สิ่งที่เราทำใช่เนรคุณรึป่าวค่ะ ไม่สบายใจเลย

คือเรื่องมีอยู่ว่าเราโตมาโดยไม่มีเเม่ค่ะไม่เคยเห็นหน้า พ่อก็มีภรรยาใหม่ เราโตมาด้วยย่าเเละคนรอบข้างเลี้ยงค่ะค่อนข้างลำบาก เราไม่เคยมีวันพิเศษไม่เคยมีผู้ปกครองไปโรงเรียนไม่มีงานวันเกิดไม่เคยมีอะไรพิเศษในชีวิตเราทำงานตั้งเเต่ประถมเลย ย่าเราเสียตอนเราเข้าม.1ค่ะ เราได้ไปอยู่กับเเม่เลี้ยช่วยเค้าทำงานจนจบมอ3เรามาอยู่กับญาติที่กรุงเทพค่ะพอประมาณอายุ17เราก็ออกมาอยู่คนเดียวเพราะเรารู้สึกชีวิตไม่สวยงามเลย เราทำงานเลี้ยงตัวเองตลอดค่ะไม่เคยขอเงินใคร อยู่เเบบพอเพียงเพราะเรารู้เวลาลำบากมันเเย่เเค่ไหน เราทำงานพอมีเงินเหลือบ้างเราก็ส่งให้พ่อใช่บ้างค่ะซึ่งตอนนั้นถามเรารักพ่อมั้ยเราเฉยๆน่ะเเต่พ่อคือพ่อถึงเค้าไม่ได้ดูเเลเราเเบบพ่อคนอื่น เราเคยโดนพ่อตีกับจอบตีเเต่ล่ะครั้งเเถบต้องคลาน เราก็ไม่โกรธน่ะ พอถึงเวลาเราก็ได้ทำหน้าที่ของลูกเราก็ส่งเงินให้พ่อใช้เรื่อยๆชีวิตคนเราไม่มีอะไรเเน่นอนหรอก ตอนนี้พ่อเสียเเล้วเกือบ1ปี ตอนนี้เรา20ต้นๆค่ะ ถามว่าชีวิตเราลำบากมั้ยตอนนี้เรามีทุกอย่างค่ะเราพอมีเงินชื้อของที่อยากได้เรามีรถเราได้ไปเที่ยวหลายที่เราพยายามหาสิ่งที่เราขาดสิ่งตอนเด็กเราไม่มี เราพยายามลบคำดูถูกจากคนอื่นที่เคยว่าเราว่าเดี๋ยวก็มีผัวเเต่เด็กก็ท้องเดี๋ยวก็เหมือนเเม่มัน ซึ่งพวกเค้าคิดผิด😏😏😏เข้าเรื่องที่เราเครียดน่ะค่ะ  หลังงานศพพ่อเราอยากบอกเเม่ให้อโหสิกรรมให้พ่อ เราก็ไม่รู้ทำไง เราลองค้นหาชื่อเเม่ในเฟสบุคซึ่งบังเอิญมากค่ะเจอเราได้ทักไปค่ะขอเบอร์คุ่ยกันหลังเลิกกับพ่อเเม่มีเเฟนใหม่2คนพร้อมลูกอีก3คนค่ะคนพี่อ่อนกว่สเรา2/3ปีได้ เราคุ่บกับเเม่เรื่องพ่อเสียให้อโหสิกรรมให้พ่อ เเต่เเม่กลับว่าพ่อสารพัดสิ่งเราไม่โอเครถึงยังไงถึงเรายุคนล่ะบ้านกับพ่อเเต่พ่อก็มาหาเรากับย่าบ้างสิ่งเเม่รู้ว่าเราอยู่ไหนเราลำบากเเค่ไหนเเม่ไม่เคยติดต่อมาบ้านที่เรายุเเม่ก้อเคยยุทำไมเเม่ไม่มาหาเรา  เเม่เริ่มพูดคุ่ยเรื่องความเป็นยุเราคงเห็นจากรูปเเม่ถามว่าดูสบายดีน่ะรวยยังรถเเม่เอาไปเข้ายังไม่ไปเอาเลยมีตังให้เเม่บ้างซึ่งเรารุสึกเเปลกๆไม่ดีเเม่ไม่เคบสนใจเรา เราต้องดูเเลเค้ามั้ย  เเม่ที่เกิดมา้เเต่ทิ้งเรารู้ว่าเรายุไหนเเต่ไม่สนใจ  เราต่องทำไงค่ะ