สวัสดีครับ. ผมเพิ่งตั้งกระทู้ครั้งแรก
อยากจะเล่าเรื่องราวของชีวิตที่ไม่เคยสมหวังกับความรักเลย...
ณ ที่ทำงานแห่งหนึ่งใน กทม ซึ่งผมได้เข้าทำงานได้สัก 2 เดือนก็มีการรับพนักงานใหม่ 1 คน
ซึ่งเขาเป็นผู้หญิง วันแรกที่ผมมาทำงานก็ได้เห็นนั่งอยู่ แต่ผมออกแนงหยิ่งๆ ทำเป็นไม่เห็น เธอเป็นคนตัวเล็ก
หน้าตาน่ารัก แบบเด็กๆ ผมมองเธอครั้งแรกก็ยังไม่รู้สึกอะไร จนวันหนึ่งเราต้องทำงานด้วยกัน มีความรู้สึกว่า
ยิ่งใกล้เธอมากเท่าไร ใจมันก็ยิ่งสั่นมากเท่าไร ผมบอกกับเพื่อนๆร่วมงาน ว่าไม่ได้ชอบเธอหรอก แต่สุดท้าย
ก็ดันชอบเธอซะงั้น ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้หรอกว่า ชอบหรือหลง แล้วก็เริ่มเข้าทำความรู้จักกับเธอมากขึ้น
ถามโน้นถามนี้ จนพอรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ผมก็พยายามทำตัวสนิทเธอ ถามเธอว่า มีแฟนยัง
เธอก็บอกผมว่า ยังไม่มีแต่มีคนคุย ผมก็คิดนะว่า มีคนคุยแล้ว จะไปต่อดีไหม แต่ใจหนึ่งก็คิดว่า แค่คนคุยยังไม่ใช่แฟน
เราก็มีสิทธิ์จีบเธอนะ สุดท้ายก็จีบเธอ เราก็คุยกันทาง Facebook กันปกติ คุยกันมาเรื่อยๆ ได้ประมาณ 2 เดือน จนมารู้ว่า
คนที่เธอคุยๆอยู่ ก็มันแฟนเธอนั้นแหละ แต่เหมือนเธอไม่อยากให้ใครรู้ เธอแค่ตั้งสถานะแฟนเธอว่าคนคุยเท่านั้นเวลามีคนถาม
ผมแอบเสียใจเล็กน้อยที่เธอ ไม่บอกให้ชัดเจนจริงๆ ด้วยผมเป็นคนจริงจังกับเรื่องพวกนี้มาก ใช่ว่าเจอแค่นี้ผมจะถอดใจ ก็คุยกับเธอต่อ
พยายามช่วยงานเธอเวลาผมว่าง เดินไปส่งเธอกลับบ้านเกือบทุกวัน บางครั้งบางเวลาเธอดูเหมือนจะมีใจให้ จนประมาณเดือนที่ 5
ผมก็อยากรู้ว่าเธอคิดยังไงกับผมบ้าง ก็ไม่ได้ถามไปตรงๆหรอกนะ พอดีมีพี่ที่ทำงานคนหนึ่งสนิทกับเธอ ก็ฝากให้เขาไปถามให้
สรุปว่าเธอ มีแฟนแล้ว คบกันมาระยะหนึ่งแล้ว ซึ่งตอนนั้นผมเสียใจมาก จนร้องไห้ออกมา ไม่เป็นทำอะไร แต่เรื่องงานผมไม่ได้ทิ้งหรอกนะ
หลังจากที่เสียใจไปวันหนึ่งเต็มๆ ก็ไม่คุยกับเธออยู่หลายวัน แต่เธอพยายามคุยกับผมนะ เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็มานั่งคิดๆดู
เธอคงมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่ยอมบอกผม ผมก็เลยตกลงกับเธอไปว่า เราจะเป็นพี่น้องกันน่าจะดีกว่า ก็เลยทำใจให้เธอเป็นน้อง และค่อยดูแลเธออยู่ห่างๆ
จนกระทั่งวันหนึ่งผมรู้สึกเหงา (เรื่องราวคนแรก)
