่ตอบอะไรกลับมา แต่ข้อความของผมเธอก็รับรู้มันแล้ว แค่นี้ก็คงพอแล้วที่จะทำให้ผมมีวันดีๆอีก 1 วัน
อ่านมาถึงตรงนี้ ทุกคนก็คงคิดว่า นี่เป็นครั้งสุดท้ายของผมแล้วจริงๆใช่ไหม...ใช่ผมเองก็คิดอย่างนั้นครับ แต่อยู่ๆโลกอีกใบที่ทำให้ผมมีความสุขก็เกิดหยุดหมุน...เธอไม่ได้เป็นอะไรนะครับ แต่อยู่ๆเธอก็กลับคุยกับผมน้อยลง แบบน้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัดเจน ซึ่งทั้งๆที่ก่อนผมหลับตาในวันที่โลกของเธอยังหมุนอยู่ ไม่มีสัญญาณอะไรเลยว่า ถ้าผมลืมตาตื่นมา ผมจะพบกับโลกที่หยุดหมุนนี่ไปแล้ว... เธออ่าน และตอบน้อยลง จากที่เคยแบ่งปันสิ่งต่างๆในแต่ละวันให้กัน กลับแทบไม่ได้คุบกันเลย ผมแทบไม่เป็นอะไรทำอะไรไปพักนึง แต่เธอคนนี้ก็ไม่ได้หายไปไหนจากชีวิตผมนะครับ ผมยังคงทำเหมือนเดิมทุกๆอย่าง ส่งสติ๊กเกอร์ Good Morning and Say Good Night . ผมทำปกติ เพราะตอนนี้ผมยังเป็นห่วงเธออยู่ ผมยังอยากรับรู้เรื่องราวของเธออยู่ เวลาผมเห็นเธอไม่สบายใจ รู้ไหมครับ ผมเองก็รู้สึกไม่สบายใจไม่ต่างจากเธอเลย เวลาผมเห็นเธอยิ้ม...ผมก็ยิ้มหน้าบานสิครับ (ผมเห็นจาก Social นะครับ)
ถ้าเกิดเธอ หรือ ใครก็ตามถามผมว่าผมจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไร... ผมเองก็คงตอบกลับไปว่า จนกว่าจะแน่ใจแล้วว่าเธอมีคนดูแล ผมไม่สนเลยด้วยซ้ำว่าสถานะของผมกับเธอมันเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน แต่ถ้าเธอยังไม่เอ่ยปากให้ผมนั้นออกไปจากโลกขอเธอ ผมเองก็คงจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยแหละครับ เพราะอะไรน่ะหรอครับ
.............เพราะนี่จะเป็นการเริ่มต้นครั้งสุดท้ายของผมครับ
ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่อจริงนะครับ ผมไม่ได้แต่งเติมอะไรทั้งสิ้น มีแต่เล่าไม่หมดครับ
ทุกครั้งที่เริ่ม...คือครั้งสุดท้าย (ระบายเฉยๆ)
อย่างแรกเลย ผมเป็นคนที่มองความรักเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีสีสันเสมอๆ ไม่ว่าจะเป็นความรักที่ดี หรือความรักที่ไม่สมหวังก็ตาม ทุกครั้งที่มีความรักเกิดขึ้น มันมีผลกับการใช้ชีวิตของผม ถ้าวันไหนความรักสดใส ทุกๆอย่างวันนี้มันจะดีไปหมดเลย แต่หากวันใดความรักสีเทา ก็จะรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง อาจจะเบื่อๆ ไม่อากทำอะไรเลย และทุกๆครั้งที่ผมมีความรักครั้งใหม่...ผมจะคิดว่านี่จะเป็นความรักสุดท้ายของผม นั่นทำให้ผมทุ่มเทหลายๆอย่าง ให้สมกับที่ผมคิดว่านี่ละครับ ครั้งสุดท้ายของผม
โดยส่วนตัวผมเป็นคนที่ค่อนข้างโรแมนติก ผมชอบทำเซอไพรส์กับคนที่ผมชอบ ไม่ว่าจะเป็นการซื้อของ ทานข้าว หรือไปตามสานที่ต่างๆ ผมก็จะพยายามทำให้สิ่งนั้นๆเป็นสิ่งที่พิเศษ เป็นสิ่งที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก ผมชอบเขียนมากกว่าพิมพ์ เขียนด้วยลายมือ แม้มันจะไม่สวยงาม แต่ผมคิดว่านี่เป็นลายมือของผม ผมอยากส่งผ่านความรู้สึกของผมด้วยลายมือที่เหมือนไก่เขี่ยแบบนี้
