สวัสดีครับ ผมคบกันแฟนมาได้ประมาณ 3 ปี แต่อยู่ห่างกันครับไม่ได้มาหากันบ่อยๆ ไม่ได้โทรคุยกันบ่อยๆ แต่ไลน์คุยกันตลอดครับ
ตอนเริ่มคบกัน ผมเป็นคนชอบเขาก่อน เปย์เขาทุกอยากเรียกว่า สายเปย์เลยก็ว่าได้ แต่ไม่ได้เยอะขนาดนั้นนะครับ คือผมมีผมก็ให้
เวลาไปเที่ยวกันผมก็จะเป็นคนออกทุกอย่าง ก่อนที่เราจะคบกัน เราเป็นเพื่อนกันมาก่อนครับตอนเป็นเพื่อนกันคุยกับบ่อยมากครับ
มากกว่าตอนเป็นแฟนอีกก็ว่าได้ คุยทุกเรื่อง ทุกปัญหา ต่างคนต่างเล่าให้กันฟัง คุยมาได้ 1 ปี ผมก็เริ่มชอบเขาแต่ผมยังไม่กล้าบอก
จนวันนึง ผมก็ได้บอกเขาไป หลังจากที่บอกเขาไป วันต่อมาเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มทำตัวออกห่างผม ตอนนั้นผมคิดว่ามันแย่มากๆ
แต่ผมก็ยังชอบเขาอยู่ ผมตามตื้อ จนวันหนึ่งเราได้ตกลงดูใจกันแต่ยังไม่คบนะครับ คือเราอยู่โรงเรียนเดียวกันผมก็ไปส่งเขาทุกเย็นๆ
แต่พอเริ่มไปสักพักเขาบอกผมว่า ผมทำเกินไป แสดงออกเยอะเกินไป ผมก็รู้สึกเฟลไปช่วงนึงเลยครับ เราเริ่มคุยกันน้อยลง
จนเขาบอกว่าผมไม่ใช่สำหรับเขา เขาไม่ชอบนิสัยผมที่เป็นแบบนี้ ผมก็โอเครแต่ในใจผมเศร้ามาก เฟลมาก
เราเลิกคุยกันไปสักพัก จนวันที่เขาทักมา เขาบอกว่า เขาไม่อยากให้ผมหายไป จนเราตกลงคบกัน (เขาเป็นคนขอคบ)
ช่วงแรกๆ มันก็ดีครับ แต่พอไปเรื่อยๆเขาเริ่มทำตัวออกห่าง จากที่เคยตอบเราไวที่คุยกันเยอะๆ ก็คุยกันน้อยลง
พอถึงเดือนที่3 ผมทำของขวัญเล็กๆน้อยๆ ไปให้เขาในวันครบรอบ เขาก็เริ่มดึขึ้นตั้งแต่วันนั้นครับ
เราคบกันผ่านเรื่องราว ไปเที่ยว ไปดูหนัง ไปเค้าดาวน์ ทุกอย่างมันโอเครครับ พอผ่านมาได้ประมาณปีกว่า
เขากลับเป็นเหมือนเดิม เริ่มคุยกันน้อย เริ่มไม่ค่อยสนใจ จนเขามาขอเลิกผมด้วยเหตุผมที่ว่า ผมดีเกินไปเขาอยากให้ผมเจอคนที่ดีกว่าเขา
ผมก็เสียใจมาก เพราะผมเทใจไปให้เขาเยอะมาก ไม่ได้เผื่อใจอะไรไว้เลย เราเลิกกัน ไม่ติดต่อกันเลย แต่ผมส่องโซเชี่ยลของเขา
ทุกวัน และผมก็รู้ว่าเขาก็ส่องของผมเหมือนกัน จนผ่านมาได้เดือนนึง เขาก็ขอกลับมาคบ ผมก็ตอบตกลงเพราะผมยังรักเขาอยู่
เขาบอกว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ จะทำดีกับผมให้มากกว่าเดิม ทุกอย่างมันก็ดีขึ้นมาเรื่อยๆ ผ่านไป ปีกว่า ก็เกิดแบบเดิม