ผมรู้สึกเหงาก็เลยหากลุ่มไลน์ในพันทิป เข้าไปคุยเล่นๆ แรกๆก็ไม่มีอะไรหรอกครับ คุยกับน้องๆ เพื่อนๆ ในไลน์ปกติ จนเจอผู้หญิงคนหนึ่ง
ตั้งรูปโปรไฟล์ เห็นแค่ดวงตากับหน้าผาก ไม่รู้คิดยังไง ทักเธอไปส่วนตัว ตอนนั้นประมาณเกือบเที่ยงคืน บอกเธอวัน "ผมจะนอนแล้ว ฝันดีนะ"
เธอก็ไม่ได้อ่าน จนตอนเช้าเธอทักมาบอกว่า ตื่นแล้วนะ แล้วก็คุยกันปกติทั่วไป มีอยู่ครั้งหนึ่งผมถามว่า "เรียนที่ไหนหรอ" เธอตอบว่า "เรียนที่ไหนก็ได้ แต่อยากให้พี่เป็นมหาลัย หนูอยากจบที่พี่" โดนประโยคนี้เข้าไป ผมตกใจเลย เหมือนเธออ่อยผมเลย สุดท้ายเธอแค่หยอกเล่น ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย
ก็คุยต่อเรื่อยๆ จนมารู้สึกตัวอีกที เอ้ารู้สึกดีไปแล้วหรอ แล้วก็เริ่มพัฒนาจากพิมพ์ข้อความเป็นคอลหากัน คุยกัน นอนหลับด้วยกันในสาย เธอก็เล่าเรื่องราวแต่ละวันของเธอให้ผมฟังทุกวันเลย จากคำว่าเรียก "พี่-น้อง" ก็เป็น ตัวเอง เธอเรียกผมว่า อ้วน คุยกันทุกวัน เกือบจะทุกเวลา เธอก็เล่าถึงแฟนเก่าเธอให้ผมฟังว่าเป็นแบบนั้น แบบนี้ ผมก็ไม่คอดอะไรหรอกนะ เพราะมันคือ อดีตของเธอ คุยกันมาได้สักระยะหนึ่ง ผมรู้สึกชอบเธอแล้วว ทั้งๆไม่เคยเจอเธอเลย คอลหากันก็ไม่ได้วีดีโอคอล ก็คิดจะขอเธอเป็นแฟน ก็เลยพูดออกไป เธอบอกว่า มันเร็วไป ยังไม่เจอกันเลย เออผมก็ว่านั้นแหละ ก็บอกว่าคุยกันไปก่อนก็ได้ แต่พอสักพักเธอก็ถามว่าขออะไรเธอแล้วนะ มันก็เรืองขอเป็นแฟนนั้นแหละคับ ที่เธอถาม ผมก็เลยขออีกครั้ง สรุปเธอตกลงเป็นแฟนกับผม บอกตรงๆเลยนะ ผมดีใจมาก และยิ่งดีใจอีกเพราะเธอคือ คนแรกที่ผมพูดขอเป็นแฟนเธอ และได้เป็นแฟนกันจริงๆ แต่เรื่องมันไม่ดีอย่างที่คิดเลย ผมมารู้ว่า ทางบ้านเธอพอมีฐานะ และครอบครัวเลยเธอวางคู้หมั่นให้แล้ว เสียใจมาก รู้สึกแย่ๆ มากๆ แต่ใช่ว่าผมจะถอยนะ เธอบอกกับผมว่า เธอไม่ชอบผู้ชายคนนั้น เอ่ออ ผมก็ไม่ได้หยุด แถมยังคบกับเธอต่อ พอใกล้ปีใหม่คิดว่าจะไปหาธอที่บ้าน ซึ่งไม่รู้จักด้วยเธออยู่ส่วนไหนของจังหวัดพิษณุโลก แต่แค่มหาวิทยาลัยที่เธอเรียน ที่ไปถูก ผมลืมเลิกไปว่า ผมก็ถามเธอนะว่า มีเฟส มีเบอร์ หรือที่อยู่ไหม เธอกลับไม่บอกผม อยากให้ผมค้นหาเอง ซึ่งในใจคิด สรุปอยากรู้จักกันจริงๆ รึเปล่า กลับมาที่วันใหม่ สรุปว่าผมก็ไม่ได้ไปหาเธอ เธอกลับไปบ้านของคู่หมั่นที่ยังไม่ได้หมั่น โหผมโครตเจ็บเลย ไม่ได้ชอบแต่จะไปทำไม