เราพึ่งเคยตั้งกระทู้ครั้งแรกผิดพลาดยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ
ที่เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่ออยากจะแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวเฉยๆไม่ได้มีเจตนาจะว่าใครหรืออะไรทั้งนั้นนะคะ รบกวนทุกท่านถ้าจะคอมเม้นท์อะไรขออย่าว่าถึงครอบครัวหรือตัวแฟนเราเลยนะคะ งั้นมาเข้าเรื่องเลยนะคะ
เรากำลังคบกับแฟนคนนึงอยู่ค่ะคบกันมาประมาณ2ปีแล้ว ก่อนอื่นเราขอเล่าในตอนแรกก่อนคบกันก่อนนะคะว่าเริ่มคบกันได้ยังไงแล้วรู้จักกันได้ยังไง คือเรากับแฟนรู้จักกันผ่านแอพในโทรศัพท์ค่ะก็ถามกันไปถามกันมาตามประสาสรุปได้ว่าเจอเพื่อนบ้านอยู่ใกล้กันค่ะซอยเดียวกันแต่คนละแยก ในตอนแรกที่คุยเราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะที่เล่นก็แค่เบื่อๆหาเพื่อนคุยเฉยๆจนคุยกันไปสักพักก็นัดเจอกันค่ะ เป็นการนัดเจอโดยบังเอิญคืนวันนั้นเราไปเลี้ยงวันเกิดเราที่ร้านแห่งนึงระหว่างที่กินอยู่กับเพื่อนๆเราก็คุยกับเขาในโทรศัพท์ เขาก็ถามเราว่าอยู่ไหนทำอะไรเราก็บอกเขาไปว่ากินอยู่ร้าน.. และเขาก็บอกว่าอยู่หอเพื่อนตรงข้ามกับร้านพอดีถ้ายังไงจะกลับก็บอกเขาแล้วกันเดี๋ยวเขามารับแล้วกลับพร้อมกันเราเลยตอบไปว่ายังไงเดี๋ยวบอกอีกทีนะ พอถึงเวลาตอนที่เรากำลังจะกลับก็เลยบอกว่าจะกลับแล้วนะเขาบอกเราว่ารอแป๊ปนึงเดี๋ยวไปรับให้รอตรงทางเข้าเราก็ตกลงและบอกเพื่อนให้เดินไปส่งเพราะตอนนั้นเราก็เซฟตัวเองเหมือนกันให้เพื่อนดูป้ายทะเบียนดูหน้าเขาด้วยเผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ตามตัวได้ ฮ่าๆ (ตอนนั้นก็ตลกตัวเองที่ยอมไปกับคนพึ่งเคยเจอครั้งแรกเหมือนกันไม่ควรทำตามนะคะเพราะคนที่เราไปเจอเขานั้นอาจจะเป็นคนไม่ดีก็ได้ทุกคนอาจไม่ได้โชคดีเหมือนเรา) พอเดินไปถึงจุดนัดหมายเราเห็นมอไซค์คันนึงจอดอยู่แต่ไม่มั่นใจว่าใช่รึเปล่าจึงโทรถามว่าใช่เขามั้ย สรุปว่าใช่เพื่อนก็เดินไปส่งประมาณ3-4คนก็มองเขาและเพื่อนก็แอบถ่ายรูปไว้เรียบร้อย ระหว่างทางก็ไม่ได้คุยอะไรกันเขาแค่ถามว่าอยู่ซอยไหนตึกไหนพอถึงก็แยกย้าย พอเขาบ้านก็คุยโทรศัพท์กันต่อจนเราหลับไปและแบตหมดตอนไหนไม่รู้ตื่นมาประมาณ11โมงเปิดเครื่องมีข้อความเข้าว่าเขาโทรหาเราประมาณ20กว่าสาย เราจึงรีบโทรไปเพราะนึกว่าเขาเป็นอะไรรึเปล่าถึงโทรหาเราเยอะขนาดนั้น สรุปได้ว่าเขาคิดว่าเราโกรธเขาและปิดเครื่องหนีเราก็งงว่าจะโกรธอะไรเพราะเมื่อคืนก็ไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน และหลังจากวันนั้นเราก็เจอกันบ่อยขึ้นและคุยกันทุกวันจนตัดสินใจคบกันแต่ก่อนที่เราจะตกลงเขาบอกเราว่าทางบ้านเขาไม่ให้มีแฟนหรือต่อให้เขามีแฟนถ้าเรียนจบเขาก็ต้องไปแต่งงานกับคนที่ทางบ้านเขาหาให้ ในตอนนั้นเราก็บอกเขาไปว่าไม่เป็นไรเราโอเคเพราะเราไม่คิดว่าจะคบกันนานและจริงจังจนถึงตอนนี้และเรื่องมันก็เกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้นที่เราตกลงคบกับเขา
