เราชอบผู้ชายคนนึง

เราชอบผู้ชายคนนึง ซึ่งเขาไม่เคยเห็นเราแม้แต่ตอนเดินผ่าน

กระทู้แรกที่อยากบอกอะไรหลายอย่างที่เขาไม่เคยจะมองเห็น
    เริ่มเลยดีกว่า เราใช้ชื่อปอมนะ ชื่อหมูและกัน ย้อนกลับไปสัก 3 ปี น่าจะได้ ผู้ชายคนนี้ เราเห็นเขาผ่านเฟสบุ๊ค
ตอนนั้นเราอายุ 18 ปี (เราเรียนถึงม.4 และก็ดื้อออกจากการเรียน มึนตลอดจนอายุ 18 ปี) พอเรา 18ปี
เราก็ได้กรอกข้อมูลสมัครงานผ่านอินเตอร์เน็ต ซึ่งเป็นธุรกิจขายตรง แม่ก็ต้องลงทุนให้ 4X,XXX.-
  และเราก็ได้ทำงานอยู่ที่นั้น การทำงานที่นั้นใช้เฟสบุ๊ค เราก็มีเป็นร้อยๆ เฟสบุ๊คเลย และเราก็ได้เป็นเพื่อนเฟสบุ๊คคนๆนึง
โปรไฟล์เขาเป็นรูปภาพที่เขานั่ง ใส่เสื้อสีเทา ปกเสื้อมีเส้นสีแดงๆ เราก็กดเพิ่มเป็นเพื่อนเขา
จำวันไม่ได้ แต่เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2557 เราก็ว่าพี่เขาหล่อดีแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร และก็เวลาผ่านไปจน
  เราทำงานครบ 1 ปีกว่า เราก็ออก และกลับมาอยู่บ้านใหญ่กับแม่ และเราก็ตัดผมสั้น
เราก็อยู่แบบนั้น ไม่ได้ทำไรทำงานบ้านเฉยๆ และวันนึง เราก็ทักไปหาเขา
  โปรไฟล์เสื้อเทา และเขาก็ตอบกลับ มันนะจะเดือนกุมภา หรือ มีนา แต่เป็นปี 2558
ไม่แน่ใจเดือน และเราก็คุยทุกวัน เช้า เย็นดึก ได้รู้ชีวิตประจำวันพี่เขา ว่าเวลาไหนพี่เขา ตื่นมาฉี่ ตื่นนอน
  เรียน ทำงาน ให้อาหารกุ้ง อาหารเป็ด เวลาที่เขาได้กินข้าว เขาชอบอะไร เราชอบคุยกับเขา เราคิดแค่เขานิสัยดี
  และก็ชอบคุยกับเราที่เราชอบอะไรเหมือนๆกัน
เราเลยชอบเขามาก คุยแล้วมีความสุข จนเดือนเมษา เราก็คุยกันเหมือนเดิมที่เปลี่ยนไป
คือ เขาเริ่มหวงที่เราพูดว่า เราคุยกับคนอื่นด้วย เราก็งงๆ ทั้งที่เราชอบเขา แต่มันกลายเป็นว่า
เราต้องเป็นแฟนเขาโดยที่เขาบังคับ แต่เราชอบที่เขาพูดแบบนั้น ทำให้เราเริ่มหวงกันมากขึ้น
ทั้งๆ ที่เราไม่เคยเจอกัน แต่รู้สึกดีต่อกันมาก จนเขาชอบเราเอามากๆ อยากเจอเรา
ขอเบอร์โทรเรา แต่เราไม่ให้ เพราะเรามีเหตุผลที่กลัวเสียเขาไป เราก็คุยกันในแบบที่ห่วงใยกันอยู่อย่างนั้น
  จนถึงวันเกิด อายุครบอายุ 19 เรา เราก็เริ่มรู้สึกไม่ดี รู้สึกว่าตัวเองแย่ที่โกหกปิดบังพี่เขา
