สวัสดีเราพึ่งเคยเล่นครั้งแรก
เรามีเรื่องทุกข์ใจนิดหน่อยคือว่าเราหลงรักอาจารย์ท่านนึงอาจารย์คนนี้ไม่ได้เป็นผู้ชายนะ แกเป็นผู้หญิงไม่ค่อยสวยหรอกแต่ดูดี.เรียบร้อยมากกกก ตัวเล็กๆอายุก็ห่างกับเราน่าจะประมาน20ปีได้มั้ง. แกยังไม่มีแฟนนะ คือเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกหลุมรักอาจารย์แกตอนไหน อาจารย์แกอยู่คณะเดียวกันกับเราแต่คนหล่ะสาขา(เคยเรียนกับแกตอนปี1)ตอนที่แอบรักใหม่ๆ😂😂 ความรักมันเริ่มออกอาการพอมารู้อีกทีตอนที่แกจะไปเรียนต่อ อาจจะดูบ้าบอไปนิดนึงนะ คือเราร้องไห้อ่ะเหมือนใจจะขาด เวลาไปเรียนนี่เรียนแทบไม่ได้. เอาจริงๆก็ไม่ได้เลยแหล่ะ กว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ก็ยากพอสมควร ช่วงนั้นอยากจะบอกจ้าเป็นเอามากข้าวนิไม่กินเลย คิดถึงแรง ช่วงแรกๆที่อาจารย์แกไปเรียนแกก็โทรมาบ้างส่งข้อความมาบ้าง. เอ้อเราก็ดีใจอย่างน้อยแกก็ยังติดต่อมา. แต่อยู่มาวันนึงมีเพื่อนมาบอกว่าอาจารย์แกมีแฟนแล้ว. วันนั้นเห็นแกคุยโทรศัพท์ชวนกันไปเที่ยว. เราก็ร้องดิคิดหนักมากวันนั้น เราก็ไม่รอไรนะส่งข้อความไปอวยพรเลยจ้า และข้อความนั้นได้ตอบกลับมาว่าตั้งใจเรียนนะสู้ๆ และอีกไม่นานก็มีข้อความที่สองตามมา. ข้อความสองนี่ขอไม่บอก(ก่อนหน้านี้เคยบอกชอบอาจารย์แล้วนะก่อนที่แกจะไปเรียน) แกก็ไม่ได้พูดรัยไม่ได้ปฎิเสธอะไรนะ คือความคับอกคับใจงัยกินไม่ได้นอนไม่หลับในสมองก็มีแต่เรื่องอาจารย์คนนี้ โทรหาเลยจ้าทีนี้ถามเลยไม่มีความอายค่ะแกก็เลยบอกว่ายังไม่มีแฟน คืออาจารย์แกตอบเร็วมากกกกกกกกกกกกก จำได้ว่าถามยังไม่จบ.......แกก็พูดขึ้นก่อน แล้วอยู่มาสักพักก็ไม่ได้คุยกันส่งแค่ข้อความ ไม่นานแกก็เริ่มหาย ไม่ใช่หายธรรมดานะติดต่อไม่ได้เลยค่ะทีนี้โทรไม่ติดเลย ปัจจุบันเบอร์นั้นก็โทรไม่ติด(แต่ไม่สนค่ะเพราะได้เบอร์ใหม่แล้ว) พอแกหายไปจริงๆมันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างแบบบอกไม่ถูกอ่ะ เราก็ได้แต่รอๆๆๆๆๆแล้วก็รอ 1ปีที่รอโคตรนาน นับวันรอให้กลับมาเลยค่ะ พอถึงเทอม2แกก็กลับมา(ปัจจุบัน) ดีใจค่ะแต่ความคิดเราเปลี่ยน เปลี่ยนคือไม่ได้หมายความว่าไปรักคนอื่นนะ เปลี่ยนคือกลัวงัยคะทีนี้เพราะแกไเรียนมาคือดร. เราก็ตั้งแต่เเรกแล้วว่าแกไปเรียนต่อดร. เราก็ไม่กล้าทำอะไรมากเหมือนเมื่อก่อน เบอร์โทรมีแต่ไม่กล้าแม้กระทั่งโทรหา เราก็ได้แค่แอบมองไปเอถวหน้าตึกคณะบ้างหล่ะห้องเรียนบ้างหล่ะไปทุกครั้งต้องมีเพื่อนไปด้วย มีความมั่นใจดี เวลาเจอหน้ากันก็ยิ้มก็ทักทายกันเหมือนเดิมแต่สายตาที่มองกัน
โคตรอยากจะร้อง บางครั้งมองกันตานิแทบไม่กะพริบ😂😂แต่ เราแค่อยากรู้ว่าตอนนี้แกคิดยังงัย ทำยังไงจะได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อน 😢😢😭 คิดแล้วเศร้า (เรื่องมันยาวขอเล่าแค่นี้นะ😢😢) เอาจริงๆปัจจุบันนี้ยังไม่มีใครยังรอแกคนเดียว รักงัยรอได้ถึงแม้เขาไม่ให้รอก็ตาม💙👭