ชีวิตเราสองคนก็ดำเนินไปเรื่อยๆไม่ได้หวานไม่ได้หวือหวาอะไรเพราะแฟนเราเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดและไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติกอะไร เขาจะเป็นคนที่ทำมากกว่าพูดจะไม่พร่ำบอกรักบอกคิดถึงถ้าไม่ใช่วันเกิดเราหรือถ้าเราไม่ได้ถาม เราเคยถามเขาว่าทำไมไม่บอกรักบอกคิดถึงเราบ้างไม่คิดถึงไม่รักกันบ้างหรอ คำตอบที่เราได้จากเขามาก็คือ ''เธออยากได้แบบไหนระหว่างเราไม่ค่อยบอกรักบอกคิดถึงเธอแต่เราทำให้เธอทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอเราดูแลเธอทุกอย่างแต่กับการที่เราบอกรักเธอตลอดแต่ไม่ทำอะไรให้เธอเลย เธอจะวัดว่าเราไม่รักเพื่อเพียงเพราะเราไม่บอกรักเธอหรอ'' หลังจากที่เราได้ยินคำตอบเราก็คิดว่าเขาต่างจากคนก่อนที่เราเคยคบและเขาดูเป็นคนที่มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ดีจัง เราก็คบกันไปเรื่อยๆค่ะมีทะเลาะงอนกันบ้างแต่ไม่เคยข้ามวันหรือรุนแรงจนถึงขั้นขึ้นกูด่ากันหยาบๆเพราะเราไม่พูดกูกันเลยและบวกกับเขาเป็นคนใจเย็นมากถึงมากที่สุดซึ่งต่างจากเราที่เป็นคนใจร้อนซึ่งทะเลาะกันทุกครั้งเขาจะคอยบอกให้เราใจเย็นค่อยๆคิดว่าสิ่งที่กำลังเป็นมันดีกับเราสองคนมั้ย เขาจะคอยเตือนเราตลอดถ้าเรากำลังทำผิดเขาไม่เคยว่าเราเลยว่าทำไมเป็นแบบนี้ทำไมงี่เง่าหรืออะไรที่ทำให้เราเสียใจจากคำพูดของเขา ตอนแรกเราคิดว่าคงเป็นช่วงโปรจนผ่านไปประมาณ1ปีเราได้ทำงานเป็นเชฟอยู่ร้านอาหารแถวลาดพร้าวแต่บ้านเราอยู่อ่อนนุชซึ่งมันก็ไกลกันพอสมควร เราทำหลังเลิกเรียนตั้งแต่5โมง-ตี1ทุกวันบางวันที่ไม่มีเรียนเราก็จะนอนห้องเพื่อนที่ใกล้กับที่ทำงานถ้าวันไหนมีเรียนพ่อเราก็จะเป็นคนมารับเรากลับบ้าน ด้วยความที่เราพักผ่อนไม่พอทำงานดึกตื่นเช้าไปเรียนก็เลยไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไหร่จะไม่สบายบ่อย เราจำได้ว่าวันนั้นเราเป็นรอบเดือนแล้วเราเป็นคนที่ถ้าเป็นรอบเดือนจะปวดท้องตลอดเราก็บ่นๆกับแฟนเราว่าเราปวดท้องมากเลยเขาก็ถามเรามียามั้ยมันต้องกินยาอะไรถึงหายกินข้าวรึยังพอหลังจากนั้นไม่เกิน1ชั่วโมงเขาก็โทรมาบอกให้ออกไปหน้าร้าน เราก็งงว่าให้ไปทำไมพอออกไปเห็นรถเขาจอดอยู่หน้าร้านเขาก็ยื่นถุงยาให้เราแล้วบอกให้กินยาแล้วเขาก็กลับ ซึ่งตอนนั้นเราก็รับมาแบบงงๆคือไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมาแล้วคือมาเพื่อเอายาให้แล้วก็กลับเนี่ยนะ และมีอยู่ครั้งนึงเป็นวันที่เราไม่สบายมากแต่เราหยุดไม่ได้เพราะในร้านมีเราเป็นเชฟอยู่คนเดียวเราจึงต้องฝืนไปทำงาน