ขอเริ่มต้นด้วยอะไรง่ายๆว่าพื้นเพ ณ ตอนเป็นเด็กนั้นจัดได้ว่าเป็นที่รังเกียจทั้งจากเด็กวัยเดียวกันและผู้ปกครองบางคน เพราะทำวรีกรรมที่ตอนนั้นคิดว่าเป็นการ"เล่น"เฉยๆ ด้วยการที่ว่าฉันเล่นอะไรกันสักอย่างกับ เพื่อนในห้องอีกตนหนึ่ง แล้วกลายเป็นตัวเราเอาดินสอทิมกลางหน้าผาก ซิ้งแน่นอน.....ผู้ปกครองรู้เข้าก็กะจะเล่นงานเราถึงตายเลย จากตรงนี้น้าของเราที่เข้าไปเกลี้ยกล่อมผู้ปกครอง เขาก็โวยวายมาว่าอยากให้ให้ไล่ตัวเราออกจากโรงเรียนหรือย้ายห้องไม่ให้ไปเรียนห้องเดียวกันกับลูกของเขา และตอนที่น้าเล่าให้เราฟัง เขาก็บอกนะว่าแอบกลัวอยู่หน่อยเพราะเรื่องของเรื่องคือ ลูกของคนที่เราไปทิมคือลูกนายพลหรือนายทหารที่ยศสูงๆ ส่วนไอ้ตัวเรานะเหรอก็....เป็นไอ้เอ๋อไม่รู้อะไรเลยยยแถมหลังจากเรื่องเงียบไปเราก็สังเกตเห็นว่า คุณครูเริ่มแยกเด็กคนอื่นออกจากเราหรือไม่ก็เวลากินข้าวก็จะมาให้กินกับโต๊ะอาจารย์ ไม่ก็นั่งข้างแกถ้าเวลาไหนจำเป็นต้องดูแลเด็กทั้งบางอะนะ
นอกเรื่องสักหน่อยว่า จุดประสงค์ที่ ทำ"สิ่งนี้" หรืออะไรก็แล้วแต่ เพราะตัวของเราเริ่มมีความรู้สึกว่า มีปัญหากับความทรงจำ โดยเฉพาะอย่างกับบุคคล อย่างเช่น ทำไมเรามาพิมข้อความในพันทิป , จำหน้าคนได้แต่กลับนึกชื่อไม่ออก บางครั้งก็จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักคนๆนี้มาก่อน
ตอนนี้เริ่มอยากจะนอนหลับถ้าเกิดจำอะไรขึ้นมาก็อยากจะมาพิมเล่าเท่าที่ใครน่าพอเข้าใจว่าตัวเรามันน่ารังเกียจจริงไหรือเปล่าไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนเกลียดก็คงดีถ้าหากรู้ว่าเพราะอะไร แบบตัวเรายังมีอะไรดีเหลือบางคำถามนี้ถ้าอาจารย์ไม่เป็นคนถามก็เป็นเพื่อนพ่อแม่คนที่เข้ามาถาม แต่ยอมรับเลยตอนเด็กต้องทำท่า เอาหูไปนาเอาตาไปไร๋อยู่เสมอ จนกระทั้งโตมาเรียนรุ้อะไรมาบ้างก็คิดว่าเป็นคนที่แบบว่าพ่อกับพี่ชายถึงกับบอกลเยว่า "นี้คือผู้หญิงเหรอ" จากการประเมินโดยร่วม คือเขาว่า กวนตีน เถื่อน ปากหมาหรือร้ายอันนีแม่บอกมา และบางครั้ง.....หลายครั้งแมาเราก็รู้อะนะ ตัวเราค่อนข้างถามอะไร"ตรง"จนจี้ใจดำชาวบ้านเขาอยู่เหมือนกันนะ

ฉันเป็นคนมีปัญหาหรือคนอื่นอยากมีปัญหากับฉัน??
นอกเรื่องสักหน่อยว่า จุดประสงค์ที่ ทำ"สิ่งนี้" หรืออะไรก็แล้วแต่ เพราะตัวของเราเริ่มมีความรู้สึกว่า มีปัญหากับความทรงจำ โดยเฉพาะอย่างกับบุคคล อย่างเช่น ทำไมเรามาพิมข้อความในพันทิป , จำหน้าคนได้แต่กลับนึกชื่อไม่ออก บางครั้งก็จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักคนๆนี้มาก่อน
ตอนนี้เริ่มอยากจะนอนหลับถ้าเกิดจำอะไรขึ้นมาก็อยากจะมาพิมเล่าเท่าที่ใครน่าพอเข้าใจว่าตัวเรามันน่ารังเกียจจริงไหรือเปล่าไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนเกลียดก็คงดีถ้าหากรู้ว่าเพราะอะไร แบบตัวเรายังมีอะไรดีเหลือบางคำถามนี้ถ้าอาจารย์ไม่เป็นคนถามก็เป็นเพื่อนพ่อแม่คนที่เข้ามาถาม แต่ยอมรับเลยตอนเด็กต้องทำท่า เอาหูไปนาเอาตาไปไร๋อยู่เสมอ จนกระทั้งโตมาเรียนรุ้อะไรมาบ้างก็คิดว่าเป็นคนที่แบบว่าพ่อกับพี่ชายถึงกับบอกลเยว่า "นี้คือผู้หญิงเหรอ" จากการประเมินโดยร่วม คือเขาว่า กวนตีน เถื่อน ปากหมาหรือร้ายอันนีแม่บอกมา และบางครั้ง.....หลายครั้งแมาเราก็รู้อะนะ ตัวเราค่อนข้างถามอะไร"ตรง"จนจี้ใจดำชาวบ้านเขาอยู่เหมือนกันนะ