ตอน ม.1 ผมโดนหาว่าเป็นคุณหนูบ่อยมาก
มันก็เป็นเพราะตัวผมด้วยแหละ คือตอน ม.1 ผมยังต้องให้แม่มารับมาส่งที่โรงเรียน จนเป็นภาพจำของเพื่อนไปเลยว่าถ้าพูดถึงผม ผมจะเป็นคนที่ไปไหนมาไหนเองไม่เป็น ต้องให้พ่อแม่พาไปด้วยทุกที่ แล้วบางครั้งในวิชาการงานอาชีพที่มันต้องมีการปฏิบัติซะเยอะ ผมก็ทำไม่ค่อยเป็น ก็ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ความเป็นคุณหนูไปกันใหญ่
ที่ผมโมโหคือ ครูที่ปรึกษาตอน ม.1 ที่สอนวิชาการงานอาชีพนี่แหละ คือเขาจะชอบเน้นย้ำเรื่องความเป็นคุณหนูบ่อย ๆ ก็เข้าใจว่าอยากให้ผมมีการพัฒนา พึ่งพาตัวเองได้ แต่ไม่ต้องพูดบ่อยหรือไม่ต้องพูดต่อหน้าเพื่อนก็ได้
เวลาผ่านไป พอผมเรียนชั้นสูงขึ้น ผมก็มีการพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ นะ เริ่มทำอะไรได้มากขึ้น โดยเฉพาะการไป-กลับโรงเรียนที่ไม่ต้องให้แม่มารับ-ส่งอีกต่อไป แต่เวลาเจอครูที่ปรึกษาคนนี้ที่โรงเรียน ขนาดผมขึ้น ม.5-ม.6 แล้ว เขาก็ยังชอบถามว่า "ยังให้แม่มาส่งอีกรึเปล่า" หรือ "ไป-กลับเองได้แล้ว" นี่คือคำทักทายของเขาครับ ถามแต่เรื่องนี้จริง ๆ ไม่ทัก ไม่ถามเรื่องอื่นเลย มันเลยกลายเป็นปมไปเลยว่าผมจะต้องทำทุกอย่างให้ได้ ทำไม่ได้แล้วจะโดนว่า จะโดนมองเป็นคุณหนู ทำให้บางครั้งพอผมทำไม่ได้แล้วผมจะเครียดมาก
หรือตอน ม.1 อีกเหมือนกัน คือพอผมบอกว่า "ไม่เคยไปสะพานเหล็ก" ก็มีเพื่อนคนหนึ่งพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องแปลก คือถึงขั้นบอกว่า "มันแปลกอ่ะ ไม่เคยไปสะพานเหล็ก" เหมือนกับความคิดเขาคิดว่าเด็กผู้ชายรุ่นผมทุกคนต้องเคยไปสะพานเหล็ก ก็แล้วทำไม ผมไม่ได้สนใจในเรื่องของเล่นหรือเกม จะได้ให้ผมไปสะพานเหล็ก
ผมยอมรับว่าส่วนใหญ่แล้ว พวกงานบ้านทั้งหลายแหล่ แม่ผมเป็นคนจัดการหมด ส่วนตัวผมก็ทำงานนอกบ้านอะไรแบบนั้น แต่ก็ยังมีพี่ที่ทำงานบางคนที่เขาเห็นสังคมในบ้านของผมไม่เหมือนกับของเขาที่ให้ลูกทำนู่นทำนี่ด้วย เขาก็เอามาเปรียบเทียบให้ฟัง คือด้วยปมตั้งแต่ตอน ม.1 มันทำให้ผมไม่อยากที่จะพูดถึงเรื่องนั้นมากนัก
คนบางคนก็ชอบเอามุมมองของตัวเอง สภาพสังคมที่ตัวเองอยู่มาตัดสินคนที่มีวิถีชีวิตหรือสภาพสังคมที่ต่างกับตัวเอง
