ถ้ามีใครอยากทำอะไรให้คุณ.. แต่คุณไม่ได้ชอบเขาตั้งแต่แรก คุณจะไล่เขาไปไหม???

เขาคนนั้นเป็นผมเองแหล่ะ...
      คือผมไปชอบผู้หญิงคนนึงครับ... เธอสวยมากกก ฐานะเธอก็ดี สังคมของเธอก็แตกต่างกับผมโดยสิ้นเชิง ดีกว่าผมทุกๆอย่างเลยก็ว่าได้!!
เพราะเหตุนี้แหล่ะ... ในใจผมถึงมีแต่คำว่าเจียมตัว เคยพยามที่จะไม่ไปชอบหลายครั้งอยู่เหมือนกัน แต่ไม่รู้เพราะเสน่ห์อะไรของเธอ ไม่ว่าพยามจะเดินห่างมากแค่ไหน มันก็วนกลับมาชอบเธออยู่ดี เรียกได้ว่า ตกหลุมรักจังๆ^^
      จริงๆผมไม่เคยเจอเธอหรอกครับ. ผมรู้จักเธอทางเฟส เพียงแค่เรียนสถาบันเดียวกัน แรกๆผมก็@ไป ว่าจะทักไปคุยตามปกติ แต่เธอกับไล่ให้ไปคุยกับคนอื่นตั้งแต่แรกเลยT_T  จริงๆมันมีในครับ คือผมเคยไปจีบทั้งน้องและเพื่อนเธอหลายคนเลย555 (จริงๆก็รู้นะ ว่าเป็นน้องเป็นเพื่อนเธอ)
แต่ผมก็ป่าวเจ้าชู้น๊าา  ในตอนนั้นผมแค่อยากมีใครสักคน เลยลองตามหาลองจีบใครดูบ้าง ก็แหม้ ผมก็โสดมานาน จะ 25 แหล่ะ ผมก็ต้องอยากมีใครไว้บ้าง แต่ก็ไม่สมหวังหรอกครับ นกทุกที555
     พอผมมาคุยกับเธอคนนี้... ก็โดนไล่ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มจีบเลยด้วยซ้ำ(เธอคงรู้เรื่องของผม) ตอนนั้นผมเหมือนโดนสตั้นไป 8 วิเลย คืออึ่งอยู่พักหนึ่ง มันทำให้ผมเหมือนเป็นคนไม่ดีเลย แบบไม่น่าไปจีบใครมั่วเล๊ย...
     จากนั้นมาผมก็ไม่คิดจะไปคุยกับใครหรือจีบใครเลย... แม้แต่เธอคนนี้ผมก็ไม่กล้าที่จะทักไปเลย(ละอายใจ) แต่ผมก็ยังติดตามเธอ แอบส่องเฟสเธออยู่บ่อยๆ ทุกวันเลยก็ว่าได้... พอนานๆไปความชอบมันก็เข้ามา มีการแอบเก็บรูปเธอไว้ ตั้งเป็นรูปพื้นหลังหน้าจอโน้ตบุ๊กด้วย555
ทุกเช้าที่ตื่นและทุกครั้งที่นอนผมก็ต้องเจอเธอบนหน้าจอแหล่ะ คือตื่นปุบก็เปิดเครื่องเลย คือเพ้อหนักมาก ถึงขนาดเก็บไปฝันติดต่อกันมากกว่า 20 ครั้งเลย เป็นเอาหนักมาก^^
     หลายเดือนผ่านไป..  ผมก็ยังส่องเฟสเธอเหมือนเดิม เริ่มต้นด้วยการเข้าไปกด love รูปเธอทุกวัน และกล้าที่จะเข้าไปคอมเม้น เข้าไปคุยกับเธอ เธอก็ยอมคุยด้วยนะ แต่เธอก็ไม่ได้อยากคุยหรอก แต่ผมเนี้ยดิผมชอบเธอไปแล้วจริงๆ... ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน เพราะอะไรยังไม่รู้เลย รู้แค่ว่าชอบเธอไปแล้ว... ผมก็บอกให้เธอรู้นะ แต่ก็โดนปฏิเสธมาทุกครั้งเลยT_T ก็เคยเหนื่อยเคยบอกตัวเองให้พอเหมือนกัน อย่างว่าละ มันก็วนมาชอบเธออยู่ดี มันจะมีเหตุทำให้ผมอดทัก อดถาม อดเป็นห่วงไม่ได้เลย.. พอเป็นแบบนี้หลายๆครั้ง ผมก็มั่นใจตัวเองแหล่ะ ว่ายังไงผมก็เลิกชอบเธอไม่ได้แน่ เลยลองเข้าหาเธอดูอีกสั้งครั้ง...
     คราวนี้เป็นแบบพยายามมากๆ คืออะไรที่เกี่ยวกับเธอคือผมต้องรู้ ต้องสืบให้ได้ เพราะผมคิดว่ามันคือความใส่ใจ จนลืมคิดไปว่า มันไปเหลื่อมล้ำเรื่องส่วนตัวเธอมากเกินไปหรือป่าว.. บวกกับคอยตามตื้อเธออยู่บ่อยๆ พยายามทักพยามคุยไป จนเธอโกรธเธอรำคาญ ถึงขนาดต้องบล๊อกเฟสผมเลย..
     ความรู้สึกของผมตอนนั้นมันแย่มากกก.. เหมือนไปยืนอยู่ตรงหน้าผาแล้วคิดอยู่แค่ว่า"นี้..กรุทำอะไรลงไป"  มันคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไง มันไม่อยากไปไหน มันไม่อยากเดินออกไปเลย