ก็เหมือนเดิมเราก็คุยกับแฟนเราปกติก็บ่นกับเขาว่าเหนื่อยอยากนอนเราปวดหัวมากเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรและสักพักใหญ่ๆเขาโทรมาให้ไปเอายาหน้าร้าน เราก็ออกไปเอายาแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ขับรถมาค่ะเขาปั่นฟิกมาในสภาพที่เหงื่อท่วมมาก เราก็ตกใจว่าทำไมถึงปั่นจักรยานมาทำไมไม่เอารถมามันตั้งไกลเขาก็บอกว่าไม่ไกลแค่นี้เองเขาอยากปั่นพอดี คือมันเป็นเหตุการณ์ที่ประทับใจเรามากคนอื่นอาจมองเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่สำหรับเรามันเหมือนเป็นการดูแลเอาใจใส่อย่างนึงซึ่งเขามีให้เราตลอดตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้มันไม่ใช่แค่ช่วงโปรเหมือนที่ใครๆเขาพูดกัน เพื่อนเราบางคนยังชอบบอกว่าเราโชคดีได้แฟนดีมีรถขับมีทั้งมอไซค์มีทั้งรถยนต์ตั้งหลายคัน คือแฟนเราเป็นลูกชายคนเดียวทางบ้านเขาค่อนข้างมีฐานะเลยแหละค่ะ แต่สำหรับเราๆรู้สึกเฉยๆกับสิ่งของพวกนี้แต่เรากับรักในสิ่งที่เขาทำให้เรามากกว่าคือไม่เคยมีใครทำให้เราแบบนี้มาก่อน และพ่อกับแม่เขาไม่อยากให้เขามีแฟนเพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีกลัวไปทำผญท้องเขาจึงไม่ค่อยอยากให้มีแฟนเราก็คบกันแอบๆมาตลอดจนวันนึงที่แฟนเราให้เราเข้าไปช่วยแม่เขาทำงานแต่บอกว่าเป็นเพื่อนกันซึ่งผู้ใหญ่เขาก็ดูออกแต่ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่ได้นอกลู่นอกทางกันจนถึงตอนนี้เราก็สนิทกับแม่เขามาก เข้าไปเล่นกับแมวไปช่วยเขาทำงานคือมันเหมือนทุกอย่างโล่งไปหมดในตอนแรกที่เข้าไปหากลัวเขาไม่ชอบหน้ากลัวเขาว่ากลับทุกอย่างแต่เราสองคนผ่านกันมาได้ผ่านเรื่องร้ายๆด้วยกันมาเยอะลำบากด้วยกันทุกอย่างทั้งขายของทำร้านข้าวเจ๊งลองทำนู่นทำนี่สารพัดเขาคอยสนับสนุนตลอดและดูแลเรามาตลอด จนถึงตอนนี้พวกเราสองคนกำลังจะเรียนจบซึ่งนั่นหมายความว่าเวลาของเรากับแฟนเราใกล้จะหมดแล้วเพราะที่เขาเคยบอกว่าถ้าเขาจบมหาลัยเขาต้องไปแต่งงานกับคนที่ทางบ้านเขาหาให้ เราเคยคิดว่ามันมีแค่ในหนังที่เรื่องคุมถุงชน เราถามแฟนว่าแล้วเคยเห็นหน้าคนที่จะแต่งด้วยมั้ยเขาก็บอกไม่เคยเห็นและไม่รู้ว่าเป็นใครด้วยแต่เขาต้องทำตามหน้าที่ไม่อยากมีปัญหากันที่บ้าน เขาเคยบอกเลิกเราเพราะเรื่องนี้ค่ะเขาบอกว่าเขาไม่อยากเห็นแก่ตัวไปมากกว่านี้แล้วเขาไม่อยากให้ถึงวันนั้นเขากลัวเราทำใจไม่ได้แต่เราบอกเขาว่าให้มันถึงตอนนั้นก่อนได้มั้ยคือตอนนี้เรามีความสุขกันอยู่เราไม่ได้ทะเลาะกันเราต่างคนต่างยังรักกันแล้วจะเลิกกันยังไง และพักหลังมาเราก็เอาแต่ใจบ่อยหงุดหงิดง่ายเพราะเราคิดแต่เรื่องนี้ตลอด เราอยากเลิกกับเขาเพราะเราก็ไม่อยากให้ถึงตอนที่เขามาบอกเราว่าเขาต้องไปแต่งกับคนอื่นแล้วเราต้องเลิกกัน