สวัสดีค่ะ เพื่อนในพันทิปทุกท่าน เราเขียนกระทู้เล่าปัญหาของเรากับสามีมากระทู้นี้ก็กระทู้ที่3แล้ว เอาจริงๆเราก็รู้ค่ะว่าเรื่องครอบครัวเป็นเรื่องภายในไม่ควรเอาออกมาเล่าหรือประจารให้คนอื่นรับรู้ แต่เราทนเก็บทุกๆความรู้สึกสับสน พร้อมคำถามร้อยแปดพันอย่างกับชีวิตคู่มาเกือบจะสองปีแล้ว
เรากับสามีคนปัจจุบันคบหากันมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะสองปีแล้วค่ะ แต่เราทั้งคู่พึ่งจะแต่งงานกันไปเมื่อปลายปีที่แล้วนี้เอง เราแต่งงานตอนที่เรารู้ว่าท้องได้2เดือน เพราะแม่เราไม่ยอม แต่เราไม่ได้เป็นเด็กใจแตกนะค่ะ เราอายุ25 มีบ้าน มีรถ ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง หาเงินเลี้ยงตัวเอง และในอนาคตเราก็คิดว่าเราจะเลี้ยงลูกได้ค่ะ
มาเข้าถึงเรื่องของปัญหาที่เกิดขึ้น บอกตรงๆเราสับสนมากๆค่ะ ไม่รู้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นเพราะสามีเราแย่ หรือเราแย่ เราจะเล่าแบบไม่เข้าข้างตัวเองและเล่าทุกเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น เอาเป็นเรื่องที่รู้สึกเจ็บจี๊ดที่สุดก่อนเลยนะค่ะ ตลอดเวลาที่เราท้อง ตอนนั้นเกือบจะเข้าเดือนที่หกของการตั้งครรภ์ สามีเราก็ทำตัวปรกติกับเราตลอดมา ปรกติในที่นี้คือ ไม่ว่าก่อนท้องจะปฏิบัติกับเรายังไง ตอนที่เราท้องและอุ้มลูกของเขาอยู่เขาก็ยังปฏิบัติกับเราเหมือนเดิม คือต่างคนต่างอยู่ กลับบ้านมาเขาก็เอาแต่นั่งดูโทรศัพท์ ส่วนเราก็พยายามทำให้ตัวเองไม่คิดมาก เปิดเพลงให้ลูกฟัง ไม่ก็อ่านหนังสือให้เขาฟัง เพราะเขาไม่ได้ดูแลอะไรเราเลย เราก็เลยถามเขาไปว่า "ถ้าเกิดว่าตอนนี้เราไม่มีลูก เขาจะแต่งงานกับเราไหม" เขาตอบเราแบบไม่มองหน้า ตาจ้องที่โทรศัพท์ "จริงๆก็ไม่ได้อยากแต่ง ยังไม่คิดอยากจะมีครอบครัว"ตอนนั้นเราก็จุกค่ะ น้ำตาไหลลงท้องไปหมดแล้ว พยายามบอกตัวเองว่ามันก็จริงอ่ะเนาะ เราก็พึ่งรู้จักกัน เผลอๆเขาคงคิดว่าเราอยากแต่งกับเขามากจนปล่อยให้ตัวเองท้อง เราเลยเลือกที่จะเลิกถามเขา และเลิกตั้งคำถามนี้กับตัวเองอีก เพราะไม่อยากให้ลูกรับรู้ความรู้สึกแย่ๆจากเราไป พอเราท้องเข้าเดือนที่ เจ็ด แปด เราเริ่มทำอะไรได้ไม่คล่องตัวเหมือนเมื่อก่อน เราเหนื่อยง่าย ปวดหลัง เป็นตระคิว เราก็พยายามบอกสามีให้ช่วยเราบ้าง อย่างเรื่องงานบ้าน หรือบีบนวดให้เรา เขาก็ทำนะค่ะ แต่จะนานๆครั้ง หรือไม่ก็เฉพาะช่วงที่เราขอ เราไม่เคยแต่งงานไม่เคยมีสามีมาก่อน เลยปลอบใจตัวเองว่า เอาน่าเพราะเขาเป็นผู้ชายเขาเลยไม่รู้ว่าควรจะทำหรือไม่ทำอะไรดี เราก็ได้แต่พยายามบอกเขาแต่ก็ไม่กล้าขอบ่อยหรอกค่ะ กลัวเขาจะรำคาญหาว่าเราจู้จี้ หาว่าเราสำออย แต่คนท้องคงเข้าใจกันดีใช่ไหมค่ะ มันทรมานมากจริงๆนะ อารมณ์ก็เปลี่ยนเราก็อยากให้เขาดูแลเราบ้าง