     แต่โชคดีผมมีรุ่นน้องคนหนึ่งรู้จักกับเธอ.. ผมเลยขอให้น้องเขาช่วย จนเธอยอมอ่อนใจ เลิกบล๊อกให้ ผมจึงรีบ@ไปเลย... แต่ใช่ว่าเธอรับ@นะ แถมลบ@ผมอีกต่างหาก(พอโดนลบ@แล้ว จะ@ใหม่อีกไม่ได้) แต่ก็มีน้องคนเดิมมาช่วยอีกที เธอจึงยอมที่จะ@มา เธอน่ารักตรงเนี้ย (ถ้าเป็นคนอื่นคงกลัวเสียฟอร์มไปแหล่ะ ยังไงก็ไม่@มาแน่) ผมนิรู้สึกว่าตัวเองโครตโชคดีมากเลย เหมือนคนใกล้ตายแล้วได้ต่อลมหายใจอีกครั้งเลยก็ว่าได้... และเธอขอโทษผมด้วย55^^ จริงๆแล้วมันควรเป็นผมมากกว่า ที่จะขอโทษ และอยากขอบคุณมากเลย ที่@มา...
     จากนั้นผมก็ไม่คิดจะทำอะไรที่มันมากเกินเลยไปเลย ยิ่งแคร์ความรู้สึกเธอมากกว่า อะไรที่ทำให้เธอไม่สบายใจผมก็จะไม่ทำแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะทำให้โดยไม่หวังอะไรกลับมามากกว่า...
    เมื่อ 14 ก.พ. ที่ผ่านมา ผมอยากลองขอให้เธอลองเปิดใจให้... ผมเลยขี่มอไซค์ จากบ้านที่สระแก้วไปถึงที่ทำงานของเธอที่ชลบุรี ด้วยความที่อยากให้ของบางอย่างกับเธอ(แต่ทำไม่ทัน เลยยังไม่ได้ให้ เลยเอาไปให้แค่ จดหมาย ช็อกโกแลตและก็ดอกกุหลาบสีขาวดอกเดียว เหี่ยวแล้วด้วยT_T คือเก็บไว้นาน ไม่รู้ว่าทำให้เธอเสียเสลฟ์รึป่าว^^)
    เธอเป็นนักศึกษาฝึกสอนครับ ตอนแรกก็คิดว่าจะเอาของไปวางไว้ที่โต๊ะทำงาน แต่คิดว่ามันไม่เหมาะสม(เพราะอยู่ในโรงเรียน) และมีหวังโดนด่ากลับมาแน่. ผมจึงขอให้น้องคนเดิมช่วยอีกครั้ง^^  โดยการนัดกันกินบิงชู แต่ผมไม่ได้เจอเธอหรอกครับ.. ฝากน้องเอาของให้ โดยที่ผมแอบไปอยู่หลังร้าน ก็หวังเล็กๆว่าเธอได้ของแล้วจะอยากเจอเราบ้าง.  แต่ป่าวเลย..เธอบอกไม่อยากให้ทำอีกแบบนี้อีก มันเสียเวลา เพราะไม่อยากให้เราไปคาดหวังอะไรกับเธอ เพราะเธอไม่ได้คิดอะไรกับผมเลย เชื่อป่าวครับ ว่าจริงๆผมก็ไม่ได้เสียใจเลย เพราะผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากอยู่แล้ว ดีใจมากกว่าที่เธอบอกกว่า "ก็รู้สึกดีที่ทำให้ บางทีก็คิดว่าคนๆนึงมันจะทำอะไรได้มากขนาดนี้เลยหรา" ต้องบอกว่าได้ยินแล้วหายเหนื่อยเลยจริงๆ
    การที่เธอพูดงี้... มันก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะเปิดใจให้ผมหรอกครับ เธอไม่ได้ชอบผม ยังไล่ผมไปอยู่ดี
    ผมเข้าใจแล้วว่าถึงอย่างไร... เธอก็ไม่มีวันชอบผมได้ ต่อให้ผมทำดีมากแค่ไหนเธอก็ไม่ชอบผมอยู่ดี(เธอบอกมาว่างั้น) แต่มันไม่ได้ทำให้ผมคิดจะไปไหนเลย ก็ยังอยากอยู่ตรงนี้ ยังอยากทำอะไรๆเพื่อเธอคนนี้เหมือนเดิม...
    มันไม่ได้รู้สึกว่าต้องพยายาม มันไม่ได้เป็นการพิสูจน์อะไร รึเรียกร้องอะไรจากเธอเลย มันคงเป็นเพราะความเจียมตัวและการไม่ได้คาดหวังอะไรละมั่ง ถึงจะเจอคำตอบแบบไหน มันก็ยังอยู่ตรงนี้ได้เหมือนเดิม
    ผมไม่ได้คาดหวังว่าจะให้สิ่งที่ผมทำมันคืนกลับมา ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอเลย  มันรู้แค่ว่าการที่เราได้ทำเพื่อใครสักคนมันก็ทำให้ผมมีความสุขได้โดยที่ไม่ต้องได้มา ผลจะออกมายังไง ผมก็จะไม่เสียใจที่ทำแบบนี้ อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมรู้ว่า "อย่างผมเนี้ย..มันก็รักใครเป็น"
    
      ไม่คิดว่าคนๆนึง...  จะมีอิทธิพลต่อเราได้ขนาดนี้
  
สุดท้ายนี้...
    คนไม่ชอบก็คงไม่ชอบอยู่ดี  คงไม่มีใครอยากให้คนที่ไม่ชอบมาทำอะไรแบบนี้
    ถ้าคุณเป็นเธอคนนั้น... คุณก็คงไล่ผมไปเหมือนกัน  
#สัจธรรมแห่งความรัก.. ผมก็คงต้องยอมรับมัน