(เราอายุมากกว่า แต่ตอนเราคุยกันครั้งแรกเขาบอกว่าเขาเป็นพี่เราเลยติด พอรู้วันเดือนปีเกิดกันถึงรู้อายุจริง แต่ก็ติดเรียกพี่)
พอผ่านวันเกิดเรา 2 วันเราก็บอกความจริง ความจริงที่ทำให้เขาโกรธเกลียดเราจนทุกวันนี้
เราไม่ใช่ผู้หญิง เราเป็นเพศเดียวกับเขา และเขาคงจะรับไม่ได้ เขา ขอฟังเสียง
ขอให้เราพูดว่าทำไมไม่บอกเขา เราก็พูดได้แต่เราขอโทษ จนเราไม่ได้คุยกัน แต่เราก็คิดถึงเขา
ทักไปหาตลอดทั้งๆ ที่เขา ตอบแค่คำสองคำ และมือถูกใจ จนสุดท้าย
เขาเริ่มเกลียดเรามากจนบล็อกทุกอย่างที่เราติดต่อได้ แม้ แต่เบอร์โทร เราก็คิดถึงเขา
   แอบดูเขา ทำเหมือนคนโรคจิต ที่แอบไปดูที่ทำงานเขา แถวบ้านเขา ดูในเฟสบุ๊ค(เรามีเป็นร้อยเฟสบุ๊ค)ว่าเขาอยู่กับใครที่ไหน แล้ว
เราจะไป เดินผ่านเขาก็ไม่เห็นไม่รู้ว่านั้นคือเรา พี่เขาไม่เคยเจอเรามองไม่เห็นเรา มีแต่เราที่เจอพี่เขา
เขาทำงานที่จุดพักรถมอร์เตอร์เวย์ กรุงเทพฯ - ชลบุรี เขาเป็นนักศึกษาทำงานพาร์ทไทม์ที่เซ่เว่น
ซึ่งเราก็จะให้พ่อ หรือเพื่อน พาไปแม็กโดโน่ เหตุผล เพราะเราอยากเจอพี่เขา เพราะเรารู้แค่ที่ทำงาน
  ไม่รู้เวลาทำ เราก็จะดูรถที่เขาใช้มาทำงาน เราทำแบบนี้ ต้องแต่อายุ 19 จน เรา 21ปี เราก็ยังทำอยู่
เราชอบพี่เขามาก แต่พี่เขาเกลียดเรา และไม่เคยมองเห็นเรา เราทำให้เขาโดนเพื่อนที่ม.ที่เขาเรียน
ล่อว่าเขาคบกระเทย มันคงทำให้เขาเกลียดเรา และเราก็โดนเขาเกลียดมากขึ้น เราก็ดื้อกวนใจเขายิ่งทำให้เขาเกลียด
ทั้งที่เราอยู่ของเราไม่ได้ไปยุ้งกับเขา แต่มันคงเกี่ยวกับเพื่อนๆ ที่เขารัก และคนรอบข้างพี่เขา
เรามีอะไรอีกมากมายที่เราอยากบอก แต่เราว่ามันคงยาว งั้นเราจบแค่นี้ดีกว่า เราชอบเขา ต่อให้เขาเกลียดเรา

    ปล.จขกท. ในตอนนี้ เราไม่มีความสุข เรามันขี้แง คิดถึงเขาเราก็ร้องไห้ อยากคุยกับเขาก็ร้องไห้ มีโรคประจำตัวเป็น เป็นโรคผิวหนัง
แต่เราก็รักษามันจนเราหาย เราเป็นภูมิแพ้ฝุ่น และอากาศ และพอเรา 21 ปี เราก็ตรวจพบว่าเราเป็นความดันโลหิตสูง เราไม่รู้
จะพูดไรต่อ เราคงตั้งกระทู้ไร้สาระ แต่เราอยากระบายมันออกมา ต่อให้ไม่หมดก็เหอะ ขอบคุณทุกคนที่มาอ่านเรื่องที่เราพูดไร้สาระ