ถัดมาก็คงจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่เรายอมเขาได้ อย่างเช่นตลอดเวลาที่เราคบกันมาเกือ2ปี เรามีรูปคู่กับสามีที่ถ่ายด้วยกันแค่22รูปค่ะ เพราะเขาไม่เคยขอเราถ่ายรูปด้วยตอนไปไหนมาไหน พอเราจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายเขาก็เบือนหน้าหนี จากนั้นเราก็เลยไม่ขอให้เขาถ่ายรูปกับเราอีกเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อนเราเป็นคนชอบถ่ายรูปมาก เวลาไปกินของอร่อยก็จะถ่ายรูปเอามาลงในเฟสส่วนตัว แต่ตอนนี้เป็นเวลานานมากแล้ว นานมากจนเราจำไม่ได้ว่าถ่ายรูปอาหาร รูปตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เพราะเวลาไปกินข้าวด้วยกันเราจะโดนสามีบ่นบ่อยมากเรื่องถ่ายรูป ไม่ก็โดนดุบอกให้เรากินก่อนๆไม่ต้องถ่าย แต่เราก็ทำให้นะค่ะ ก็เหมือนเดิมอารมณ์นางเอกบอกตัวเองว่าเอาน่าถ้าพี่เขาไม่ชอบเราก็ไม่ต้องทำ ตอนนี้เลยติดเป็นนิสัย ไปกินข้าวคนเดียว หรือกับเพื่อนก็ไม่เคยถ่ายรูปกัน ทั้งรูปเรากับเพื่อ ทั้งรูปอาหาร
สามีเราไม่เคยเดินจับมือเราเลยค่ะเวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน ถ้าเราเดินตามหลังเขาเราจะรีบเอามือไปคว้ามือเขาไว้ แต่ไม่เกิน15วิ พี่เขาก็จะปล่อยมือ แล้วอ้างว่าเดินไม่สะดวก เอาจริงๆเราอยากจับมือเขามากนะค่ะ เราอยากรู้สึกว่ามีเขาอยู่ข้างๆ(ร้องไห้)
ครั้งหนึ่งหมอที่โรงพยาบาลถามเราว่าคุณแม่ค่ะ คุณพ่อของน้องมาด้วยไหมค่ะ เรานี่อึ้งไปพักหนึ่งไม่รู้จะตอบยังไงเพราะสามีเราไปหาหมอกับเราไม่บ่อยครั้งนัก แล้วทุกครั้งที่ไปเขาก็มักจะทำหน้าบึ้งเราเลยตัดปัญหาว่าถ้าไปเองได้เราก็ควรไปเองดีกว่า จากบ้านไปโรงพยาบาลก็ประมาณชั่วโมงครึ่งเพราะอยู่กันคนล่ะจังหวัด หมอบอกให้เราคุยกับลูก เเละให้พ่อคุยกับลูกเยอะๆ เพราะเป็นช่วงที่เขาจะจำเสียงเราได้ แต่สามีเรากลับเอาแต่นั่งดูโทรศัพท์ เราจึงบวกเวลาเพิ่มจากคุยกับลูกครึ่งชั่วโมงเป็นวันละชั่วโมง ครึ่งชั่วโมงแรกเราจะอ่านหนังสือให้เขาฟัง ส่วนครึ่งชั่วโมงหลังจะเล่าเรื่องของพ่อเขาให้เขาฟัง นั่นคือสิ่งที่เราทำมาตลอดแปดเดือนของการตั้งครรภ์
เราอยากรู้ว่าสิ่งที่เราเรียกร้องจากแฟนเราตอนนี้เยอะเกินไปรึเปล่า เราควรจะทำยังไงดี เราสงสารลูก หรือเราควรปรับปรุงตัวให้มากกว่านี้
เมื่อก่อนเราหาเงินได้เยอะเพราะตัวคนเดียว เรากินเราเที่ยวได้เต็มที่ แต่ตอนนี้เราต้องประหยัดเพื่อลูก ตรงกันข้ามกับสามีเราที่ยังใช้เงินแบบมือเปิบอย่างเดิม อยากได้อะไรก็ซื้อ
ใจจริงเราเริ่มเบื่อและอยากจะเลิกกับสามีคนนี้มากจริงๆค่ะ เราเหนื่อยเเล้วก็ท้อ เรามีความคิดที่อยากจะเลี้ยงลูกคนเดียวมาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่กล้าตัดสินใจ
สามีเราแย่ หรือเราต่างหากที่แย่?