ถ้าเราหลงรักอาจารย์มันจะเป็นไรไหม คนอื่นเขาจะมองเราและอาจารย์ยังไง😅😅
เรามีเรื่องทุกข์ใจนิดหน่อยคือว่าเราหลงรักอาจารย์ท่านนึงอาจารย์คนนี้ไม่ได้เป็นผู้ชายนะ แกเป็นผู้หญิงไม่ค่อยสวยหรอกแต่ดูดี.เรียบร้อยมากกกก ตัวเล็กๆอายุก็ห่างกับเราน่าจะประมาน20ปีได้มั้ง. แกยังไม่มีแฟนนะ คือเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตกหลุมรักอาจารย์แกตอนไหน อาจารย์แกอยู่คณะเดียวกันกับเราแต่คนหล่ะสาขา(เคยเรียนกับแกตอนปี1)ตอนที่แอบรักใหม่ๆ😂😂 ความรักมันเริ่มออกอาการพอมารู้อีกทีตอนที่แกจะไปเรียนต่อ อาจจะดูบ้าบอไปนิดนึงนะ คือเราร้องไห้อ่ะเหมือนใจจะขาด เวลาไปเรียนนี่เรียนแทบไม่ได้. เอาจริงๆก็ไม่ได้เลยแหล่ะ กว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ก็ยากพอสมควร ช่วงนั้นอยากจะบอกจ้าเป็นเอามากข้าวนิไม่กินเลย คิดถึงแรง ช่วงแรกๆที่อาจารย์แกไปเรียนแกก็โทรมาบ้างส่งข้อความมาบ้าง. เอ้อเราก็ดีใจอย่างน้อยแกก็ยังติดต่อมา. แต่อยู่มาวันนึงมีเพื่อนมาบอกว่าอาจารย์แกมีแฟนแล้ว. วันนั้นเห็นแกคุยโทรศัพท์ชวนกันไปเที่ยว. เราก็ร้องดิคิดหนักมากวันนั้น เราก็ไม่รอไรนะส่งข้อความไปอวยพรเลยจ้า และข้อความนั้นได้ตอบกลับมาว่าตั้งใจเรียนนะสู้ๆ และอีกไม่นานก็มีข้อความที่สองตามมา. ข้อความสองนี่ขอไม่บอก(ก่อนหน้านี้เคยบอกชอบอาจารย์แล้วนะก่อนที่แกจะไปเรียน) แกก็ไม่ได้พูดรัยไม่ได้ปฎิเสธอะไรนะ คือความคับอกคับใจงัยกินไม่ได้นอนไม่หลับในสมองก็มีแต่เรื่องอาจารย์คนนี้ โทรหาเลยจ้าทีนี้ถามเลยไม่มีความอายค่ะแกก็เลยบอกว่ายังไม่มีแฟน คืออาจารย์แกตอบเร็วมากกกกกกกกกกกกก จำได้ว่าถามยังไม่จบ.......แกก็พูดขึ้นก่อน แล้วอยู่มาสักพักก็ไม่ได้คุยกันส่งแค่ข้อความ ไม่นานแกก็เริ่มหาย ไม่ใช่หายธรรมดานะติดต่อไม่ได้เลยค่ะทีนี้โทรไม่ติดเลย ปัจจุบันเบอร์นั้นก็โทรไม่ติด(แต่ไม่สนค่ะเพราะได้เบอร์ใหม่แล้ว) พอแกหายไปจริงๆมันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างแบบบอกไม่ถูกอ่ะ เราก็ได้แต่รอๆๆๆๆๆแล้วก็รอ 1ปีที่รอโคตรนาน นับวันรอให้กลับมาเลยค่ะ พอถึงเทอม2แกก็กลับมา(ปัจจุบัน) ดีใจค่ะแต่ความคิดเราเปลี่ยน เปลี่ยนคือไม่ได้หมายความว่าไปรักคนอื่นนะ เปลี่ยนคือกลัวงัยคะทีนี้เพราะแกไเรียนมาคือดร. เราก็ตั้งแต่เเรกแล้วว่าแกไปเรียนต่อดร. เราก็ไม่กล้าทำอะไรมากเหมือนเมื่อก่อน เบอร์โทรมีแต่ไม่กล้าแม้กระทั่งโทรหา เราก็ได้แค่แอบมองไปเอถวหน้าตึกคณะบ้างหล่ะห้องเรียนบ้างหล่ะไปทุกครั้งต้องมีเพื่อนไปด้วย มีความมั่นใจดี เวลาเจอหน้ากันก็ยิ้มก็ทักทายกันเหมือนเดิมแต่สายตาที่มองกัน