ผมมีข้อเสียที่ว่า เลือกเชื่อใจ มากกว่าที่จะมาคอยตามว่าอยู่ไหน ทำอะไร ไปกับใคร ซึ่งคนที่คบกับผม ผมจะถามเพียงว่า ไปที่ไหน กับใคร ถึงห้องตอนไหน เท่านั้นเอง ซึ่งผมเข้าใจว่าทุกๆคนอยากมีเวลาส่วนตัวทั้งนั้น ทุกๆคนไม่ชอบการบีบบังคับ เพราะแบบนี้จะมีโทรศัพท์จากผมก็ต่อเมื่อ ถึงเวลาแล้วยังไม่ถึงห้องเฉยๆ ที่โทรไม่ได้เพราะจะตาม ไม่ได้โทรเพราะจะใช้อารมณ์ ผมโทรเพราะผมเป็นห่วง
แม้กระทั่งเรื่องราวต่างๆที่เขาพูดออกมาตอนอยู่กับผม ผมก็พยายามจดจำให้ได้เยอะที่สุด พยายามเรียนรู้ให้มากทีุ่ด ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เขาชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ โรคประจำตัว การใช้ชีวิตของเขา ผมไม่ได้อยากรู้เพื่อที่จะทำอะไรที่ไม่ดี ผมอยากรู้เพราะมจะได้ดูแลเขาถูก รู้เพราะผมจะได้ไม่ทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ ผมเคยพูดนะ...ว่าผมจะอยากทำให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นคนที่โชคดี ผมอยากทำให้เขาเป็นคนที่ใครๆต้องอิจฉา ไม่ใช่เพราะสวย ไม่ใช่เพราะรวย แต่เพราะเขามีผม
ตอนนี้ผมชอบผู้หญิงอยู่คนนึง...และเหมือนเดิมครับ ผมก็อยากให้นี่เป็นครั้งสุดท้าย ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบไหน เพราะเราเริ่มจากการเป็นเพื่อนกัน ยิ่งผมคุยกับเธอ ก็ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าผมอยากดูแลเธอคนนี้ ผมอยากแบ่งปันเรื่องราวของผมกับเธอ ผมอยากแต่งเติมอนาคตที่มีเธออยู่ ตั้งแต่ที่ผมรู้สึกกับเธอ ผมก็แสดงออกนะครับแต่ไม่ได้โจ่งแจ้งอะไร ตามประสาคนแอบชอบครับ เราสองคนคุยกันบ่อยนะครับ แทบทุกเรื่องเลย นั่นทำให้ผมมีความสุขกับโลกที่เธอให้ผมได้เข้าไป ผมได้เข้าไปในโลกของเธอ ซึ่งเป็นโลกที่ผมรู้สึกอบอุ่นในใจเมื่อได้อยู่ในนั้น หลายๆสิ่งที่เราแลกเปลี่ยนกันยิ่งทำให้ผมรู้สึกมั่นใจว่าเธอคือคนสุดท้าแล้วจริงๆ
ต้องบอกก่อนว่าผมเองไม่เคยล่วงเกินใดๆเธอเลย แม้แต่จับมือก็ไม่เคย เพราะอะไรนะหรือครับ....เพราะเราสองคนมองกันและกันคนละมุมนั่นเองครับ สำหรับผม ผมมองเธอด้วยความรู้สึกที่เกิดนกว่าเพื่อน แต่สำหรับเธอ...ผมไม่รู้ครับ แต่ผมคิดว่าเธอคงยังไม่ได้มองผมในแบบที่ผมมองเธอหรอกครับ แต่ผมก็ไม่ได้พยายามรีบร้อนจะเอาคำตอบอะไรนะครับ ผมเพียงแค่ปล่อยทุกๆอยางให้มันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น ผมเคยคิดนะครับ ว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้น เราทำเพื่ออะไร ทำเพื่อให้เขารักเรา หรือว่า ทำเพราะว่าเราอยากเห็นเขามีความสุขกันแน่....