เรากับสามีคนปัจจุบันคบหากันมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะสองปีแล้วค่ะ แต่เราทั้งคู่พึ่งจะแต่งงานกันไปเมื่อปลายปีที่แล้วนี้เอง เราแต่งงานตอนที่เรารู้ว่าท้องได้2เดือน เพราะแม่เราไม่ยอม แต่เราไม่ได้เป็นเด็กใจแตกนะค่ะ เราอายุ25 มีบ้าน มีรถ ด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง หาเงินเลี้ยงตัวเอง และในอนาคตเราก็คิดว่าเราจะเลี้ยงลูกได้ค่ะ
มาเข้าถึงเรื่องของปัญหาที่เกิดขึ้น บอกตรงๆเราสับสนมากๆค่ะ ไม่รู้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้เป็นเพราะสามีเราแย่ หรือเราแย่ เราจะเล่าแบบไม่เข้าข้างตัวเองและเล่าทุกเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น เอาเป็นเรื่องที่รู้สึกเจ็บจี๊ดที่สุดก่อนเลยนะค่ะ ตลอดเวลาที่เราท้อง ตอนนั้นเกือบจะเข้าเดือนที่หกของการตั้งครรภ์ สามีเราก็ทำตัวปรกติกับเราตลอดมา ปรกติในที่นี้คือ ไม่ว่าก่อนท้องจะปฏิบัติกับเรายังไง ตอนที่เราท้องและอุ้มลูกของเขาอยู่เขาก็ยังปฏิบัติกับเราเหมือนเดิม คือต่างคนต่างอยู่ กลับบ้านมาเขาก็เอาแต่นั่งดูโทรศัพท์ ส่วนเราก็พยายามทำให้ตัวเองไม่คิดมาก เปิดเพลงให้ลูกฟัง ไม่ก็อ่านหนังสือให้เขาฟัง เพราะเขาไม่ได้ดูแลอะไรเราเลย เราก็เลยถามเขาไปว่า "ถ้าเกิดว่าตอนนี้เราไม่มีลูก เขาจะแต่งงานกับเราไหม" เขาตอบเราแบบไม่มองหน้า ตาจ้องที่โทรศัพท์ "จริงๆก็ไม่ได้อยากแต่ง ยังไม่คิดอยากจะมีครอบครัว"ตอนนั้นเราก็จุกค่ะ น้ำตาไหลลงท้องไปหมดแล้ว พยายามบอกตัวเองว่ามันก็จริงอ่ะเนาะ เราก็พึ่งรู้จักกัน เผลอๆเขาคงคิดว่าเราอยากแต่งกับเขามากจนปล่อยให้ตัวเองท้อง เราเลยเลือกที่จะเลิกถามเขา และเลิกตั้งคำถามนี้กับตัวเองอีก เพราะไม่อยากให้ลูกรับรู้ความรู้สึกแย่ๆจากเราไป พอเราท้องเข้าเดือนที่ เจ็ด แปด เราเริ่มทำอะไรได้ไม่คล่องตัวเหมือนเมื่อก่อน เราเหนื่อยง่าย ปวดหลัง เป็นตระคิว เราก็พยายามบอกสามีให้ช่วยเราบ้าง อย่างเรื่องงานบ้าน หรือบีบนวดให้เรา เขาก็ทำนะค่ะ แต่จะนานๆครั้ง หรือไม่ก็เฉพาะช่วงที่เราขอ เราไม่เคยแต่งงานไม่เคยมีสามีมาก่อน เลยปลอบใจตัวเองว่า เอาน่าเพราะเขาเป็นผู้ชายเขาเลยไม่รู้ว่าควรจะทำหรือไม่ทำอะไรดี เราก็ได้แต่พยายามบอกเขาแต่ก็ไม่กล้าขอบ่อยหรอกค่ะ กลัวเขาจะรำคาญหาว่าเราจู้จี้ หาว่าเราสำออย แต่คนท้องคงเข้าใจกันดีใช่ไหมค่ะ มันทรมานมากจริงๆนะ อารมณ์ก็เปลี่ยนเราก็อยากให้เขาดูแลเราบ้าง