เราไปเที่ยวด้วยกัน และเขาก็มีเพื่อนไปด้วย แต่เขาไม่ได้สนใจผมเลย เวลาคุยกับผมก็ชอบหงุดหงิด แต่ผมก็ต้องยอมครับ
ยอมทุกอย่าง เพราะผมรักเขามากๆ พอเที่ยวเสร็จ เขาก็ปล่อยให้ผมกลับคนเดียว ส่วนเขาก็กลับกับเพื่อน
ในตอนนั้นผมเฟลมากครับ เสียใจมาก แต่ก็ทำไรไม่ได้ พอกลับมาบ้าน ผมก็มาคุยกัน คุยไปคุยมาก็เริ่มทะเลาะกัน
สรุป เลิกกันอีกรอบครับเหตุผลเดิมๆ ครับผมก็เริ่มๆ ชินกับการอยู่คนเดียวบ่อยๆ โดนเทบ่อย จนผมไม่ได้รู้สึกอะไรมาก
กับการเลิกครั้งนี้ครับ เวลาผ่านไปหลายเดือน เป็นช่วงที่ผมขึ้นมหาลัยใหม่ๆ ผมก็ได้เจอคนมากมาย และได้ชอบคนหนึ่ง
และเขาก็ดีกับผม เขาโอเครทุกอย่าง แต่ไม่นานเขาก็ทักมาก เขาพิมมายาวมากครับ ประมาณว่า เขาลืมผมไม่ได้ เขาไม่อยากให้ผมมีคนใหม่
ตอนนั้นผมเริ่มไม่สนใจแล้วครับ ผมเย็นชาใส่เขา จนเขาพูดมาว่า "ยังอยากเคาวท์ดาวน์ ด้วยกันอยู่นะ" มันทำให้ผมกลับไปคิดหนัก
จากที่ผมเคยลืมเขาได้ ทำให้ผมคิดถึงแต่เรื่องเก่าของเรา จนวันต่อมาผมเล่าให้คนที่ผมชอบฟัง เขาก็โอเครเพราะเรายังคุยกันไม่นาน
ผมโทรกลับไปหาเขา ผมขอคืนดีกับเขา เขาก็โอเค จากนั้นมาทุกอย่างมันก็ดีเหมือนเดิมครับ แล้วก็แย่เหมือนเดิมอีกเช่นกันอย่างที่เขาว่า
หนังสือเล่มเดิม กลับมาอ่านเหมือนเดิม ก็จบเหมือนเดิม เรามาเที่ยวกันในวันเคาวท์ดาวน์เช่นเคยเหมือนทุกปีครับ แต่ครั้งนี้เขาหงุดหงิดตั้งแต่เจอผม
นั่งรถมาเราไม่คุยกันเลย ผมถามอะไรเขาก็ไม่ค่อยอยากจะตอบ ไปเที่ยวไปดูหนัง คุยกันไม่กี่คำ พอหนังจบเขาบอกว่าที่บ้านมารับ แล้วให้ผมกลับคนเดียว
แถมไม่ได้อยู่เคาท์ดาวน์ ด้วยกันผมก็เฟลอีกเช่นเคย ว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ หลายคนอาจจะคิดว่าเรื่องแค่นี้ แต่สำหรับผมมันไม่โอเค ตอนแยกผมก็เดิน
ออกมาเลยไม่ได้พูดอะไร เขาก็รู้ว่าผมต้องโกธร แต่มันก็เป็นปัญหาของครอบครัวของเขา ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ผมก็กลับมาที่บ้านและออกไปเคาท์ดาวน์
กับเพื่อน ไปกินเหล้า ตามประสาคนเฮิร์ท ปกติผมจะไม่เคยกินให้เมา แต่วันนั้นผมกินหนักมาก จนเริ่มเมา ผมก็โทรไปหาเขาบ่อย แต่ผมจำไม่ได้
