คือตอนนี้เรามีเรื่องให้ดนิดหน่อย
พ่อแม่เราเลิกกันตอนเราอายุ15 ตอนนี้เราอายุ25อาศัยอยู่ต่างจังหวัด เรามีน้องชาย1คน ตอนนี้น้องชายเราอายุ15 เรากับน้องห่างกัน11ปี คือตั้งแต่พ่อแม่เราเลิกกัน เค้าทั้งสองก็ไม่คุยกันอีกเลย เวลามีอะไรก็จะฝากบอกเราไปบอกอีกที คือ แม่ของเรามีแฟนใหม่มาหลายปีแล้ว และเมื่อปีที่แล้ว แม่กับแฟนใหม่ของแม่กลับมาอยู่บ้าน(เราอยู่กับน้องชายที่บ้านที่ต่างจังหวัดกัน2คน เราเลี้ยงน้องชายเรามาตั้งแต่เกิด) แล้วคือเราเค้ากับแฟนใหม่ของแม่เราไม่ได้ เราเลยคิดว่าเราจะไปทำงานที่กรุงเทพ แต่พอเราบอกแม่เราเค้าก็บอกว่าเค้าจะกับไปทำงานที่กรุงเทพเหมือนกับ เราเลยถามแม่เราว่า ถ้าเราไปแม่ไปน้องชายเราจะอยู่กับใคร แม่เราบอกว่าน้องชายเราโตแล้วหากินเองได้ เราฟังแล้วรู้สึกอึ้งๆเพราะไม่ดว่าแม่จะคิดแบบนั้น (ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่าแม้เราไม่เคยเลี้ยงน้องชายเราเลย เราเป็นคนเลี้ยงน้องมาตั้งแต่เกิด พ่อแม่เราเลิกกันตอนน้องชายเราได้1ขวบ ตอนนั้นเราอยู่ม.2เราเลยต้องย้ายมาอยู่บ้สนยายที่ต่างจังหวัดเพราะแม่ไม่ยอมให้พ่อเราเอาไปเลี้ยง พ่อเราอยากเอาเรากับน้องชายไปเลี้ยงมาก) คือแฟนแม่เราไม่อยากอยู่ต่างจังหวัดแล้ว แต่เราเห็นว่าแม่เรากลับมาอยู่บ้านได้ปี เราเลยว่าตะไปทำงานกทม.เพราะบริษัทที่เราทำแยู่เงินเดือนไม่ถึงหมื่น ซึ่งมันไม่พอ แต่พอเราจะไปเราห็ห่วงน้องชาย แต่อีกใจก็คิดว่าให้แม่ได้ลองรับผิดชอบดูแลน้องชายดูบ้าง เราจะได้มีชีวิตของเราบ้าง ตอนนี้เราคิดอยู่2อย่าง คือ1 ไปทำงานกรุงเทพแล้วให้แม่ดูแลน้องชาย (แม่บอกว่าถ้าจะกับไปอยู่กรุงเทพจะเอาน้องชายไปอยู่ด้วย)แล้วใช้ชีวิตของเราเองบ้าง เพราะอยู่บ้านเงินเดือนน้อย
2 หางานใหม่ที่นี่ แล้วดูแลน้องชายต่อไป แต่ไม่รู้ต้องดูแลไปจนถึงเมื่อไหร่
ตอนนี้เรารู้สึกอยากมีชีวิตเป็นของตัวเองบ้าง เรารู้สึกว่าเราค้องคอยดูแลน้องตลอดจะไปไหนก็ไม่ได้ไป เพราะพ่อกับแม่บอกว่ายังไงเราก็ไม่ทิ้งน้องเราหรอก แต่คือบางทีเราก็อยากมีชีวิตของเราบ้าง อยากให้พ่อแม่ลองมารับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองกันบ้างไม่ใช่อะไรไก็เรทุกอย่าง
