ผมก็แค่คนธรรมดา

บทที่ 1

ปฐมบทแห่งชีวิต

    นี้ไม่ใช่เสียงพูดของผม แต่มันเป็นเสียงจากจิตใจผม ทำไมหรือครับ เพราะเรื่องทั้งหมดนี้กำลังจะถูกลืม และก่อนที่มันจะถูกลืมผมจะเล่าให้ทุกคนฟัง เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 2543 และกำลังจะจบลงปี 2560 ผมเป็นลูกชายคนเดียวเกิดในครอบครัวที่อบอุ่น แต่ผมเป็นเกย์ครับ ซึ่งการเป็นเกย์ของผม ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวที่อบอุ่นแต่อย่างใด เป็น ก็คือ เป็น
    ผมเป็นความหวังทุกอย่างของครอบครัว แม่แท้งพี่ชายผมไปคนนึง แล้วก็แท้งน้องชายไปอีกคน พระท่านบอกว่าเด็กคนนี้ดวงแรงมาก พี่น้องที่เป็นเพศเดียวกันจะตายหมด ก็เลยเป็นลูกโทน ผมไม่มีความรู้สึกชอบผู้หญิงเลยตั้งแต่เกิด ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม ชอบไปแอบดูเวลาคนงานก่อสร้างนุ่งกางเกงในอาบน้ำ ตื่นเต้นดี ตอนพี่ปุ๋ย ภรทิพย์ ได้ตำแหน่ง Miss Universe ผมตื่นเต้นยิ่งกว่าพี่ปุ๋ยเสียอีก แต่ไม่ว่าจะยังไง ทั้งหมดทั้งมวล ผมเป็นคนเรียนเก่ง ฉลาด ไม่ได้อวยตัวเองนะครับ แต่ผมคิดเป็น จึงเป็นที่มาของเรื่องทั้งหมด
    ในยุคที่ผมเกิดและเติบโต การเป็นเกย์ไม่มีทางเลือกมากนัก คนก็จะตราหน้าว่าเราเป็นกระเทย ซึ่งไม่ชอบเลยครับ เพราะเราไม่ได้อยากเป็นผู้หญิง ผมจึงคิดว่ายังไงก็ต้องมีทายาทให้คุณพ่อคุณแม่ให้ได้ ผมสอบเข้าคณะแพทย์ชื่อดังของประเทศไทย ตั้งใจเรียนเพื่อกลับมาทำงานที่บ้าน เรื่องราวในช่วงมหาวิทยาลัยของผมไม่น่าสนใจเท่ากับช่วงเป็นแพทย์ใช้ทุน เนื่องจากว่าผมไม่เคยห่างพ่อแม่ไปไหนไกล ๆ เลยตั้งแต่เด็ก เขาว่ากันว่าหากอยากเติบโตเป็นผู้ใหญ่ต้องอยู่โดยลำพัง ตอนทำงานผมมีความตั้งใจจะไปเป็นแพทย์ใช้ทุนในพื้นที่ไกลจากบ้านเพื่อจะเติบโต ผมจึงเลือกจังหวัดที่ไกลบ้าน และไม่มีเพื่อนมหาวิทยาลัยเดียวกันไปเลย
สมหวังครับ ผมจับฉลากได้จังหวัดใหญ่ทางภาคอีสาน ดีใจมากครับ ไปเลย แต่ แม่ร้องไห้ยังกับน้ำท่วม กทม. ผมบอกแม่ไม่ต้องกังวลหรือ ผมโตแล้ว
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่