ว่าพูดอะไรไปบ้าง ผมเมาหลับไปเพื่อนแบกกลับบ้าน พอตื่นขึ้นมา ผมทักเขาไปว่า ผมคุยอะไรกับเขาบ้าง เขาบอกว่า ผมบอกอยากเป็นแค่เพื่อนกัน
ผมรู้ตัวดีว่าผมไม่พูดแบบนั้นแน่ ผมเลยตอบไปว่า " ใครกันแน่ " เขาก็บอกว่า ก็รู้หนิ คือตอนนั้นผมรู้แล้ว ว่าต้องเลิกกันแน่ สรุปเลิกกันเขาบอกว่า
ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมตั้งแต่แรก คบก็เพราะสงสาร มันเหมือนฝืนตัวเอง ที่กลับมาคบก็แค่อยากเอาชนะ ผมช็อคไปสักพัก แล้วที่ผ่านมาละวะมันคืออะไร
เวลา 3 ปีไม่ใช่น้อยๆ มาพูดกันง่ายๆงี้เลย แล้วก็ใช้เหตุผมเดิมๆอีกครับ ผมดีเกินไปอยากให้เจอคนที่ดีกว่าเขา ผมหมดคำพูดเลยครับ โอเคจะเลิกก็คือเลิก
จากนั้นมาเราก็ไม่คุยกันอีกเลยครับ ผมไม่ได้บล็อคเขาสักอย่างแต่ ปิดการแสดงไว้ จนผ่านมาได้เดือนกว่าแล้ว ผมคิดว่าผมจะไม่กลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิมอีกแล้วครับ แต่เขาก็ยังรักเขาอยู่ ยังคิดถึงเขาอยู่ตลอด
ปล. ขอโทษด้วยนะครับพึ่งเคยเขียนครั้งแรกอาจจะมั่วๆไปบ้าง พิมผิดบ้างแต่มันเป็นเรื่องราวที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง
ใครเคยคบกันแฟนมานาน แต่สุดท้ายเขาบอกไม่ได้รู้สึกอะไรบ้างครับ?
ตอนเริ่มคบกัน ผมเป็นคนชอบเขาก่อน เปย์เขาทุกอยากเรียกว่า สายเปย์เลยก็ว่าได้ แต่ไม่ได้เยอะขนาดนั้นนะครับ คือผมมีผมก็ให้
เวลาไปเที่ยวกันผมก็จะเป็นคนออกทุกอย่าง ก่อนที่เราจะคบกัน เราเป็นเพื่อนกันมาก่อนครับตอนเป็นเพื่อนกันคุยกับบ่อยมากครับ
มากกว่าตอนเป็นแฟนอีกก็ว่าได้ คุยทุกเรื่อง ทุกปัญหา ต่างคนต่างเล่าให้กันฟัง คุยมาได้ 1 ปี ผมก็เริ่มชอบเขาแต่ผมยังไม่กล้าบอก
จนวันนึง ผมก็ได้บอกเขาไป หลังจากที่บอกเขาไป วันต่อมาเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มทำตัวออกห่างผม ตอนนั้นผมคิดว่ามันแย่มากๆ
แต่ผมก็ยังชอบเขาอยู่ ผมตามตื้อ จนวันหนึ่งเราได้ตกลงดูใจกันแต่ยังไม่คบนะครับ คือเราอยู่โรงเรียนเดียวกันผมก็ไปส่งเขาทุกเย็นๆ
แต่พอเริ่มไปสักพักเขาบอกผมว่า ผมทำเกินไป แสดงออกเยอะเกินไป ผมก็รู้สึกเฟลไปช่วงนึงเลยครับ เราเริ่มคุยกันน้อยลง
จนเขาบอกว่าผมไม่ใช่สำหรับเขา เขาไม่ชอบนิสัยผมที่เป็นแบบนี้ ผมก็โอเครแต่ในใจผมเศร้ามาก เฟลมาก
เราเลิกคุยกันไปสักพัก จนวันที่เขาทักมา เขาบอกว่า เขาไม่อยากให้ผมหายไป จนเราตกลงคบกัน (เขาเป็นคนขอคบ)
ช่วงแรกๆ มันก็ดีครับ แต่พอไปเรื่อยๆเขาเริ่มทำตัวออกห่าง จากที่เคยตอบเราไวที่คุยกันเยอะๆ ก็คุยกันน้อยลง
พอถึงเดือนที่3 ผมทำของขวัญเล็กๆน้อยๆ ไปให้เขาในวันครบรอบ เขาก็เริ่มดึขึ้นตั้งแต่วันนั้นครับ
เราคบกันผ่านเรื่องราว ไปเที่ยว ไปดูหนัง ไปเค้าดาวน์ ทุกอย่างมันโอเครครับ พอผ่านมาได้ประมาณปีกว่า
เขากลับเป็นเหมือนเดิม เริ่มคุยกันน้อย เริ่มไม่ค่อยสนใจ จนเขามาขอเลิกผมด้วยเหตุผมที่ว่า ผมดีเกินไปเขาอยากให้ผมเจอคนที่ดีกว่าเขา
ผมก็เสียใจมาก เพราะผมเทใจไปให้เขาเยอะมาก ไม่ได้เผื่อใจอะไรไว้เลย เราเลิกกัน ไม่ติดต่อกันเลย แต่ผมส่องโซเชี่ยลของเขา
ทุกวัน และผมก็รู้ว่าเขาก็ส่องของผมเหมือนกัน จนผ่านมาได้เดือนนึง เขาก็ขอกลับมาคบ ผมก็ตอบตกลงเพราะผมยังรักเขาอยู่
เขาบอกว่าจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ จะทำดีกับผมให้มากกว่าเดิม ทุกอย่างมันก็ดีขึ้นมาเรื่อยๆ ผ่านไป ปีกว่า ก็เกิดแบบเดิม
เราไปเที่ยวด้วยกัน และเขาก็มีเพื่อนไปด้วย แต่เขาไม่ได้สนใจผมเลย เวลาคุยกับผมก็ชอบหงุดหงิด แต่ผมก็ต้องยอมครับ
ยอมทุกอย่าง เพราะผมรักเขามากๆ พอเที่ยวเสร็จ เขาก็ปล่อยให้ผมกลับคนเดียว ส่วนเขาก็กลับกับเพื่อน
ในตอนนั้นผมเฟลมากครับ เสียใจมาก แต่ก็ทำไรไม่ได้ พอกลับมาบ้าน ผมก็มาคุยกัน คุยไปคุยมาก็เริ่มทะเลาะกัน
สรุป เลิกกันอีกรอบครับเหตุผลเดิมๆ ครับผมก็เริ่มๆ ชินกับการอยู่คนเดียวบ่อยๆ โดนเทบ่อย จนผมไม่ได้รู้สึกอะไรมาก
กับการเลิกครั้งนี้ครับ เวลาผ่านไปหลายเดือน เป็นช่วงที่ผมขึ้นมหาลัยใหม่ๆ ผมก็ได้เจอคนมากมาย และได้ชอบคนหนึ่ง
และเขาก็ดีกับผม เขาโอเครทุกอย่าง แต่ไม่นานเขาก็ทักมาก เขาพิมมายาวมากครับ ประมาณว่า เขาลืมผมไม่ได้ เขาไม่อยากให้ผมมีคนใหม่
ตอนนั้นผมเริ่มไม่สนใจแล้วครับ ผมเย็นชาใส่เขา จนเขาพูดมาว่า "ยังอยากเคาวท์ดาวน์ ด้วยกันอยู่นะ" มันทำให้ผมกลับไปคิดหนัก
จากที่ผมเคยลืมเขาได้ ทำให้ผมคิดถึงแต่เรื่องเก่าของเรา จนวันต่อมาผมเล่าให้คนที่ผมชอบฟัง เขาก็โอเครเพราะเรายังคุยกันไม่นาน
