คือผมจะเล่าตั้งแต่เริ่มเลยนะคับตอนแรกผมก็ได้ไปเรียนที่รร.แห่งหนึ่งตอนนั้นเด็กมากคับ ประถมต้น มีเพื่อนอยู่กลุ่มหนึ่งประมาณ6-7คน
ก็ตามปกติคับเป็นเพื่อนเล่นด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แต่พอถึงช่วงป.5-ป.6 เพื่อนในกลุ่มก็ไม่ค่อยเข้าหาผมเลยครับ ไม่ชวนคุย ไม่สนใจ
คือต้องบอกก่อนว่า ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยกล้าแสดงออกเท่าไหร่ ดังนั้นผมก็เลยงง สงสัยว่าทำไมเขาไม่คุยกับผม แต่พอขึ้นช่วงมัธยม
ก็มีการย้ายห้องคับ ก็ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ กับเพื่อนเก่าบ้างคน ผมก็อยู่แบบไม่มีเพื่อนสนิทมาตั้งแต่ขึ้นมัธยม จนถึงช่วงม.2
ผมได้เจอคนคนหนึ่งในรถเดือนเขาเป็นนักเรียนใหม่ เขาก็พยายามตีสนิทผมหละคับ แต่ผมก็อย่างที่บอกเป็นคนไม่ค่อยพูด
ผมก็เลยนิ่งๆ ถามคำตอบคำ แต่พอถึงช่วงเทอม2คับ ก็ผลจากการพยายามตีสนิทผมมานานพอสมควร
เขาก็ชวนผมเข้ากลุ่มคับมีเพื่อนอยู่กันตอนแรก4คน แต่เข้ากลุ่มไปแรกๆไม่รู้จัรกใครหรอกครับ เงียบๆ นิ่งๆเหมือนเดิม
จนเวลาผ่านไปม.3ก็เริ่มสนิทคับ เริ่มกล้าที่จะแสดงออก คือถ้าสนิทใครจริงๆผม ก็เป็นคนพูดตรงๆ พยายามทำให้ทุกคนในกลุ่มมีความสุข
ทำให้เขาหัวเราะ ตลก ขำ แม้บางทีเราจะเป็นตัวตลกให้เขาก็ตามอะครับ เรื่องมันก็ผ่านไปด้วยดีจนจบม.3ครับ
ต่างคนต่างแยกย้ายที่เรียนกัน ไปคนละที่แต่ช่วงแรกๆเรา4คนก็สนิทกันอยู่คุยกันปกติหละคับ
แต่วันหนึ่งผมก็คุยกับพวกเพื่อนๆในกลุ่มนะครับว่า
ถ้าจะมีเพื่อนใหม่อะเราไม่ว่านะ แต่เอามาแนะนำให้รู้จัรกบ้างจะได้รู้จัรกกันเยอาะๆ นี้คือคำที่ผมพูดนะคับ
จนเวลาผ่านไปต่างคนก็ต่างมีเพื่อนใหม่หละครับ
เพื่อนคนหนึ่งก็ไปเที่ยวกับเพื่อนใหม่ โดยที่ไม่ได้ชวนผมเลย หรือไม่ได้แนะนำให้รู้จัรก หรือแม้แต่จะคุยกับผมเลย
ไม่ได้ติดต่อกัน ผมก็เลยคุยกับเพื่อนที่เหลืออยู่อีกคนว่าทำไมมันไม่สนใจพวกเราเลย
ทั้งที่คนนั้นก็คือคนที่ชวนผมเข้ามาในกลุ่ม ช่วงแรกที่เข้ากลุ่มกับเขาผมบอกเขาว่า
ผมเคยผิดหวังกับคำว่าเพื่อนมาตั้งแต่ประถม ผมพยายามทำให้ดีที่สุด มีไรให้ได้ผมก็ให้เขาหมด เลี้ยงน้ำ เลี้ยงข้าว
ให้เงินบ้าง ทุกอย่างผมบอกเขาหมดเลยตอนเข้ากลุ่มแรกๆ ผมบอกเขาว่าผมไม่อยากผิดหวังอีก
ไม่อยากร้องไหร่เพราะคำว่าเพื่อนอีก เขาบอกเขาเข้าใจแต่สุดท้ายเขาก็ผิดคำสัญญา
ผมคิดมาตลอดว่าใจแลกด้วยใจแต่ผมไม่เคยได้คืนกลับมาเลย ผมไม่เคยมีปัญหาไรกับเพื่อนในกลุ่มเลยสักนิด
ตอนนี้ผมก็อยู่ม.5ละครับ ก็ไม่มีเพื่อนที่เรียกได้ว่าสนิทสักคน มีแต่เพื่อนเล่น4-5คน ก็ไม่ได้สบายใจกับเพื่อนพวกนี้หรอกคับ
เพราะรู้สึกว่าเราไม่ใช้เพื่อนเขาเราเป็นแค่ทางเลือกของเขามากกว่าครับ คือถ้าแบบเพื่อนคนหนึ่งไม่อยู่ก็จนมาชวน
หรือคนขาดก็จะมาชวน มันความหมายของคำว่าเพื่อนจริงหรอ ?
