สวัสดีทุกคน มีเรื่องอยากขอคำแนะนำจากทุกคนหน่อยนะ ตอนนี้เราเรียนมหาลัยแล้ว แต่ขอเล่าท้าวความไปตั้งแต่ม.1 นะ เรามีปัญหาเรื่องเพื่อน เรียกได้ว่าเป็นคนมีปมเลยล่ะ ตอนม.1 เราเป็นคนไม่มีเพื่อนเลย มีแค่เพื่อนที่คุยกันผ่านๆเท่านั้น เราอยู่คนเดียวตลอด ตัวเราเองก็ไม่รู้ว่าเราทำอะไรทำให้เพื่อนไม่พอใจรึป่าวทำไมต้องผลักไสเราขนาดนั้น เป็นเพราะเราชอบทำตัวน่ารำคาญหรอ หรืออะไร เราไม่เคยไปทำอะไรเพื่อนก่อน เพื่อนตอนม.1 ไม่ชอบเราเอามากๆ ไม่รู้ทำไม มีอยู่ครั้งนึงต้องสอบเล่นแชร์บอล แล้วเราก็ งงๆ ไม่ค่อยรู้ว่าต้องเล่นยังไง ไม่มีใครบอก จนเราทำให้ทีมแพ้ มีเพื่อนคนนึงโมโหเรามาก และหลังจากนั้น เราก็ไปซ้อมเล่นเพื่อนอีกคนนึง แต่เราไม่ได้ใส่รองเท้า เราดันไปเหยียบตะปูเข้า ไม่มีใครช่วยเรา เราต้องเดินไปห้องพยาบาลเองคนเดียว ตอนที่อยู่ห้องพยาบาล เพื่อนที่ซ้อมแชร์บอลด้วยกัน เค้าเอากระเป๋านักเรียนมาให้ แล้วเค้าก็บอกเราว่า เพื่อนคนที่โมโหเราอ่ะ แช่งเราให้ตายๆไป เราก็เสียใจนะ แต่ไม่ได้คิดไรมาก หลังจากนั้นก็มาเรียนด้วยสภาพไม่สมประกอบ555 เราพยายามปรับปรุงตัวเองให้เพื่อนไว้ใจเรา เราพยายามทำดีกับเพื่อน ตอนนั้นเราเดินทั้งขาเป๋ไปจองโต๊ะเรียนให้เพื่อน เรายอมนั่งหลังห้องตลอดเพื่อที่ได้อยู่ด้วยกัน ในแถวเดียวกัน เพื่อนบางคนก็ดันมาปากล่องดินสอเราทิ้งไปอีก55 และอีกเหตุการณ์นึงวันนั้นจะทำงานกลุ่มกัน ก็ตกลงกันว่าเราอาสาไปซื้อให้ ตอนนั้นเราเริ่มใจชื้นขึ้นมาแล้วว่าเพื่อนเริ่มสนใจเรา พอมาตอนเย็นเราก็เล่นแชร์บอลกับเพื่อนกลุ่มนี้ แต่เราดันส่งบอลไปโดนหน้าเพื่อนอีกคน จนกำเดาไหล เราก็พาไปล้างหน้า แล้วเราก็พูดขอโทษๆๆๆๆๆ ตอนนั้นเราก็ตกใจด้วยตอนนั้น เพื่อนอีกคนก็พาเพื่อนคนนี้ไปห้องพยาบาล ส่วนเราไม่ได้ตามไป เราก็กลับบ้านเลย เช้ามา เราไปหาเพื่อนที่โรงอาหาร เราบอกว่าของที่ต้องใช้มันไม่มีนะ เราไปหาแล้ว หลังจากนั้น เพื่อนคนที่เราทำกำเดาไหลบอกเพื่อนๆ ว่า เราทำเค้าแล้วไม่ขอโทษ จากนั้นหลายวันต่อมา เราก็ไปดูเพื่อนเล่นแชร์บอลอีกนั้นแหละ เรานั่งอยู๋กับเพื่อนอีกคน อยู่ๆแชร์บอลมันก็มาทางเรา แต่เราหลบไปก่อนหน้าแล้วไปโดนเพื่อนอีกคนแทน แล้วเราก็ได้ยิน เพื่อนคนนั้น(คนที่เราทำกำเดาไหล) บอกขอโทษเพื่อนคนที่โดนบอล ประมาณว่า "อุ๊ย ขอโทษ ผิดเป้า" เริ่มจำเรื่องไม่ได้ล่ะ55 ขอข้ามไปตอนวันสอบเพื่อขึ้นม.สองล่ะกันนะ เราไปส่งงานที่ห้องศิลปะ แล้วจะกลับไปหาเพื่อนที่ศาลาในโรงเรียน ตอนเราเดินเข้าไปหาเพื่อน เราเห็นเพื่อนรีบขยายเพื่อนั่งให้เต็ม เพื่อไม่ให้เรานั่ง เราก็เดินออกมาเลย มานั่งคนเดียว แล้วเราก็ไปนั่งคุยกับเพื่อนแล้วเราก็ถามว่า เราเป็นคนยังไง มีเพื่อนคนนึงในกลุ่มบอกว่า เรามันน่ารำคาญมากกกกก แล้วเราก็ร้องไห้5555 เห็นแม่บอกว่า เรากลับบ้านร้องไห้ทุกวันเลย อันนี้ก็จำไม่ได้ว่าทุกวันรึป่าว แต่จำได้ว่าร้องไห้หนักมากกก
.