แต่เราก็เลิกกับเขาไม่ได้เพราะเราก็รักเขามากและคือเขาไม่ได้ผิดอะไรและเราก็ไม่ได้ผิดอะไร เราไม่รู้จะทำยังไงให้เลิกกันทั้งที่ยังรักเรารู้สึกว่ามันทำยากเกินไปสำหรับเรา เราก็เคยคิดนะว่าเขาจะใจร้ายบังคับให้แต่งกันจริงๆหรอเขาไม่สงสารเราสองคนบ้างเลยหรอทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับเรา เราว่ามันใจร้ายเกินไปถ้าให้เลิกกันทั้งที่ยังรักแบบนี้
ที่เราเล่ามาทั้งหมดเราไม่ได้จะมาต่อว่าครอบครัวของแฟนเราหรืออะไรนะคะเพราะยังไงเขาก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกหลานเขา และเป็นเราเองที่ไม่ยอมตัดตั้งแต่แรกที่เขาบอกว่าสุดท้ายก็ไปกันไม่ได้ แต่ที่เราเล่ามานั้นเราแค่ไม่รู้จะทำยังไงต่อเหลืออีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบกันแล้วเราไม่รู้จะทำยังไงต่อไปเราไม่สามารถเลือกทางไหนได้เลย
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแต่งนะคะแต่ถ้าใครจะคิดว่าเป็นเรื่องแต่งก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรค่ะอ่านแค่เอาบรรเทิงก็ได้ และสุดท้ายขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์หรือเว้นวรรคไม่ค่อยถูก ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านเรื่องของเรา ถ้าเราแท็กห้องผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะไม่รู้ว่าต้องแท็กห้องไหนบ้าง
จะทำยังไงกับรักที่เป็นไปไม่ได้
ที่เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่ออยากจะแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวเฉยๆไม่ได้มีเจตนาจะว่าใครหรืออะไรทั้งนั้นนะคะ รบกวนทุกท่านถ้าจะคอมเม้นท์อะไรขออย่าว่าถึงครอบครัวหรือตัวแฟนเราเลยนะคะ งั้นมาเข้าเรื่องเลยนะคะ
เรากำลังคบกับแฟนคนนึงอยู่ค่ะคบกันมาประมาณ2ปีแล้ว ก่อนอื่นเราขอเล่าในตอนแรกก่อนคบกันก่อนนะคะว่าเริ่มคบกันได้ยังไงแล้วรู้จักกันได้ยังไง คือเรากับแฟนรู้จักกันผ่านแอพในโทรศัพท์ค่ะก็ถามกันไปถามกันมาตามประสาสรุปได้ว่าเจอเพื่อนบ้านอยู่ใกล้กันค่ะซอยเดียวกันแต่คนละแยก ในตอนแรกที่คุยเราก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะที่เล่นก็แค่เบื่อๆหาเพื่อนคุยเฉยๆจนคุยกันไปสักพักก็นัดเจอกันค่ะ เป็นการนัดเจอโดยบังเอิญคืนวันนั้นเราไปเลี้ยงวันเกิดเราที่ร้านแห่งนึงระหว่างที่กินอยู่กับเพื่อนๆเราก็คุยกับเขาในโทรศัพท์ เขาก็ถามเราว่าอยู่ไหนทำอะไรเราก็บอกเขาไปว่ากินอยู่ร้าน.. และเขาก็บอกว่าอยู่หอเพื่อนตรงข้ามกับร้านพอดีถ้ายังไงจะกลับก็บอกเขาแล้วกันเดี๋ยวเขามารับแล้วกลับพร้อมกันเราเลยตอบไปว่ายังไงเดี๋ยวบอกอีกทีนะ พอถึงเวลาตอนที่เรากำลังจะกลับก็เลยบอกว่าจะกลับแล้วนะเขาบอกเราว่ารอแป๊ปนึงเดี๋ยวไปรับให้รอตรงทางเข้าเราก็ตกลงและบอกเพื่อนให้เดินไปส่งเพราะตอนนั้นเราก็เซฟตัวเองเหมือนกันให้เพื่อนดูป้ายทะเบียนดูหน้าเขาด้วยเผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ตามตัวได้ ฮ่าๆ (ตอนนั้นก็ตลกตัวเองที่ยอมไปกับคนพึ่งเคยเจอครั้งแรกเหมือนกันไม่ควรทำตามนะคะเพราะคนที่เราไปเจอเขานั้นอาจจะเป็นคนไม่ดีก็ได้ทุกคนอาจไม่ได้โชคดีเหมือนเรา) พอเดินไปถึงจุดนัดหมายเราเห็นมอไซค์คันนึงจอดอยู่แต่ไม่มั่นใจว่าใช่รึเปล่าจึงโทรถามว่าใช่เขามั้ย สรุปว่าใช่เพื่อนก็เดินไปส่งประมาณ3-4คนก็มองเขาและเพื่อนก็แอบถ่ายรูปไว้เรียบร้อย ระหว่างทางก็ไม่ได้คุยอะไรกันเขาแค่ถามว่าอยู่ซอยไหนตึกไหนพอถึงก็แยกย้าย พอเขาบ้านก็คุยโทรศัพท์กันต่อจนเราหลับไปและแบตหมดตอนไหนไม่รู้ตื่นมาประมาณ11โมงเปิดเครื่องมีข้อความเข้าว่าเขาโทรหาเราประมาณ20กว่าสาย เราจึงรีบโทรไปเพราะนึกว่าเขาเป็นอะไรรึเปล่าถึงโทรหาเราเยอะขนาดนั้น สรุปได้ว่าเขาคิดว่าเราโกรธเขาและปิดเครื่องหนีเราก็งงว่าจะโกรธอะไรเพราะเมื่อคืนก็ไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน และหลังจากวันนั้นเราก็เจอกันบ่อยขึ้นและคุยกันทุกวันจนตัดสินใจคบกันแต่ก่อนที่เราจะตกลงเขาบอกเราว่าทางบ้านเขาไม่ให้มีแฟนหรือต่อให้เขามีแฟนถ้าเรียนจบเขาก็ต้องไปแต่งงานกับคนที่ทางบ้านเขาหาให้ ในตอนนั้นเราก็บอกเขาไปว่าไม่เป็นไรเราโอเคเพราะเราไม่คิดว่าจะคบกันนานและจริงจังจนถึงตอนนี้และเรื่องมันก็เกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้นที่เราตกลงคบกับเขา
ชีวิตเราสองคนก็ดำเนินไปเรื่อยๆไม่ได้หวานไม่ได้หวือหวาอะไรเพราะแฟนเราเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูดและไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติกอะไร เขาจะเป็นคนที่ทำมากกว่าพูดจะไม่พร่ำบอกรักบอกคิดถึงถ้าไม่ใช่วันเกิดเราหรือถ้าเราไม่ได้ถาม เราเคยถามเขาว่าทำไมไม่บอกรักบอกคิดถึงเราบ้างไม่คิดถึงไม่รักกันบ้างหรอ คำตอบที่เราได้จากเขามาก็คือ ''เธออยากได้แบบไหนระหว่างเราไม่ค่อยบอกรักบอกคิดถึงเธอแต่เราทำให้เธอทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอเราดูแลเธอทุกอย่างแต่กับการที่เราบอกรักเธอตลอดแต่ไม่ทำอะไรให้เธอเลย เธอจะวัดว่าเราไม่รักเพื่อเพียงเพราะเราไม่บอกรักเธอหรอ'' หลังจากที่เราได้ยินคำตอบเราก็คิดว่าเขาต่างจากคนก่อนที่เราเคยคบและเขาดูเป็นคนที่มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ดีจัง เราก็คบกันไปเรื่อยๆค่ะมีทะเลาะงอนกันบ้างแต่ไม่เคยข้ามวันหรือรุนแรงจนถึงขั้นขึ้นกูด่ากันหยาบๆเพราะเราไม่พูดกูกันเลยและบวกกับเขาเป็นคนใจเย็นมากถึงมากที่สุดซึ่งต่างจากเราที่เป็นคนใจร้อนซึ่งทะเลาะกันทุกครั้งเขาจะคอยบอกให้เราใจเย็นค่อยๆคิดว่าสิ่งที่กำลังเป็นมันดีกับเราสองคนมั้ย