ถ้าเป็นคุณจะทำยังไง***เป็นกระทู้แรก ผิดพลาดอย่างไรขออภัยด้วยนะค่ะ***
พ่อแม่เราเลิกกันตอนเราอายุ15 ตอนนี้เราอายุ25อาศัยอยู่ต่างจังหวัด เรามีน้องชาย1คน ตอนนี้น้องชายเราอายุ15 เรากับน้องห่างกัน11ปี คือตั้งแต่พ่อแม่เราเลิกกัน เค้าทั้งสองก็ไม่คุยกันอีกเลย เวลามีอะไรก็จะฝากบอกเราไปบอกอีกที คือ แม่ของเรามีแฟนใหม่มาหลายปีแล้ว และเมื่อปีที่แล้ว แม่กับแฟนใหม่ของแม่กลับมาอยู่บ้าน(เราอยู่กับน้องชายที่บ้านที่ต่างจังหวัดกัน2คน เราเลี้ยงน้องชายเรามาตั้งแต่เกิด) แล้วคือเราเค้ากับแฟนใหม่ของแม่เราไม่ได้ เราเลยคิดว่าเราจะไปทำงานที่กรุงเทพ แต่พอเราบอกแม่เราเค้าก็บอกว่าเค้าจะกับไปทำงานที่กรุงเทพเหมือนกับ เราเลยถามแม่เราว่า ถ้าเราไปแม่ไปน้องชายเราจะอยู่กับใคร แม่เราบอกว่าน้องชายเราโตแล้วหากินเองได้ เราฟังแล้วรู้สึกอึ้งๆเพราะไม่ดว่าแม่จะคิดแบบนั้น (ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยว่าแม้เราไม่เคยเลี้ยงน้องชายเราเลย เราเป็นคนเลี้ยงน้องมาตั้งแต่เกิด พ่อแม่เราเลิกกันตอนน้องชายเราได้1ขวบ ตอนนั้นเราอยู่ม.2เราเลยต้องย้ายมาอยู่บ้สนยายที่ต่างจังหวัดเพราะแม่ไม่ยอมให้พ่อเราเอาไปเลี้ยง พ่อเราอยากเอาเรากับน้องชายไปเลี้ยงมาก) คือแฟนแม่เราไม่อยากอยู่ต่างจังหวัดแล้ว แต่เราเห็นว่าแม่เรากลับมาอยู่บ้านได้ปี เราเลยว่าตะไปทำงานกทม.เพราะบริษัทที่เราทำแยู่เงินเดือนไม่ถึงหมื่น ซึ่งมันไม่พอ แต่พอเราจะไปเราห็ห่วงน้องชาย แต่อีกใจก็คิดว่าให้แม่ได้ลองรับผิดชอบดูแลน้องชายดูบ้าง เราจะได้มีชีวิตของเราบ้าง ตอนนี้เราคิดอยู่2อย่าง คือ1 ไปทำงานกรุงเทพแล้วให้แม่ดูแลน้องชาย (แม่บอกว่าถ้าจะกับไปอยู่กรุงเทพจะเอาน้องชายไปอยู่ด้วย)แล้วใช้ชีวิตของเราเองบ้าง เพราะอยู่บ้านเงินเดือนน้อย
2 หางานใหม่ที่นี่ แล้วดูแลน้องชายต่อไป แต่ไม่รู้ต้องดูแลไปจนถึงเมื่อไหร่
ตอนนี้เรารู้สึกอยากมีชีวิตเป็นของตัวเองบ้าง เรารู้สึกว่าเราค้องคอยดูแลน้องตลอดจะไปไหนก็ไม่ได้ไป เพราะพ่อกับแม่บอกว่ายังไงเราก็ไม่ทิ้งน้องเราหรอก แต่คือบางทีเราก็อยากมีชีวิตของเราบ้าง อยากให้พ่อแม่ลองมารับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองกันบ้างไม่ใช่อะไรไก็เรทุกอย่าง