และแนะนอนครับ คำตอบอยู่ที่อันหลัง ผมทำเพราะว่าผมอยากให้เขามีความสุข นั่นเองทำให้ผมชอบที่จะทำอะไรหลายๆอย่างให้เธอ โดยที่ตัวผมเองไม่เคยคิดเลยครับ ว่าเธอจะให้อะไรกลับมา เธอจะรู้ตัวไหมว่าเธอได้ให้สิ่งต่างๆกลับมามากมายแล้ว เธอได้แต้มสีต่างๆลงไปบนเรื่องราวในชีวิตผม ผมชอบที่สุดเวลาที่ผมทำอะไรให้เธอ แล้วเธอยิ้ม มีครั้งนึงผมให้ของ ซึ่งเป็นของที่เธอก็ไม่คิดหรอกครับว่าคนอย่างผมจะหามาให้เธอ ผมจำได้ทุกอย่างในตอนนั้นเลยนะครับ เธอยิ้มแบบดีใจมากๆ ยิ้มแล้วยิ้มอีก หยิบของขวัญของผมมาแล้วก็ยิ้ม ปากก็บอกว่า น่ารัก น่ารัก (แอบคิดในใจว่า คนหรือ ของ 555) ของสิครับ ผมทำหลายๆอย่างให้เธอ โดยที่ไม่จำเป็นต้องเป็นวันพิเศษอะไร ทำไมน่ะหรอ ก็เพราะทุกๆครั้งที่ผมเจอเธอ...นั่นก็เป็นวันพิเศษสำหรับผมแล้ว ทุกๆวันสิ่งที่ผมจะตอนตื่นเช้า และ ก่อนนอน มีอยู่ 2 อย่างครับ คือ 1.ส่งสติ๊กเกอร์ Good Morning ไปให้เธอ และ 2.บอก Good Night เธอก่อนนอน เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจทำ โดยที่ผมไม่ได้คิดครับว่าเธอจะรำคาญไหม ก็ผมอยากคุยกะเธอนี่ครับ ทำไงได้ ถึงบางครั้งเธออ่าน แต่ไม่ตอบ....ถ้าเป็นคนอื่นก็คงหงุดหงิด และก็ไม่อยากคุยต่อไปแล้ว แต่ผมกลับไม่ ผมเลือกที่จะไม่คิด และก็เลือกที่จะคุยอย่างอื่นต่อไป เพราะถึงแม่เธอจะไม่ตอบอะไรกลับมา แต่ข้อความของผมเธอก็รับรู้มันแล้ว แค่นี้ก็คงพอแล้วที่จะทำให้ผมมีวันดีๆอีก 1 วัน
อ่านมาถึงตรงนี้ ทุกคนก็คงคิดว่า นี่เป็นครั้งสุดท้ายของผมแล้วจริงๆใช่ไหม...ใช่ผมเองก็คิดอย่างนั้นครับ แต่อยู่ๆโลกอีกใบที่ทำให้ผมมีความสุขก็เกิดหยุดหมุน...เธอไม่ได้เป็นอะไรนะครับ แต่อยู่ๆเธอก็กลับคุยกับผมน้อยลง แบบน้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัดเจน ซึ่งทั้งๆที่ก่อนผมหลับตาในวันที่โลกของเธอยังหมุนอยู่ ไม่มีสัญญาณอะไรเลยว่า ถ้าผมลืมตาตื่นมา ผมจะพบกับโลกที่หยุดหมุนนี่ไปแล้ว... เธออ่าน และตอบน้อยลง จากที่เคยแบ่งปันสิ่งต่างๆในแต่ละวันให้กัน กลับแทบไม่ได้คุบกันเลย ผมแทบไม่เป็นอะไรทำอะไรไปพักนึง แต่เธอคนนี้ก็ไม่ได้หายไปไหนจากชีวิตผมนะครับ ผมยังคงทำเหมือนเดิมทุกๆอย่าง ส่งสติ๊กเกอร์ Good Morning and Say Good Night . ผมทำปกติ เพราะตอนนี้ผมยังเป็นห่วงเธออยู่ ผมยังอยากรับรู้เรื่องราวของเธออยู่ เวลาผมเห็นเธอไม่สบายใจ รู้ไหมครับ ผมเองก็รู้สึกไม่สบายใจไม่ต่างจากเธอเลย เวลาผมเห็นเธอยิ้ม...ผมก็ยิ้มหน้าบานสิครับ (ผมเห็นจาก Social นะครับ)
ถ้าเกิดเธอ หรือ ใครก็ตามถามผมว่าผมจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไร... ผมเองก็คงตอบกลับไปว่า จนกว่าจะแน่ใจแล้วว่าเธอมีคนดูแล ผมไม่สนเลยด้วยซ้ำว่าสถานะของผมกับเธอมันเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน แต่ถ้าเธอยังไม่เอ่ยปากให้ผมนั้นออกไปจากโลกขอเธอ ผมเองก็คงจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยแหละครับ เพราะอะไรน่ะหรอครับ
.............เพราะนี่จะเป็นการเริ่มต้นครั้งสุดท้ายของผมครับ
ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่อจริงนะครับ ผมไม่ได้แต่งเติมอะไรทั้งสิ้น มีแต่เล่าไม่หมดครับ