เขาจะคอยเตือนเราตลอดถ้าเรากำลังทำผิดเขาไม่เคยว่าเราเลยว่าทำไมเป็นแบบนี้ทำไมงี่เง่าหรืออะไรที่ทำให้เราเสียใจจากคำพูดของเขา ตอนแรกเราคิดว่าคงเป็นช่วงโปรจนผ่านไปประมาณ1ปีเราได้ทำงานเป็นเชฟอยู่ร้านอาหารแถวลาดพร้าวแต่บ้านเราอยู่อ่อนนุชซึ่งมันก็ไกลกันพอสมควร เราทำหลังเลิกเรียนตั้งแต่5โมง-ตี1ทุกวันบางวันที่ไม่มีเรียนเราก็จะนอนห้องเพื่อนที่ใกล้กับที่ทำงานถ้าวันไหนมีเรียนพ่อเราก็จะเป็นคนมารับเรากลับบ้าน ด้วยความที่เราพักผ่อนไม่พอทำงานดึกตื่นเช้าไปเรียนก็เลยไม่ค่อยจะแข็งแรงเท่าไหร่จะไม่สบายบ่อย เราจำได้ว่าวันนั้นเราเป็นรอบเดือนแล้วเราเป็นคนที่ถ้าเป็นรอบเดือนจะปวดท้องตลอดเราก็บ่นๆกับแฟนเราว่าเราปวดท้องมากเลยเขาก็ถามเรามียามั้ยมันต้องกินยาอะไรถึงหายกินข้าวรึยังพอหลังจากนั้นไม่เกิน1ชั่วโมงเขาก็โทรมาบอกให้ออกไปหน้าร้าน เราก็งงว่าให้ไปทำไมพอออกไปเห็นรถเขาจอดอยู่หน้าร้านเขาก็ยื่นถุงยาให้เราแล้วบอกให้กินยาแล้วเขาก็กลับ ซึ่งตอนนั้นเราก็รับมาแบบงงๆคือไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมาแล้วคือมาเพื่อเอายาให้แล้วก็กลับเนี่ยนะ และมีอยู่ครั้งนึงเป็นวันที่เราไม่สบายมากแต่เราหยุดไม่ได้เพราะในร้านมีเราเป็นเชฟอยู่คนเดียวเราจึงต้องฝืนไปทำงาน ก็เหมือนเดิมเราก็คุยกับแฟนเราปกติก็บ่นกับเขาว่าเหนื่อยอยากนอนเราปวดหัวมากเขาก็ไม่ได้ตอบอะไรและสักพักใหญ่ๆเขาโทรมาให้ไปเอายาหน้าร้าน เราก็ออกไปเอายาแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ขับรถมาค่ะเขาปั่นฟิกมาในสภาพที่เหงื่อท่วมมาก เราก็ตกใจว่าทำไมถึงปั่นจักรยานมาทำไมไม่เอารถมามันตั้งไกลเขาก็บอกว่าไม่ไกลแค่นี้เองเขาอยากปั่นพอดี คือมันเป็นเหตุการณ์ที่ประทับใจเรามากคนอื่นอาจมองเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่สำหรับเรามันเหมือนเป็นการดูแลเอาใจใส่อย่างนึงซึ่งเขามีให้เราตลอดตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้มันไม่ใช่แค่ช่วงโปรเหมือนที่ใครๆเขาพูดกัน เพื่อนเราบางคนยังชอบบอกว่าเราโชคดีได้แฟนดีมีรถขับมีทั้งมอไซค์มีทั้งรถยนต์ตั้งหลายคัน คือแฟนเราเป็นลูกชายคนเดียวทางบ้านเขาค่อนข้างมีฐานะเลยแหละค่ะ แต่สำหรับเราๆรู้สึกเฉยๆกับสิ่งของพวกนี้แต่เรากับรักในสิ่งที่เขาทำให้เรามากกว่าคือไม่เคยมีใครทำให้เราแบบนี้มาก่อน และพ่อกับแม่เขาไม่อยากให้เขามีแฟนเพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีกลัวไปทำผญท้องเขาจึงไม่ค่อยอยากให้มีแฟนเราก็คบกันแอบๆมาตลอดจนวันนึงที่แฟนเราให้เราเข้าไปช่วยแม่เขาทำงานแต่บอกว่าเป็นเพื่อนกันซึ่งผู้ใหญ่เขาก็ดูออกแต่ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไม่ได้นอกลู่นอกทางกันจนถึงตอนนี้เราก็สนิทกับแม่เขามาก