เริ่มเลยนะครับ ตอนนี้ก็เกือบสีปีละที่คบกันมา แฟนผมเรียนอยู่มหาลัย ส่วนผมเรียนอยู่ ปวส. ก็เหมือนคู่อื่นแหละครับ พอห่างกัน ก็ทะเลาะกันบ่อยๆ เพราะด้วยความกลัวอะไรอีกหลายๆอย่าง
สิ่งที่ทำมันโคตรเลวร้ายสำหรับผู้หญิงคนนี้ เราอยู่ห่างกัน เรามักจะทะเลาะกันบ่อยๆ เธอจะบอกเลิกผมทุกครั้งที่ทะเลาะกัน หรือประโยคแนวอยากจะเลิก เธออคงอยากให้ผมบอกเลิกเธอด้วยตัวผมเอง แต่ผมรักเธอจริงๆ และรักเธอมาก เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ชีวิตผมสดใส และมีรอยยิ้มเสมอ บางครั้งที่ทะเลาะกันแล้วเธอบอกผม ผมจะไปคุยกับผู้หญิงคนอื่น บางครั้งในเชิง 18+ แต่แค่คุยเท่านั้น พอเอาเข้าจริงๆ ผมไม่สามารถไปจากเธอได้เลย ผมไม่สามารถมีใครใหม่ได้เลย ผมกลายเป็นคนรักใครไม่ได้อีกเลย ทุกๆครั้งที่เธอบอกเลิกผม ผมเกิดคำถามในใจ "แค่ทะเลาะกันแค่นี้ ทำไมต้องบอกเลิก" ถามแบบนี้วนซ้ำอยู่ในจิตรใจ และทุกครั้งที่ทะเลากัน ผมจะร้องไห้ทุกครั้ง เพราะผมรักเธอมาก วันนึงเธอมาเห็นแชททั้งหมดที่ผมคุยกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่จริงๆ ผมจะลบมันก็ได้ แต่ผมคิดว่า อยากให้เธอมาเห็น และอธิบายว่า แค่คุยเฉยๆ แต่เธอบอกว่าเธอเชื่อในสิ่งที่เห็นในแชท ไม่ฟังผม โกรธผม ผมขอโทษเธอและบอกว่ามันเป็นแค่แชทจริง จริงๆแล้วไม่ได้มีอะไรเลย ผมง้อเธออยู่หลายวัน จนเธอพูดออกมาว่า "ถ้าอยากให้เชื่อ ก็ซื้อธูปเทียนแพมากราบสิ" ผมยอม และผมจะทำ ผมยอมเสียศักดิ์เสีย เพราะผมบริสุทธิ์ใจ ถ้ามันทำให้เธอสบายใจ เธอกลับมาหลังสอบเสร็จ ผมไปหาเธอ ไปกราบเท้าเธอ ผมเอาหัวตัวเองโขกกับพื้น และขอร้องให้เธอเห็นใจ ขอโทษเธอ และเราก็กอดกัน เธอถามผมว่าจะทำอีกไหม ผมพูดกับเธอและสาบานว่าจะไม่ทำอีก ผมร้องไห้ด้วยความดีใจ และผมก็สัญญาว่าจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นอีก เธอบอกกับผมเมื่อวันปีใหม่ที่ผ่านมา ว่าเธอรักผม และรอที่จะเห็นผมปรับตัว นั้นยิ่งทำให้ผมรักเธอมากขึ้น และรู้สึกสมเพชตัวที่ไปคุยกับคนอื่น
จนมาเมื่อวันที่ 15 กุมภา เธอคุยกับผมในแชท แต่การคุยของเธอแปลกไป เธอส่งรูปที่มีข้อความเขียนว่า "จะทำให้เธอเจ็บ จนเกลียดเรา" ผมก็เลยถามว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าส่งผิด