.
.
พอขึ้นม.2 จนถึงม.6 เรื่องเพื่อนก็ดีขึ้นมาก แต่พอเข้ามามหาลัย เรารู้สึกเหมือนตอนม.1 อีกแล้ว เรารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว เราพยายามไม่คิดมากเรื่องเพื่อน เพราะเราจะทุกข์ซะเอง แต่ตอนนี้เราก็รู้สึกเหมือนเดิมอีกแล้ว55 อยู่คนเดียวไม่ค่อยได้อยู่กับเพื่อนกลุ่มเดียวกัน จนเพื่อนบางคนทักว่า อยู่คนเดียวไม่เหงาหรอ เราก็มักจะตอบไปว่า ชินแล้ว แต่มันไม่ใช่เลย เราก็ไม่ได้เป็นคนเครียดนะ ถึงหน้าตาจะดูเป็นคนเครียด จริงๆเราเป็นคนติงต๊อง เราก็ทำดีกับเพื่อนทุกอย่าง ช่วยเพื่อนเท่าที่ช่วยได้ แต่รู้สึกว่า เพื่อนไม่ค่อยมองเห็นเราเท่าไหร่นัก จะเห็นเราก็ต่อเมื่อเรามีประโยชน์อะไรสักอย่าง เราสังเกตหลายครั้งแล้ว เพื่อนมักจะชอบเพื่อนที่เฮฮา และจะสนใจแต่เค้า เราล่ะ เราไปอยู่ส่วนไหน นี่คือมุมของเรา ที่เรารู้สึกแบบนี้ แต่อีกมุมของเพื่อนอาจจะไม่คิดแบบเรา เค้าอาจจะไม่ได้แสดงให้เราเห็น หรือเราคิดมากไปเอง....
ควรทำตัวยังไง ให้อยู่ในสายตา
.
.
.
พอขึ้นม.2 จนถึงม.6 เรื่องเพื่อนก็ดีขึ้นมาก แต่พอเข้ามามหาลัย เรารู้สึกเหมือนตอนม.1 อีกแล้ว เรารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว เราพยายามไม่คิดมากเรื่องเพื่อน เพราะเราจะทุกข์ซะเอง แต่ตอนนี้เราก็รู้สึกเหมือนเดิมอีกแล้ว55 อยู่คนเดียวไม่ค่อยได้อยู่กับเพื่อนกลุ่มเดียวกัน จนเพื่อนบางคนทักว่า อยู่คนเดียวไม่เหงาหรอ เราก็มักจะตอบไปว่า ชินแล้ว แต่มันไม่ใช่เลย เราก็ไม่ได้เป็นคนเครียดนะ ถึงหน้าตาจะดูเป็นคนเครียด จริงๆเราเป็นคนติงต๊อง เราก็ทำดีกับเพื่อนทุกอย่าง ช่วยเพื่อนเท่าที่ช่วยได้ แต่รู้สึกว่า เพื่อนไม่ค่อยมองเห็นเราเท่าไหร่นัก จะเห็นเราก็ต่อเมื่อเรามีประโยชน์อะไรสักอย่าง เราสังเกตหลายครั้งแล้ว เพื่อนมักจะชอบเพื่อนที่เฮฮา และจะสนใจแต่เค้า เราล่ะ เราไปอยู่ส่วนไหน นี่คือมุมของเรา ที่เรารู้สึกแบบนี้ แต่อีกมุมของเพื่อนอาจจะไม่คิดแบบเรา เค้าอาจจะไม่ได้แสดงให้เราเห็น หรือเราคิดมากไปเอง....