ผมโครตถึกเลย ขนาดเจอแบบนี้แล้วก็ยังไม่เลิกคบหรอกนะ เธอก็บอกว่า อยากคิดมาก มันจำเป็นต้องไป จริงๆก็ไม่อยากไปหรอก อืมผมบอกว่า เข้าใจไปเถอะ แต่ในใจเจ็บมาก จนเธอกลับบ้านเธอ ก็คอลมาคุยกันปกติเหมือนเดิม แต่ด้วยฐานะ ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ของผมกับเธอ มันต่างกันเกินไป ผมเลยคิดจะไปจากเธอ แต่เธอกลับบอกว่า เธอไม่ได้ต้องการเงินไม่ได้ต้องการทอง ขอแค่รักเธอ อยู่แบบสบายง่ายๆก็พอแล้ว เธอใช้ให้ผมเรียนต่อ ป.โท ด้านบริหาร เพื่อต่อไปจะได้มาช่วยกันบริหารธุรกิจเธอ ผมเริ่มมีความหวังมีความคิดจะพัฒนาตัวเองเพื่อคนที่รัก จนวันหนึ่งเธอเอาเรื่องเราสองคนไปบอกป้าเธอกับพ่อ เธอ คือเขาให้เธอมาเลิกกับผม เขากลัวว่า คู่หมั้นเธอจะเสียหาย เธอคอลมาร้องไห้กับผม มาบอกให้ผมดูแลตัวเองดีๆ บอกว่าเธอรักผมมาก ก็เหมือนกับการบอกเลิก จนผมก็รั้งคือไว้ไม่ได้ก็ต้องปล่อยเธอไป ข้ามวันผมยังทำใจไม่ได้ ก็โทรหาเธอ บอกคิดถึงเธอ เธอก็คิดถึงผม จนเราต้องกลับมาคุยกันต่อ คุยกันไปเรื่อยๆ แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่แบบเดิมอีกแล้ว จากที่เคยหวาน จากที่เคยใส่ใจกัน กลายเป็นน้อยลง จนสุดท้าย ก็ไปกันไม่รอด เธอก็มาบอกให้ผมดูแลตัวเองดีๆอีกครั้ง บอกว่าเธอรักผมจริงๆนะ ที่เธอทำไปใรวันนี้มันอาจจะดีกับผมและเธอก็ได้ ซึ่งผมไม่เข้าใจเลย ขอเหตุผลเธอก็ไม่บอก ผมก็รู้สึกเหนื่อยกับเหตุการณ์แบบนี้ ก็เลยปล่อยเธอไปจริงๆ ทุกวันนี้ก็ยังคิดถึงเธอ และยังทักไลน์หาเธออยู่บ้าง เธอก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ใช่ว่าผมไม่คิดนะ เธอรักผมจริงๆหรอ ถ้ารักกันจริง ต้องสู้ไปด้วยกันอย่างที่เธอบอกผม...
ผมอยากจะบอกเธอว่า
ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่เคยให้กัน ความสุขสั้นก็มีค่าแล้วสำหรับผม
ผมไม่เคยโกธรเธอเลย และจะรักเธอแบบนี้ตลอดไป เธอจะอยู่ในความทรงจำดีๆของผม
ขอบคุณมากๆจริงๆ ที่เข้ามาให้เรียนรู้ชีวิต แต่นับจากนี้ผมคงสร้างกำแพงที่หนาขึ้น จาก 2 เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้ผมเริ่มเหนื่อยกับความรัก
และขอบคุณพันทิปที่ให้ผมได้รับายความรู้สึก ขอโทษเพื่อนๆพันทิปหากผมเขียนไม่เข้าใจ
ขอบคุณครับ
เจ็บแล้ว ก็เจ็บอีกในเวลาไม่ห่างกัน
อยากจะเล่าเรื่องราวของชีวิตที่ไม่เคยสมหวังกับความรักเลย...