แล้วก็ส่วนใหญ่เพื่อน4-5ก็ไม่ค่อยคุยกับผมหรอก อาจเป็นที่ผมชอบสร้างกำแพงให้ตัวเองเสมอจากการเสียใจเมื่อก่อน
แต่ผมไม่เคยเปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ๆเลยผมกลัวการผิดหวังมากครับ ผมกลัวว่าผมหวังให้เขาเป็นเพื่อนที่ดี
แต่เขาจะทำเราผิดหวังเหมือนเมื่อก่อนอีก ผมเป็นคนรักเพื่อนมาก ผมไม่ใช้ให้ใครมาทำไรเพื่อนผม
ผมไม่ชอบเวลามีใครมาด่าเพื่อนผม ผมทุ่มเทให้คำว่าเพื่อนเกินไป แต่ผมก็เข้าใจว่าในอนาคตข้างหน้า
เขาก็ต้องไปมีครอบครัวของเขา เขาไม่สามารถมาเป็นเพื่อนให้กับเราตลอดชีวิต
สุดท้ายผมอยากถามคนที่มาอ่านนะครับว่าเพื่อนที่แท้จริงจะมีจริงหรอ หรือผมไม่เปิดใจ หรือผมกังวลมากไป
แล้วผมให้ความสำคัญกับคำว่าเพื่อนมากไปหรือเปล่า ? (ในชีวิตผมก็ไม่รู้จะคุยกับใครนอกจากเพื่อนนะ)
ใครเคยเป็นเหมือนกัน หรือใกล้เคียงแนะนำผมหน่อยนะครับ
ขอบคุณมากครับที่รับฟังและแนะนำ
เพื่อนที่แสนดีมีจริงหรือ ?
ก็ตามปกติคับเป็นเพื่อนเล่นด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แต่พอถึงช่วงป.5-ป.6 เพื่อนในกลุ่มก็ไม่ค่อยเข้าหาผมเลยครับ ไม่ชวนคุย ไม่สนใจ
คือต้องบอกก่อนว่า ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยกล้าแสดงออกเท่าไหร่ ดังนั้นผมก็เลยงง สงสัยว่าทำไมเขาไม่คุยกับผม แต่พอขึ้นช่วงมัธยม
ก็มีการย้ายห้องคับ ก็ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ กับเพื่อนเก่าบ้างคน ผมก็อยู่แบบไม่มีเพื่อนสนิทมาตั้งแต่ขึ้นมัธยม จนถึงช่วงม.2
ผมได้เจอคนคนหนึ่งในรถเดือนเขาเป็นนักเรียนใหม่ เขาก็พยายามตีสนิทผมหละคับ แต่ผมก็อย่างที่บอกเป็นคนไม่ค่อยพูด
ผมก็เลยนิ่งๆ ถามคำตอบคำ แต่พอถึงช่วงเทอม2คับ ก็ผลจากการพยายามตีสนิทผมมานานพอสมควร
เขาก็ชวนผมเข้ากลุ่มคับมีเพื่อนอยู่กันตอนแรก4คน แต่เข้ากลุ่มไปแรกๆไม่รู้จัรกใครหรอกครับ เงียบๆ นิ่งๆเหมือนเดิม
จนเวลาผ่านไปม.3ก็เริ่มสนิทคับ เริ่มกล้าที่จะแสดงออก คือถ้าสนิทใครจริงๆผม ก็เป็นคนพูดตรงๆ พยายามทำให้ทุกคนในกลุ่มมีความสุข
ทำให้เขาหัวเราะ ตลก ขำ แม้บางทีเราจะเป็นตัวตลกให้เขาก็ตามอะครับ เรื่องมันก็ผ่านไปด้วยดีจนจบม.3ครับ
ต่างคนต่างแยกย้ายที่เรียนกัน ไปคนละที่แต่ช่วงแรกๆเรา4คนก็สนิทกันอยู่คุยกันปกติหละคับ