ถัดมาก็คงจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่เรายอมเขาได้ อย่างเช่นตลอดเวลาที่เราคบกันมาเกือ2ปี เรามีรูปคู่กับสามีที่ถ่ายด้วยกันแค่22รูปค่ะ เพราะเขาไม่เคยขอเราถ่ายรูปด้วยตอนไปไหนมาไหน พอเราจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายเขาก็เบือนหน้าหนี จากนั้นเราก็เลยไม่ขอให้เขาถ่ายรูปกับเราอีกเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อนเราเป็นคนชอบถ่ายรูปมาก เวลาไปกินของอร่อยก็จะถ่ายรูปเอามาลงในเฟสส่วนตัว แต่ตอนนี้เป็นเวลานานมากแล้ว นานมากจนเราจำไม่ได้ว่าถ่ายรูปอาหาร รูปตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เพราะเวลาไปกินข้าวด้วยกันเราจะโดนสามีบ่นบ่อยมากเรื่องถ่ายรูป ไม่ก็โดนดุบอกให้เรากินก่อนๆไม่ต้องถ่าย แต่เราก็ทำให้นะค่ะ ก็เหมือนเดิมอารมณ์นางเอกบอกตัวเองว่าเอาน่าถ้าพี่เขาไม่ชอบเราก็ไม่ต้องทำ ตอนนี้เลยติดเป็นนิสัย ไปกินข้าวคนเดียว หรือกับเพื่อนก็ไม่เคยถ่ายรูปกัน ทั้งรูปเรากับเพื่อ ทั้งรูปอาหาร
สามีเราไม่เคยเดินจับมือเราเลยค่ะเวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน ถ้าเราเดินตามหลังเขาเราจะรีบเอามือไปคว้ามือเขาไว้ แต่ไม่เกิน15วิ พี่เขาก็จะปล่อยมือ แล้วอ้างว่าเดินไม่สะดวก เอาจริงๆเราอยากจับมือเขามากนะค่ะ เราอยากรู้สึกว่ามีเขาอยู่ข้างๆ(ร้องไห้)
ครั้งหนึ่งหมอที่โรงพยาบาลถามเราว่าคุณแม่ค่ะ คุณพ่อของน้องมาด้วยไหมค่ะ เรานี่อึ้งไปพักหนึ่งไม่รู้จะตอบยังไงเพราะสามีเราไปหาหมอกับเราไม่บ่อยครั้งนัก แล้วทุกครั้งที่ไปเขาก็มักจะทำหน้าบึ้งเราเลยตัดปัญหาว่าถ้าไปเองได้เราก็ควรไปเองดีกว่า จากบ้านไปโรงพยาบาลก็ประมาณชั่วโมงครึ่งเพราะอยู่กันคนล่ะจังหวัด หมอบอกให้เราคุยกับลูก เเละให้พ่อคุยกับลูกเยอะๆ เพราะเป็นช่วงที่เขาจะจำเสียงเราได้ แต่สามีเรากลับเอาแต่นั่งดูโทรศัพท์ เราจึงบวกเวลาเพิ่มจากคุยกับลูกครึ่งชั่วโมงเป็นวันละชั่วโมง ครึ่งชั่วโมงแรกเราจะอ่านหนังสือให้เขาฟัง ส่วนครึ่งชั่วโมงหลังจะเล่าเรื่องของพ่อเขาให้เขาฟัง นั่นคือสิ่งที่เราทำมาตลอดแปดเดือนของการตั้งครรภ์
เราอยากรู้ว่าสิ่งที่เราเรียกร้องจากแฟนเราตอนนี้เยอะเกินไปรึเปล่า เราควรจะทำยังไงดี เราสงสารลูก หรือเราควรปรับปรุงตัวให้มากกว่านี้
เมื่อก่อนเราหาเงินได้เยอะเพราะตัวคนเดียว เรากินเราเที่ยวได้เต็มที่ แต่ตอนนี้เราต้องประหยัดเพื่อลูก ตรงกันข้ามกับสามีเราที่ยังใช้เงินแบบมือเปิบอย่างเดิม อยากได้อะไรก็ซื้อ
ใจจริงเราเริ่มเบื่อและอยากจะเลิกกับสามีคนนี้มากจริงๆค่ะ เราเหนื่อยเเล้วก็ท้อ เรามีความคิดที่อยากจะเลี้ยงลูกคนเดียวมาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่กล้าตัดสินใจ