ณ ที่ทำงานแห่งหนึ่งใน กทม ซึ่งผมได้เข้าทำงานได้สัก 2 เดือนก็มีการรับพนักงานใหม่ 1 คน
ซึ่งเขาเป็นผู้หญิง วันแรกที่ผมมาทำงานก็ได้เห็นนั่งอยู่ แต่ผมออกแนงหยิ่งๆ ทำเป็นไม่เห็น เธอเป็นคนตัวเล็ก
หน้าตาน่ารัก แบบเด็กๆ ผมมองเธอครั้งแรกก็ยังไม่รู้สึกอะไร จนวันหนึ่งเราต้องทำงานด้วยกัน มีความรู้สึกว่า
ยิ่งใกล้เธอมากเท่าไร ใจมันก็ยิ่งสั่นมากเท่าไร ผมบอกกับเพื่อนๆร่วมงาน ว่าไม่ได้ชอบเธอหรอก แต่สุดท้าย
ก็ดันชอบเธอซะงั้น ตอนนั้นผมเองก็ไม่รู้หรอกว่า ชอบหรือหลง แล้วก็เริ่มเข้าทำความรู้จักกับเธอมากขึ้น
ถามโน้นถามนี้ จนพอรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ผมก็พยายามทำตัวสนิทเธอ ถามเธอว่า มีแฟนยัง
เธอก็บอกผมว่า ยังไม่มีแต่มีคนคุย ผมก็คิดนะว่า มีคนคุยแล้ว จะไปต่อดีไหม แต่ใจหนึ่งก็คิดว่า แค่คนคุยยังไม่ใช่แฟน
เราก็มีสิทธิ์จีบเธอนะ สุดท้ายก็จีบเธอ เราก็คุยกันทาง Facebook กันปกติ คุยกันมาเรื่อยๆ ได้ประมาณ 2 เดือน จนมารู้ว่า
คนที่เธอคุยๆอยู่ ก็มันแฟนเธอนั้นแหละ แต่เหมือนเธอไม่อยากให้ใครรู้ เธอแค่ตั้งสถานะแฟนเธอว่าคนคุยเท่านั้นเวลามีคนถาม
ผมแอบเสียใจเล็กน้อยที่เธอ ไม่บอกให้ชัดเจนจริงๆ ด้วยผมเป็นคนจริงจังกับเรื่องพวกนี้มาก ใช่ว่าเจอแค่นี้ผมจะถอดใจ ก็คุยกับเธอต่อ
พยายามช่วยงานเธอเวลาผมว่าง เดินไปส่งเธอกลับบ้านเกือบทุกวัน บางครั้งบางเวลาเธอดูเหมือนจะมีใจให้ จนประมาณเดือนที่ 5
ผมก็อยากรู้ว่าเธอคิดยังไงกับผมบ้าง ก็ไม่ได้ถามไปตรงๆหรอกนะ พอดีมีพี่ที่ทำงานคนหนึ่งสนิทกับเธอ ก็ฝากให้เขาไปถามให้
สรุปว่าเธอ มีแฟนแล้ว คบกันมาระยะหนึ่งแล้ว ซึ่งตอนนั้นผมเสียใจมาก จนร้องไห้ออกมา ไม่เป็นทำอะไร แต่เรื่องงานผมไม่ได้ทิ้งหรอกนะ
หลังจากที่เสียใจไปวันหนึ่งเต็มๆ ก็ไม่คุยกับเธออยู่หลายวัน แต่เธอพยายามคุยกับผมนะ เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็มานั่งคิดๆดู
เธอคงมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่ยอมบอกผม ผมก็เลยตกลงกับเธอไปว่า เราจะเป็นพี่น้องกันน่าจะดีกว่า ก็เลยทำใจให้เธอเป็นน้อง และค่อยดูแลเธออยู่ห่างๆ
จนกระทั่งวันหนึ่งผมรู้สึกเหงา (เรื่องราวคนแรก)
ผมรู้สึกเหงาก็เลยหากลุ่มไลน์ในพันทิป เข้าไปคุยเล่นๆ แรกๆก็ไม่มีอะไรหรอกครับ คุยกับน้องๆ เพื่อนๆ ในไลน์ปกติ จนเจอผู้หญิงคนหนึ่ง