ทำไมคนบางคนชอบเอามุมมองของตัวเองมาตัดสินคนอื่น
มันก็เป็นเพราะตัวผมด้วยแหละ คือตอน ม.1 ผมยังต้องให้แม่มารับมาส่งที่โรงเรียน จนเป็นภาพจำของเพื่อนไปเลยว่าถ้าพูดถึงผม ผมจะเป็นคนที่ไปไหนมาไหนเองไม่เป็น ต้องให้พ่อแม่พาไปด้วยทุกที่ แล้วบางครั้งในวิชาการงานอาชีพที่มันต้องมีการปฏิบัติซะเยอะ ผมก็ทำไม่ค่อยเป็น ก็ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ความเป็นคุณหนูไปกันใหญ่
ที่ผมโมโหคือ ครูที่ปรึกษาตอน ม.1 ที่สอนวิชาการงานอาชีพนี่แหละ คือเขาจะชอบเน้นย้ำเรื่องความเป็นคุณหนูบ่อย ๆ ก็เข้าใจว่าอยากให้ผมมีการพัฒนา พึ่งพาตัวเองได้ แต่ไม่ต้องพูดบ่อยหรือไม่ต้องพูดต่อหน้าเพื่อนก็ได้
เวลาผ่านไป พอผมเรียนชั้นสูงขึ้น ผมก็มีการพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ นะ เริ่มทำอะไรได้มากขึ้น โดยเฉพาะการไป-กลับโรงเรียนที่ไม่ต้องให้แม่มารับ-ส่งอีกต่อไป แต่เวลาเจอครูที่ปรึกษาคนนี้ที่โรงเรียน ขนาดผมขึ้น ม.5-ม.6 แล้ว เขาก็ยังชอบถามว่า "ยังให้แม่มาส่งอีกรึเปล่า" หรือ "ไป-กลับเองได้แล้ว" นี่คือคำทักทายของเขาครับ ถามแต่เรื่องนี้จริง ๆ ไม่ทัก ไม่ถามเรื่องอื่นเลย มันเลยกลายเป็นปมไปเลยว่าผมจะต้องทำทุกอย่างให้ได้ ทำไม่ได้แล้วจะโดนว่า จะโดนมองเป็นคุณหนู ทำให้บางครั้งพอผมทำไม่ได้แล้วผมจะเครียดมาก
หรือตอน ม.1 อีกเหมือนกัน คือพอผมบอกว่า "ไม่เคยไปสะพานเหล็ก" ก็มีเพื่อนคนหนึ่งพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องแปลก คือถึงขั้นบอกว่า "มันแปลกอ่ะ ไม่เคยไปสะพานเหล็ก" เหมือนกับความคิดเขาคิดว่าเด็กผู้ชายรุ่นผมทุกคนต้องเคยไปสะพานเหล็ก ก็แล้วทำไม ผมไม่ได้สนใจในเรื่องของเล่นหรือเกม จะได้ให้ผมไปสะพานเหล็ก
ผมยอมรับว่าส่วนใหญ่แล้ว พวกงานบ้านทั้งหลายแหล่ แม่ผมเป็นคนจัดการหมด ส่วนตัวผมก็ทำงานนอกบ้านอะไรแบบนั้น แต่ก็ยังมีพี่ที่ทำงานบางคนที่เขาเห็นสังคมในบ้านของผมไม่เหมือนกับของเขาที่ให้ลูกทำนู่นทำนี่ด้วย เขาก็เอามาเปรียบเทียบให้ฟัง คือด้วยปมตั้งแต่ตอน ม.1 มันทำให้ผมไม่อยากที่จะพูดถึงเรื่องนั้นมากนัก
คนบางคนก็ชอบเอามุมมองของตัวเอง สภาพสังคมที่ตัวเองอยู่มาตัดสินคนที่มีวิถีชีวิตหรือสภาพสังคมที่ต่างกับตัวเอง