ผมโทรกลับไปหาเขา ผมขอคืนดีกับเขา เขาก็โอเค จากนั้นมาทุกอย่างมันก็ดีเหมือนเดิมครับ แล้วก็แย่เหมือนเดิมอีกเช่นกันอย่างที่เขาว่า
หนังสือเล่มเดิม กลับมาอ่านเหมือนเดิม ก็จบเหมือนเดิม เรามาเที่ยวกันในวันเคาวท์ดาวน์เช่นเคยเหมือนทุกปีครับ แต่ครั้งนี้เขาหงุดหงิดตั้งแต่เจอผม
นั่งรถมาเราไม่คุยกันเลย ผมถามอะไรเขาก็ไม่ค่อยอยากจะตอบ ไปเที่ยวไปดูหนัง คุยกันไม่กี่คำ พอหนังจบเขาบอกว่าที่บ้านมารับ แล้วให้ผมกลับคนเดียว
แถมไม่ได้อยู่เคาท์ดาวน์ ด้วยกันผมก็เฟลอีกเช่นเคย ว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ หลายคนอาจจะคิดว่าเรื่องแค่นี้ แต่สำหรับผมมันไม่โอเค ตอนแยกผมก็เดิน
ออกมาเลยไม่ได้พูดอะไร เขาก็รู้ว่าผมต้องโกธร แต่มันก็เป็นปัญหาของครอบครัวของเขา ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ผมก็กลับมาที่บ้านและออกไปเคาท์ดาวน์
กับเพื่อน ไปกินเหล้า ตามประสาคนเฮิร์ท ปกติผมจะไม่เคยกินให้เมา แต่วันนั้นผมกินหนักมาก จนเริ่มเมา ผมก็โทรไปหาเขาบ่อย แต่ผมจำไม่ได้
ว่าพูดอะไรไปบ้าง ผมเมาหลับไปเพื่อนแบกกลับบ้าน พอตื่นขึ้นมา ผมทักเขาไปว่า ผมคุยอะไรกับเขาบ้าง เขาบอกว่า ผมบอกอยากเป็นแค่เพื่อนกัน
ผมรู้ตัวดีว่าผมไม่พูดแบบนั้นแน่ ผมเลยตอบไปว่า " ใครกันแน่ " เขาก็บอกว่า ก็รู้หนิ คือตอนนั้นผมรู้แล้ว ว่าต้องเลิกกันแน่ สรุปเลิกกันเขาบอกว่า
ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมตั้งแต่แรก คบก็เพราะสงสาร มันเหมือนฝืนตัวเอง ที่กลับมาคบก็แค่อยากเอาชนะ ผมช็อคไปสักพัก แล้วที่ผ่านมาละวะมันคืออะไร
เวลา 3 ปีไม่ใช่น้อยๆ มาพูดกันง่ายๆงี้เลย แล้วก็ใช้เหตุผมเดิมๆอีกครับ ผมดีเกินไปอยากให้เจอคนที่ดีกว่าเขา ผมหมดคำพูดเลยครับ โอเคจะเลิกก็คือเลิก
จากนั้นมาเราก็ไม่คุยกันอีกเลยครับ ผมไม่ได้บล็อคเขาสักอย่างแต่ ปิดการแสดงไว้ จนผ่านมาได้เดือนกว่าแล้ว ผมคิดว่าผมจะไม่กลับไปอ่านหนังสือเล่มเดิมอีกแล้วครับ แต่เขาก็ยังรักเขาอยู่ ยังคิดถึงเขาอยู่ตลอด
ปล. ขอโทษด้วยนะครับพึ่งเคยเขียนครั้งแรกอาจจะมั่วๆไปบ้าง พิมผิดบ้างแต่มันเป็นเรื่องราวที่อยากจะเล่าสู่กันฟัง