ตั้งรูปโปรไฟล์ เห็นแค่ดวงตากับหน้าผาก ไม่รู้คิดยังไง ทักเธอไปส่วนตัว ตอนนั้นประมาณเกือบเที่ยงคืน บอกเธอวัน "ผมจะนอนแล้ว ฝันดีนะ"
เธอก็ไม่ได้อ่าน จนตอนเช้าเธอทักมาบอกว่า ตื่นแล้วนะ แล้วก็คุยกันปกติทั่วไป มีอยู่ครั้งหนึ่งผมถามว่า "เรียนที่ไหนหรอ" เธอตอบว่า "เรียนที่ไหนก็ได้ แต่อยากให้พี่เป็นมหาลัย หนูอยากจบที่พี่" โดนประโยคนี้เข้าไป ผมตกใจเลย เหมือนเธออ่อยผมเลย สุดท้ายเธอแค่หยอกเล่น ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย
ก็คุยต่อเรื่อยๆ จนมารู้สึกตัวอีกที เอ้ารู้สึกดีไปแล้วหรอ แล้วก็เริ่มพัฒนาจากพิมพ์ข้อความเป็นคอลหากัน คุยกัน นอนหลับด้วยกันในสาย เธอก็เล่าเรื่องราวแต่ละวันของเธอให้ผมฟังทุกวันเลย จากคำว่าเรียก "พี่-น้อง" ก็เป็น ตัวเอง เธอเรียกผมว่า อ้วน คุยกันทุกวัน เกือบจะทุกเวลา เธอก็เล่าถึงแฟนเก่าเธอให้ผมฟังว่าเป็นแบบนั้น แบบนี้ ผมก็ไม่คอดอะไรหรอกนะ เพราะมันคือ อดีตของเธอ คุยกันมาได้สักระยะหนึ่ง ผมรู้สึกชอบเธอแล้วว ทั้งๆไม่เคยเจอเธอเลย คอลหากันก็ไม่ได้วีดีโอคอล ก็คิดจะขอเธอเป็นแฟน ก็เลยพูดออกไป เธอบอกว่า มันเร็วไป ยังไม่เจอกันเลย เออผมก็ว่านั้นแหละ ก็บอกว่าคุยกันไปก่อนก็ได้ แต่พอสักพักเธอก็ถามว่าขออะไรเธอแล้วนะ มันก็เรืองขอเป็นแฟนนั้นแหละคับ ที่เธอถาม ผมก็เลยขออีกครั้ง สรุปเธอตกลงเป็นแฟนกับผม บอกตรงๆเลยนะ ผมดีใจมาก และยิ่งดีใจอีกเพราะเธอคือ คนแรกที่ผมพูดขอเป็นแฟนเธอ และได้เป็นแฟนกันจริงๆ แต่เรื่องมันไม่ดีอย่างที่คิดเลย ผมมารู้ว่า ทางบ้านเธอพอมีฐานะ และครอบครัวเลยเธอวางคู้หมั่นให้แล้ว เสียใจมาก รู้สึกแย่ๆ มากๆ แต่ใช่ว่าผมจะถอยนะ เธอบอกกับผมว่า เธอไม่ชอบผู้ชายคนนั้น เอ่ออ ผมก็ไม่ได้หยุด แถมยังคบกับเธอต่อ พอใกล้ปีใหม่คิดว่าจะไปหาธอที่บ้าน ซึ่งไม่รู้จักด้วยเธออยู่ส่วนไหนของจังหวัดพิษณุโลก แต่แค่มหาวิทยาลัยที่เธอเรียน ที่ไปถูก ผมลืมเลิกไปว่า ผมก็ถามเธอนะว่า มีเฟส มีเบอร์ หรือที่อยู่ไหม เธอกลับไม่บอกผม อยากให้ผมค้นหาเอง ซึ่งในใจคิด สรุปอยากรู้จักกันจริงๆ รึเปล่า กลับมาที่วันใหม่ สรุปว่าผมก็ไม่ได้ไปหาเธอ เธอกลับไปบ้านของคู่หมั่นที่ยังไม่ได้หมั่น โหผมโครตเจ็บเลย