พอมาวันที่ 17 กุมภา เธอบอกว่า เธอจะไปเที่ยวกับเพื่อน ผมก็เลยถามว่า กินเหล้าไหม มีผู้ชายไปด้วยหรือเปล่า เธอบอกว่ากิน และก็มีเพื่อนของเพื่อนเป็นผู้ชายไปด้วย แต่อยู่ๆเธอก็พิมพ์มาหาผมประโยคนึงประมาณว่า "ถ้าเค้าพลาดไปกับคนอื่นเพราะเค้าเมานะ และก็ไม่ต้องเสียใจ เพราะว่าเธอทำกับเราก่อน" ในช่วงเวลานั้น ที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือสอบ ผมไม่มีแก่จิตรแก่ใจจะทำอะไรเลย ผมพยายามตั้งสมาธิอ่านหนังสือ แต่ก็เอาแต่ร้องไห้ โทรหาเธอ เธอก็ไม่รับ ผมทิ้งถามเธอทิ้งไว้ในแชทว่า
-กลับห้องหรือยัง
-เมามากไหม
-เองพลาดหรือเปล่า
-เองถ้าเองกำลังคิดว่าการทำแบบนั้นเพื่อแก้แค้นเค้า เองกำลังเข้าใจเค้าผิดนะ อย่าทำแบบนั้นเลย เพราะว่ามันจะทำให้เค้าเสียใจมากนะ
เช้าวันที่ 18 กุมภา เธอพิมพ์ตอบผมมาสั้นๆว่า "ไม่ทัน" ในช่วงนั้นผมสอบเสร็จพอดี ผมร้องไห้ต่อหน้าเพื่อนๆทุกคน ทุกอย่างมันเหมือนพังหมด ขาผมมันเหมือนหมดแรงและล้มลง ผมเสียใจมากที่สุดในชีวิต
ผมแค่อยากขอโทษเธอ กับเรื่องที่เธอเห็นทั้งหมดในแชท มันเป็นแค่ในแชทจริงๆทั้งชีวิตผมมีเธอคนเดียว ตั้งใจว่าเรียนจบ จะหางานดีๆทำ และหาเงินไปขอเธอแต่งงาน ตั้งใจจะขอเธอแต่งงานในวันที่เธอรับใบปริญญา อยากให้เธอรู้ตัวว่าเธอผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในชีวิตผม
รักมากนะ พ.
ปล. มารู้ทีหลังทั้งหมดที่เขาบอกมานั้นไม่เป็นความจริง แค่จะเซอร์ไพร์สวันเกิด (19/02/60)
เป็นวันเกิดที่จะจำไปตลอด
สิ่งที่ทำมันโคตรเลวร้ายสำหรับผู้หญิงคนนี้ เราอยู่ห่างกัน เรามักจะทะเลาะกันบ่อยๆ เธอจะบอกเลิกผมทุกครั้งที่ทะเลาะกัน หรือประโยคแนวอยากจะเลิก เธออคงอยากให้ผมบอกเลิกเธอด้วยตัวผมเอง แต่ผมรักเธอจริงๆ และรักเธอมาก เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ชีวิตผมสดใส และมีรอยยิ้มเสมอ บางครั้งที่ทะเลาะกันแล้วเธอบอกผม ผมจะไปคุยกับผู้หญิงคนอื่น บางครั้งในเชิง 18+ แต่แค่คุยเท่านั้น พอเอาเข้าจริงๆ ผมไม่สามารถไปจากเธอได้เลย ผมไม่สามารถมีใครใหม่ได้เลย ผมกลายเป็นคนรักใครไม่ได้อีกเลย ทุกๆครั้งที่เธอบอกเลิกผม ผมเกิดคำถามในใจ "แค่ทะเลาะกันแค่นี้ ทำไมต้องบอกเลิก" ถามแบบนี้วนซ้ำอยู่ในจิตรใจ และทุกครั้งที่ทะเลากัน ผมจะร้องไห้ทุกครั้ง เพราะผมรักเธอมาก วันนึงเธอมาเห็นแชททั้งหมดที่ผมคุยกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่จริงๆ ผมจะลบมันก็ได้ แต่ผมคิดว่า อยากให้เธอมาเห็น และอธิบายว่า แค่คุยเฉยๆ แต่เธอบอกว่าเธอเชื่อในสิ่งที่เห็นในแชท