แต่วันหนึ่งผมก็คุยกับพวกเพื่อนๆในกลุ่มนะครับว่า
ถ้าจะมีเพื่อนใหม่อะเราไม่ว่านะ แต่เอามาแนะนำให้รู้จัรกบ้างจะได้รู้จัรกกันเยอาะๆ นี้คือคำที่ผมพูดนะคับ
จนเวลาผ่านไปต่างคนก็ต่างมีเพื่อนใหม่หละครับ
เพื่อนคนหนึ่งก็ไปเที่ยวกับเพื่อนใหม่ โดยที่ไม่ได้ชวนผมเลย หรือไม่ได้แนะนำให้รู้จัรก หรือแม้แต่จะคุยกับผมเลย
ไม่ได้ติดต่อกัน ผมก็เลยคุยกับเพื่อนที่เหลืออยู่อีกคนว่าทำไมมันไม่สนใจพวกเราเลย
ทั้งที่คนนั้นก็คือคนที่ชวนผมเข้ามาในกลุ่ม ช่วงแรกที่เข้ากลุ่มกับเขาผมบอกเขาว่า
ผมเคยผิดหวังกับคำว่าเพื่อนมาตั้งแต่ประถม ผมพยายามทำให้ดีที่สุด มีไรให้ได้ผมก็ให้เขาหมด เลี้ยงน้ำ เลี้ยงข้าว
ให้เงินบ้าง ทุกอย่างผมบอกเขาหมดเลยตอนเข้ากลุ่มแรกๆ ผมบอกเขาว่าผมไม่อยากผิดหวังอีก
ไม่อยากร้องไหร่เพราะคำว่าเพื่อนอีก เขาบอกเขาเข้าใจแต่สุดท้ายเขาก็ผิดคำสัญญา
ผมคิดมาตลอดว่าใจแลกด้วยใจแต่ผมไม่เคยได้คืนกลับมาเลย ผมไม่เคยมีปัญหาไรกับเพื่อนในกลุ่มเลยสักนิด
ตอนนี้ผมก็อยู่ม.5ละครับ ก็ไม่มีเพื่อนที่เรียกได้ว่าสนิทสักคน มีแต่เพื่อนเล่น4-5คน ก็ไม่ได้สบายใจกับเพื่อนพวกนี้หรอกคับ
เพราะรู้สึกว่าเราไม่ใช้เพื่อนเขาเราเป็นแค่ทางเลือกของเขามากกว่าครับ คือถ้าแบบเพื่อนคนหนึ่งไม่อยู่ก็จนมาชวน
หรือคนขาดก็จะมาชวน มันความหมายของคำว่าเพื่อนจริงหรอ ?
แล้วก็ส่วนใหญ่เพื่อน4-5ก็ไม่ค่อยคุยกับผมหรอก อาจเป็นที่ผมชอบสร้างกำแพงให้ตัวเองเสมอจากการเสียใจเมื่อก่อน
แต่ผมไม่เคยเปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ๆเลยผมกลัวการผิดหวังมากครับ ผมกลัวว่าผมหวังให้เขาเป็นเพื่อนที่ดี
แต่เขาจะทำเราผิดหวังเหมือนเมื่อก่อนอีก ผมเป็นคนรักเพื่อนมาก ผมไม่ใช้ให้ใครมาทำไรเพื่อนผม
ผมไม่ชอบเวลามีใครมาด่าเพื่อนผม ผมทุ่มเทให้คำว่าเพื่อนเกินไป แต่ผมก็เข้าใจว่าในอนาคตข้างหน้า
เขาก็ต้องไปมีครอบครัวของเขา เขาไม่สามารถมาเป็นเพื่อนให้กับเราตลอดชีวิต
สุดท้ายผมอยากถามคนที่มาอ่านนะครับว่าเพื่อนที่แท้จริงจะมีจริงหรอ หรือผมไม่เปิดใจ หรือผมกังวลมากไป
แล้วผมให้ความสำคัญกับคำว่าเพื่อนมากไปหรือเปล่า ? (ในชีวิตผมก็ไม่รู้จะคุยกับใครนอกจากเพื่อนนะ)
ใครเคยเป็นเหมือนกัน หรือใกล้เคียงแนะนำผมหน่อยนะครับ
ขอบคุณมากครับที่รับฟังและแนะนำ