พ่อแม่รักลูกเท่ากันแต่ห่วงไม่เท่ากันจริงไหม

ทำไมบางครั้งเราถึงรู้สึกว่าเราได้ความรักในฐานะลูก
แต่ความห่วงใยเรากลับรู้สึกว่าเราได้ไม่เท่ากัน
เรามีพี่น้องสองคน เรามาทำงานต่างจังหวัดปีนึงกลับบ้านแค่ครั้งสองครั้ง พี่เราทำงานแถวบ้านไปกลับ กินอยู่กับพ่อแม่ แต่พี่เรามีภาระหนี้สินที่ต้องส่งรายเดือน(รถยนต์) คือพ่อแม่ยังต้องให้เงินค่ากินค่าน้ำมันรถเพราะลำพังเงินเดือนของพี่เราไม่พอ เราเองก็ไม่ได้ติดใจตรงส่วนนี้นะ ก็เข้าใจว่าเพราะความจำเป็น กลับกันเรามาทำงานอยู่ต่างจังหวัดไม่มีรถขับมีแค่รถมอไซต์เราอยากได้รถยนต์ไว้ขับนะเพราะหน้าฝนบางทีเราต้องขับรถตากฝนไปทำงาน แต่พ่อกับแม่บอกว่าอย่าเพิ่งออกรอเก็บเงินดาวน์ให้ได้เยอะๆก่อน ซึ่งพี่เราพ่อกับแม่ช่วยดาวน์ตั้งแต่ทำงานปีแรกๆ เราก็พยายามไม่คิดอะไรพยายามมองในแง่ดีมาตลอด แต่หลายครั้งเงินที่เราส่งกลับบ้านหลังจากหักค่าห้องค่ากิน บางทีเงินส่วนนี้แม่ก็เอาไปใช้จ่ายในส่วนจองพี่สาวด้วย พี่อยากได้อะไรพ่อกับแม่ก็จะช่วย แต่กับเราอยากซื้ออะไรแพงๆให้ตัวเองสักอย่างแม่กับบอกว่าอย่าเพิ่งซื้อรอมีเงินเยอะกว่านี้หน่อย หรือถ้าอยากได้ก็ให้ผ่อนเอา ทั้งที่ตอนนั้นเราก็มีเงินก้อนถ้าไปผ่อนเราก็ต้องเสียดอกเบี้ย แต่แม่ก็บอกว่าให้เอาเงินส่งมาที่บ้านก่อน แล้วยังมีอีกหลายเรื่องที่บางครั้งเราก็แอบน้อยใจ บางทีเราก็ร้องไห้คนเดียว เราไม่ได้โกรธพ่อกับแม่นะเราแค่น้อยใจ