ไม่ฟังผม โกรธผม ผมขอโทษเธอและบอกว่ามันเป็นแค่แชทจริง จริงๆแล้วไม่ได้มีอะไรเลย ผมง้อเธออยู่หลายวัน จนเธอพูดออกมาว่า "ถ้าอยากให้เชื่อ ก็ซื้อธูปเทียนแพมากราบสิ" ผมยอม และผมจะทำ ผมยอมเสียศักดิ์เสีย เพราะผมบริสุทธิ์ใจ ถ้ามันทำให้เธอสบายใจ เธอกลับมาหลังสอบเสร็จ ผมไปหาเธอ ไปกราบเท้าเธอ ผมเอาหัวตัวเองโขกกับพื้น และขอร้องให้เธอเห็นใจ ขอโทษเธอ และเราก็กอดกัน เธอถามผมว่าจะทำอีกไหม ผมพูดกับเธอและสาบานว่าจะไม่ทำอีก ผมร้องไห้ด้วยความดีใจ และผมก็สัญญาว่าจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นอีก เธอบอกกับผมเมื่อวันปีใหม่ที่ผ่านมา ว่าเธอรักผม และรอที่จะเห็นผมปรับตัว นั้นยิ่งทำให้ผมรักเธอมากขึ้น และรู้สึกสมเพชตัวที่ไปคุยกับคนอื่น
จนมาเมื่อวันที่ 15 กุมภา เธอคุยกับผมในแชท แต่การคุยของเธอแปลกไป เธอส่งรูปที่มีข้อความเขียนว่า "จะทำให้เธอเจ็บ จนเกลียดเรา" ผมก็เลยถามว่าเป็นอะไร เธอบอกว่าส่งผิด
พอมาวันที่ 17 กุมภา เธอบอกว่า เธอจะไปเที่ยวกับเพื่อน ผมก็เลยถามว่า กินเหล้าไหม มีผู้ชายไปด้วยหรือเปล่า เธอบอกว่ากิน และก็มีเพื่อนของเพื่อนเป็นผู้ชายไปด้วย แต่อยู่ๆเธอก็พิมพ์มาหาผมประโยคนึงประมาณว่า "ถ้าเค้าพลาดไปกับคนอื่นเพราะเค้าเมานะ และก็ไม่ต้องเสียใจ เพราะว่าเธอทำกับเราก่อน" ในช่วงเวลานั้น ที่ผมกำลังนั่งอ่านหนังสือสอบ ผมไม่มีแก่จิตรแก่ใจจะทำอะไรเลย ผมพยายามตั้งสมาธิอ่านหนังสือ แต่ก็เอาแต่ร้องไห้ โทรหาเธอ เธอก็ไม่รับ ผมทิ้งถามเธอทิ้งไว้ในแชทว่า
-กลับห้องหรือยัง
-เมามากไหม
-เองพลาดหรือเปล่า
-เองถ้าเองกำลังคิดว่าการทำแบบนั้นเพื่อแก้แค้นเค้า เองกำลังเข้าใจเค้าผิดนะ อย่าทำแบบนั้นเลย เพราะว่ามันจะทำให้เค้าเสียใจมากนะ
เช้าวันที่ 18 กุมภา เธอพิมพ์ตอบผมมาสั้นๆว่า "ไม่ทัน" ในช่วงนั้นผมสอบเสร็จพอดี ผมร้องไห้ต่อหน้าเพื่อนๆทุกคน ทุกอย่างมันเหมือนพังหมด ขาผมมันเหมือนหมดแรงและล้มลง ผมเสียใจมากที่สุดในชีวิต
ผมแค่อยากขอโทษเธอ กับเรื่องที่เธอเห็นทั้งหมดในแชท มันเป็นแค่ในแชทจริงๆทั้งชีวิตผมมีเธอคนเดียว ตั้งใจว่าเรียนจบ จะหางานดีๆทำ และหาเงินไปขอเธอแต่งงาน ตั้งใจจะขอเธอแต่งงานในวันที่เธอรับใบปริญญา อยากให้เธอรู้ตัวว่าเธอผู้หญิงที่พิเศษที่สุดในชีวิตผม
รักมากนะ พ.
ปล. มารู้ทีหลังทั้งหมดที่เขาบอกมานั้นไม่เป็นความจริง แค่จะเซอร์ไพร์สวันเกิด (19/02/60)