ไม่ได้ชอบแต่จะไปทำไม ผมโครตถึกเลย ขนาดเจอแบบนี้แล้วก็ยังไม่เลิกคบหรอกนะ เธอก็บอกว่า อยากคิดมาก มันจำเป็นต้องไป จริงๆก็ไม่อยากไปหรอก อืมผมบอกว่า เข้าใจไปเถอะ แต่ในใจเจ็บมาก จนเธอกลับบ้านเธอ ก็คอลมาคุยกันปกติเหมือนเดิม แต่ด้วยฐานะ ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ของผมกับเธอ มันต่างกันเกินไป ผมเลยคิดจะไปจากเธอ แต่เธอกลับบอกว่า เธอไม่ได้ต้องการเงินไม่ได้ต้องการทอง ขอแค่รักเธอ อยู่แบบสบายง่ายๆก็พอแล้ว เธอใช้ให้ผมเรียนต่อ ป.โท ด้านบริหาร เพื่อต่อไปจะได้มาช่วยกันบริหารธุรกิจเธอ ผมเริ่มมีความหวังมีความคิดจะพัฒนาตัวเองเพื่อคนที่รัก จนวันหนึ่งเธอเอาเรื่องเราสองคนไปบอกป้าเธอกับพ่อ เธอ คือเขาให้เธอมาเลิกกับผม เขากลัวว่า คู่หมั้นเธอจะเสียหาย เธอคอลมาร้องไห้กับผม มาบอกให้ผมดูแลตัวเองดีๆ บอกว่าเธอรักผมมาก ก็เหมือนกับการบอกเลิก จนผมก็รั้งคือไว้ไม่ได้ก็ต้องปล่อยเธอไป ข้ามวันผมยังทำใจไม่ได้ ก็โทรหาเธอ บอกคิดถึงเธอ เธอก็คิดถึงผม จนเราต้องกลับมาคุยกันต่อ คุยกันไปเรื่อยๆ แต่ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่แบบเดิมอีกแล้ว จากที่เคยหวาน จากที่เคยใส่ใจกัน กลายเป็นน้อยลง จนสุดท้าย ก็ไปกันไม่รอด เธอก็มาบอกให้ผมดูแลตัวเองดีๆอีกครั้ง บอกว่าเธอรักผมจริงๆนะ ที่เธอทำไปใรวันนี้มันอาจจะดีกับผมและเธอก็ได้ ซึ่งผมไม่เข้าใจเลย ขอเหตุผลเธอก็ไม่บอก ผมก็รู้สึกเหนื่อยกับเหตุการณ์แบบนี้ ก็เลยปล่อยเธอไปจริงๆ ทุกวันนี้ก็ยังคิดถึงเธอ และยังทักไลน์หาเธออยู่บ้าง เธอก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ใช่ว่าผมไม่คิดนะ เธอรักผมจริงๆหรอ ถ้ารักกันจริง ต้องสู้ไปด้วยกันอย่างที่เธอบอกผม...
ผมอยากจะบอกเธอว่า
ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่เคยให้กัน ความสุขสั้นก็มีค่าแล้วสำหรับผม
ผมไม่เคยโกธรเธอเลย และจะรักเธอแบบนี้ตลอดไป เธอจะอยู่ในความทรงจำดีๆของผม
ขอบคุณมากๆจริงๆ ที่เข้ามาให้เรียนรู้ชีวิต แต่นับจากนี้ผมคงสร้างกำแพงที่หนาขึ้น จาก 2 เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้ผมเริ่มเหนื่อยกับความรัก
และขอบคุณพันทิปที่ให้ผมได้รับายความรู้สึก ขอโทษเพื่อนๆพันทิปหากผมเขียนไม่เข้าใจ
ขอบคุณครับ