เข้าไปเล่นกับแมวไปช่วยเขาทำงานคือมันเหมือนทุกอย่างโล่งไปหมดในตอนแรกที่เข้าไปหากลัวเขาไม่ชอบหน้ากลัวเขาว่ากลับทุกอย่างแต่เราสองคนผ่านกันมาได้ผ่านเรื่องร้ายๆด้วยกันมาเยอะลำบากด้วยกันทุกอย่างทั้งขายของทำร้านข้าวเจ๊งลองทำนู่นทำนี่สารพัดเขาคอยสนับสนุนตลอดและดูแลเรามาตลอด จนถึงตอนนี้พวกเราสองคนกำลังจะเรียนจบซึ่งนั่นหมายความว่าเวลาของเรากับแฟนเราใกล้จะหมดแล้วเพราะที่เขาเคยบอกว่าถ้าเขาจบมหาลัยเขาต้องไปแต่งงานกับคนที่ทางบ้านเขาหาให้ เราเคยคิดว่ามันมีแค่ในหนังที่เรื่องคุมถุงชน เราถามแฟนว่าแล้วเคยเห็นหน้าคนที่จะแต่งด้วยมั้ยเขาก็บอกไม่เคยเห็นและไม่รู้ว่าเป็นใครด้วยแต่เขาต้องทำตามหน้าที่ไม่อยากมีปัญหากันที่บ้าน เขาเคยบอกเลิกเราเพราะเรื่องนี้ค่ะเขาบอกว่าเขาไม่อยากเห็นแก่ตัวไปมากกว่านี้แล้วเขาไม่อยากให้ถึงวันนั้นเขากลัวเราทำใจไม่ได้แต่เราบอกเขาว่าให้มันถึงตอนนั้นก่อนได้มั้ยคือตอนนี้เรามีความสุขกันอยู่เราไม่ได้ทะเลาะกันเราต่างคนต่างยังรักกันแล้วจะเลิกกันยังไง และพักหลังมาเราก็เอาแต่ใจบ่อยหงุดหงิดง่ายเพราะเราคิดแต่เรื่องนี้ตลอด เราอยากเลิกกับเขาเพราะเราก็ไม่อยากให้ถึงตอนที่เขามาบอกเราว่าเขาต้องไปแต่งกับคนอื่นแล้วเราต้องเลิกกัน แต่เราก็เลิกกับเขาไม่ได้เพราะเราก็รักเขามากและคือเขาไม่ได้ผิดอะไรและเราก็ไม่ได้ผิดอะไร เราไม่รู้จะทำยังไงให้เลิกกันทั้งที่ยังรักเรารู้สึกว่ามันทำยากเกินไปสำหรับเรา เราก็เคยคิดนะว่าเขาจะใจร้ายบังคับให้แต่งกันจริงๆหรอเขาไม่สงสารเราสองคนบ้างเลยหรอทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับเรา เราว่ามันใจร้ายเกินไปถ้าให้เลิกกันทั้งที่ยังรักแบบนี้
ที่เราเล่ามาทั้งหมดเราไม่ได้จะมาต่อว่าครอบครัวของแฟนเราหรืออะไรนะคะเพราะยังไงเขาก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกหลานเขา และเป็นเราเองที่ไม่ยอมตัดตั้งแต่แรกที่เขาบอกว่าสุดท้ายก็ไปกันไม่ได้ แต่ที่เราเล่ามานั้นเราแค่ไม่รู้จะทำยังไงต่อเหลืออีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบกันแล้วเราไม่รู้จะทำยังไงต่อไปเราไม่สามารถเลือกทางไหนได้เลย
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแต่งนะคะแต่ถ้าใครจะคิดว่าเป็นเรื่องแต่งก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรค่ะอ่านแค่เอาบรรเทิงก็ได้ และสุดท้ายขอโทษด้วยนะคะถ้าพิมพ์หรือเว้นวรรคไม่ค่อยถูก ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านเรื่องของเรา ถ้าเราแท็กห้องผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะไม่รู้ว่าต้องแท็กห้องไหนบ้าง